Gedroogde paddo's 4 gram: Zoeken naar antwoorden

Oktober 2020

Wie: Niandra, V en P
Wat:
15.30 uur (T+0) - 4 gram gedroogde truffels & bobinsana (‘plant teacher’ die vaak toegevoegd wordt aan ayahuasca brouwsels)
16.45 uur (T+1,25) - naar schatting 1 tot 1.5 gram gedroogde truffels

Vandaag staat er een therapeutische paddotrip in vertrouwd gezelschap op de planning. Er zijn wat thema’s in mijn leven die me de laatste tijd nogal bezighouden en ik heb het gevoel dat ik wel wat richting daarin kan gebruiken.

Om 15.30 uur neem ik de paddo’s met bobinsana thee op lege maag. Eerder besloot ik al geen MAO-remmer te nemen zodat de trip wellicht wat aardser van karakter zal zijn, en hij beter te gebruiken is voor therapeutische doeleinden. Ik ga rustig op de bank zitten.

Na een half uurtje voel ik een drukkend gevoel in mijn hoofd. Als ik mijn ogen sluit zie ik een klein puntje, en dan nog een klein puntje, en dan nog een klein puntje. Met daarbij horend een typisch uniek, puur, nederig gevoel. Het breidt zich razendsnel uit, tientallen, honderden, duizenden, miljoenen, en nog veel meer puntjes, alsof ik naar een heldere sterrenhemel kijk waar oneindig veel sterren bij komen. WOW wat overweldigend veel, ik voel ontzag, want ik herken dit maar al te goed: dit zijn alle mensenlevens die er zijn.
5-MeO-DMT. Sinds ik in februari op 5-MeO-DMT getript hebt komt er in elke trip wel weer iets van terug. Alle stippen, samen één stip… alle levens, samen één.

Het drukkende gevoel neemt toe, ik voel me bedwelmd raken. Ik voel de typische paddo-vibe over me heen komen, van iets warms maar ook iets wat heel groot, mysterieus en oud is en wat heel ver teruggaat. Gaat het me helemaal meenemen in die wereld waar ik geen enkele houvast meer zal hebben? Ik voel angst en verzet in me opkomen, misschien wordt dit wel weer veel heftiger dan ik van plan was. Het is een angst voor het onbekende, en angst voor controleverlies. Maar wil ik dat niet juist, controle verliezen, onbekende terreinen ontdekken? Ik weet het niet zo zeker meer. Mijn brein staat in standje overactief. Allemaal stemmetjes tegelijk die in conflict zijn met elkaar.

“O jee wat gebeurt er, wil ik dit wel??
“Ja natuurlijk wil je dit, wat een paniek ineens, doe eens even normaal.”
“Aaah dit gaat te heftig worden!”
“Jezus, doe nou eens rustig, je hoeft nergens bang voor te zijn, het is je ego maar.”
“Wat een irritante stem ben je, je probeert me wijs te maken dat dit niet eng is, geloof je het zelf?!“
“Geef je er gewoon aan over! Als we elke keer dit gelazer krijgen moet je misschien niet meer trippen, wees niet zo’n pussy en accepteer je lot.”

Ik open mijn ogen om mijn aandacht te verschuiven. Visueel is er een waar spektakel van start gegaan. Kleuren zijn prachtig lichtgevend en helder, alles glinstert en glittert en loopt in elkaar over. De vlieg die voorbijkomt laat een lichtgevend glinsterend spoor achter in alle kleuren van de regenboog.
“Dit gaat een stevige worden”, zeg ik tegen P. Hij beaamt het en doet zijn oogmasker op om met zijn innerlijke reis te starten. Alles heeft een zacht laagje en hij ziet eruit als een fluffy pinguïn, ik doe mijn best om niet te lachen om die gedachte, want dat lijkt me nogal ongepast nu we net serieus aan de slag willen gaan met onszelf.

