#1
Hoi!
Ik ben nieuw op dit forum maar koekeloer al enige tijd naar alle berichtjes hier om mezelf een hart onder de riem te steken omtrend psychedelica. Ik ben al héél lang nieuwsgierig ernaar maar vond het altijd erg eng, ik vertrouwd m'n eigen brein niet altijd.. Met "uppers" zoals mdma, xtc, speed, coke en downers zoals wiet heb ik wel al redelijk wat ervaring maar pschydelica stelde ik altijd n beetje uit. Tot gisterenavond dus.
Ik nam: Tampanensis truffels (mijn vriendin, N, zei dat ze de zwaarste waren in de lichtste klasse van truffels)
Met: een goeie vriendin en ervaren psychonaut, N.
Waar: in een afgelegen verlaten bos
Hoelaat: 17h25 tot pakweg 20h
Hoeveel: ik nam 2/3 portie, N nam een hele portie
17h25: eten die hap! N waarschuwde me voor de smaak maar ik vond het erg meevallen. Was wel best nerveus!
17h30: alles binnen en we beginnen te wandelen door het bos
17h35: mijn benen beginnen als spaghetti te voelen, en de atmosfeer wordt dromerig, ik krijg minder vat op mijn gedachten en de tijd.
17h45: ik moet enorm schijten ineens dus zo geschied. Dat N op 4m stond kon me al helemaal niet meer boeien. bij N kickt het nu ook erg in, ze zit een beetje vertwijfeld op een boomstronk, "Alles spreekt. Alles is aanwezig. Ik snap het allemaal niet.", zegt ze terwijl ze rondkijkt. Ik vind alles heel erg mooi en lief, ik begin te walsen met de bomen. N's vertwijfeling maakt mij ook een beetje onzeker.
17h?? Moeilijk om de chronologie nu nog te vatten maar we wandelen en we wandelen maar, door een oneindige droomwereld, zo lijkt het. Ik merk enorm de invloed op mijn gemoedstoestand; ik ben sowieso al heel erg gevoelig voor de atmosfeer maar dat is nu nog eens 10x zo erg. Namelijk, als we op een mooie open plek komen en de zon schijnt, ben ik de gelukzaligheid zelf en wil ik liggen en alles gewoon voelen maar als dan de wolken komen of we komen op een iets minder uitnodigende plek daalt de neerslachtigheid op mij neer. Op een moment werd ik mij ook heel bewust van het feit dat N de hele tijd wou praten en ik wou eigenlink gewoon zijn. En voelen. En kijken. En alles opnemen. Dat zorgde voor een gevoel van onbehagen dat de hele tijd bleef en wel een beetje een domper op de trip legde.
19h?? Op een gegeven moment, wou ik dan ook naar de tent (die we al hadden klaargezet voor de trip), naar behagen en knusheid en gezelligheid. Toen voelde ik me weer beter en dat was ook wel wat het einde van de trip.
Conclusie: ik weet niet zo goed wat ik er van vond. Het algemene gevoel was voor mij erg lichamelijk en emotioneel, en inwaards. Alsof het alleen misschien fijner was geweest of met iemand minder spraakzaam. Maar aan de andere kant versterkte het ook gewoon de gevoelens en ideeën die ik nuchter ook al heb. Interessante ervaring! Maar ben er nog niet uit of ik nog een keer truffels nemen wil.
Ik ben nieuw op dit forum maar koekeloer al enige tijd naar alle berichtjes hier om mezelf een hart onder de riem te steken omtrend psychedelica. Ik ben al héél lang nieuwsgierig ernaar maar vond het altijd erg eng, ik vertrouwd m'n eigen brein niet altijd.. Met "uppers" zoals mdma, xtc, speed, coke en downers zoals wiet heb ik wel al redelijk wat ervaring maar pschydelica stelde ik altijd n beetje uit. Tot gisterenavond dus.
Ik nam: Tampanensis truffels (mijn vriendin, N, zei dat ze de zwaarste waren in de lichtste klasse van truffels)
Met: een goeie vriendin en ervaren psychonaut, N.
Waar: in een afgelegen verlaten bos
Hoelaat: 17h25 tot pakweg 20h
Hoeveel: ik nam 2/3 portie, N nam een hele portie
17h25: eten die hap! N waarschuwde me voor de smaak maar ik vond het erg meevallen. Was wel best nerveus!
17h30: alles binnen en we beginnen te wandelen door het bos
17h35: mijn benen beginnen als spaghetti te voelen, en de atmosfeer wordt dromerig, ik krijg minder vat op mijn gedachten en de tijd.
17h45: ik moet enorm schijten ineens dus zo geschied. Dat N op 4m stond kon me al helemaal niet meer boeien. bij N kickt het nu ook erg in, ze zit een beetje vertwijfeld op een boomstronk, "Alles spreekt. Alles is aanwezig. Ik snap het allemaal niet.", zegt ze terwijl ze rondkijkt. Ik vind alles heel erg mooi en lief, ik begin te walsen met de bomen. N's vertwijfeling maakt mij ook een beetje onzeker.
17h?? Moeilijk om de chronologie nu nog te vatten maar we wandelen en we wandelen maar, door een oneindige droomwereld, zo lijkt het. Ik merk enorm de invloed op mijn gemoedstoestand; ik ben sowieso al heel erg gevoelig voor de atmosfeer maar dat is nu nog eens 10x zo erg. Namelijk, als we op een mooie open plek komen en de zon schijnt, ben ik de gelukzaligheid zelf en wil ik liggen en alles gewoon voelen maar als dan de wolken komen of we komen op een iets minder uitnodigende plek daalt de neerslachtigheid op mij neer. Op een moment werd ik mij ook heel bewust van het feit dat N de hele tijd wou praten en ik wou eigenlink gewoon zijn. En voelen. En kijken. En alles opnemen. Dat zorgde voor een gevoel van onbehagen dat de hele tijd bleef en wel een beetje een domper op de trip legde.
19h?? Op een gegeven moment, wou ik dan ook naar de tent (die we al hadden klaargezet voor de trip), naar behagen en knusheid en gezelligheid. Toen voelde ik me weer beter en dat was ook wel wat het einde van de trip.
Conclusie: ik weet niet zo goed wat ik er van vond. Het algemene gevoel was voor mij erg lichamelijk en emotioneel, en inwaards. Alsof het alleen misschien fijner was geweest of met iemand minder spraakzaam. Maar aan de andere kant versterkte het ook gewoon de gevoelens en ideeën die ik nuchter ook al heb. Interessante ervaring! Maar ben er nog niet uit of ik nog een keer truffels nemen wil.