Ik sluit mijn ogen opnieuw en probeer mijzelf tot rust te manen. De CEV’s vliegen in hoog tempo voorbij, te druk en te veel om er gehakt van te maken. Eerst eens wat orde in die chaos van verschillende stemmetjes proberen te scheppen.
“Ik wil dit niet!”
“Jawel, dit wil je wel, doe nou eens rustig! Adem in, adem uit.”
“Flikker op met je adem in, adem uit!”
“Wie zegt dit eigenlijk?”
“En wie zegt dit?”
“Deze stemmen ben ik niet. Ik ga jullie observeren, zonder jullie te zijn.”
“Maar nu ben ik díe gedachte!”
“En nu die!”

Hoe ben ik niet mijn gedachtes? Door niet te denken. Wat blijft er dan over? Maar niet denken, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik kan in ieder geval beginnen met mínder denken. Ik richt me minder op de stemmen, en meer op m’n ademhaling. En dat werkt. He he, was ik daar nou zo bang voor? Langzaam maar zeker wordt het stiller en kom ik tot rust. En dan merk ik dat de trip eigenlijk helemaal niet zo eng of intens is. Het was de angst voor een intense trip die de trip intens maakte. Met het wegvallen van de angst neemt de intensiteit af. En dan valt mijn concentratie ook weg en open ik mijn ogen weer, een stuk meer op mijn gemak, nu.

V zegt dat zijn trip mild is, en dat hij wat bij wil pakken. Ik kan een lach niet onderdrukken, omdat dit zo typisch is voor V (ongeduldig en ‘hard’ willen gaan). We adviseren hem nog even te wachten, want hij heeft een stevige dosering genomen.
Ik maak een opmerking over de lage tonen van de muziek van P. P zegt dat de muziek uit staat. Ik heb vaker lichte auditieve ‘hallucinaties’ die ik niet goed kan onderscheiden van muziek. We lachen erom. Ik voel een melige bui op komen.

Piek
In het half uur wat volgt stabiliseert mijn trip verder, en eigenlijk valt hij nu vrij mild uit. Ik mis toch ook de MAO-remmer die een trip verdieping geeft. Eigenlijk zou er nog wel een schepje bovenop kunnen. P denkt er hetzelfde over als ik. We eten wat 95% pure chocola om de trip wat te intensiveren, maar ik krijg het bijna niet weg omdat ik toch wel wat misselijk ben. We proberen een afweging te maken of bijpakken een goed idee is. P voert verschillende voor- en tegenargumenten aan en blijft maar twijfelen, wat mij in lachen uit doet barsten. Hij pakt het zakje gedroogde paddo’s en weegt er één af. “1.3”, zegt hij. Ja, 1.3. Op dit punt heb ik geen idee wat dat betekent. Het is een los getal waar ik geen enkele context bij kan plaatsen en dat zorgt voor weer een lachbui. V lacht een beetje mee. Het lijkt goed met hem te gaan, hoewel hij verrassend genoeg wel aangeeft dat hij het niet nodig vindt om bij te pakken. Dat is niks voor hem. Al knabbelend aan een paddo luister ik geamuseerd naar de voors en tegens van P. Ook hij besluit dan maar wat bij te nemen. Ik neem dan ook nog maar een stuk chocolade en probeer het met veel moeite weg te krijgen, en we lachen om hoe we onszelf geforceerd zien zoeken naar dingen die de trip steviger kunnen maken. Ik vermaak me prima, maar ik weet dat de paddo’s meer te bieden hebben. Ik besluit nog een goede poging te wagen om in mezelf te duiken, en maak voor mezelf een nestje op het kleed op de grond met kussens en een zachte deken.

Terwijl ik ga liggen voel ik de trip intensiveren. Ik breng mijzelf weer tot rust en sluit me af voor mijn omgeving, om bewust wat gevoelens op te zoeken.
Ik ga een paar jaar terug in de tijd. Ik zie mijzelf buiten lopen met mijn ex, ons kindje tussen ons in. Onze gezichten staan vlak, onze ogen vermoeid. Ons kindje jengelt, mijn ex snauwt. Mijn buik is bol, het duurt niet lang meer nu. Zo veel rijkdom, maar we voelden het niet.
Het rauwe verdriet komt vol binnen. Het had zo mooi kunnen zijn.

Herinneringen komen en gaan. Ik probeer inzicht te krijgen in het verloop, in oorzaak en gevolg, in gevoel en logica. Het doet zo’n pijn. Waarom werkte het niet? Ik huil in stilte, ik wil niet getroost worden.

Heb ik de juiste keuze gemaakt? Wat als…?
Ik kom tot de pijnlijke realisatie dat ik me altijd incompleet zal blijven voelen. Want een stukje van mij is weg. Mijn gezin is altijd incompleet. En dat ik me zo leeg voel, is omdat hij mijn basis was. Het wegvallen daarvan is het prijskaartje dat aan deze beslissing hangt.

Ik denk aan een ander dierbaar persoon die recentelijk uit het niets mijn leven heeft verlaten. We hebben geen zekerheden in dit leven. Alles wat we hebben kan zomaar ineens ook weer weg zijn. Ook de personen die nu bij me zijn. Je hoeft maar met je ogen te knipperen en alles kan weg zijn. Hoe zorg ik dat ik stabiel blijf, temidden van alles wat komt en gaat? Hoe blijf ik staan, als de wind alles voor de zoveelste keer omver blaast? En hoe zorg ik dat ik wel ten volle leef, maar niet te zeer gehecht raak? Verbonden met alles, gehecht aan niets? Hoe zorg ik dat ik mijzelf voed, van binnenuit? Hoe doe je zoiets? Hoe bouw je een basis op? Hoe bouw je een huis zonder fundering? Waar bestaat fundering uit? Wat is versterken en wat is vluchten? Wat voed mij? Wie ben ik als mens? Hoe leer je vertrouwen op jezelf? Waar ontleen ik mijn zelfwaarde aan? Hoe komt het dat ik mijn basis altijd in iets buiten mij zocht? Hoe was dat vroeger? Hoe ging het toen ik zelf zo oud was als mijn kinderen?

Zo veel vragen. Ik probeer terug te gaan naar mijn kindertijd, om te zien waar patronen ontstaan zijn. Maar het lukt niet. Ik kan er niet bij komen. Ik kan nooit bij mijn kindertijd komen als ik trip, het is als een muur waar ik niet doorheen kom, ik heb ook weinig herinneringen aan die tijd.

P komt terug van zijn wandeling. P en V zijn al grotendeels uitgetript. Ik heb nog veel uit te zoeken, maar ik kom geen steek verder. Ik voel me leeg en down, ik voel geen opluchting na het verdriet, omdat ik me besef dat het verdriet altijd zal blijven en dat ik nog zo’n lange weg te gaan heb. Ik twijfel ineens aan al mijn keuzes.

V en P praten na en dat geeft wel wat fijne afleiding. Al gauw richt ik me op waar ik blij mee ben: fijn gezelschap. Ik ben blij dat ze er zijn. Ik observeer ze terwijl ze open met elkaar praten, en ik voel me dankbaar dat ik met twee goede vrienden op deze manier samen kan trippen.

5-MeO-DMT
P besluit dat het tijd is voor zijn eerste keer 5-MeO-DMT. Wat een onverwachte wending na deze middag, en mijn stemming verbeterd op slag.
Als P de rook binnen heeft demp ik de lampjes en ga weer op de grond zitten. Het is een voorrecht om getuige te mogen zijn van zo’n heilige reis. Mijn 5-MeO-DMT ervaring was veruit het allerheftigste wat ik ooit heb meegemaakt, en nu mag ik er bij zijn, hier, terwijl iemand zoiets bijzonders meemaakt. Terwijl ik in stilte over zijn lichaam waak terwijl hij far out is, ga ik in gedachten opnieuw door mijn ervaring van toen. Ik voel weer een vleugje van hoe het toen was. Al het bewustzijn van alle levens die ik heb gevoeld. Eén voor één. Verdriet in zijn puurste vorm. Ultieme pijn. Ultieme schoonheid. Alles. Een explosie van zachtheid. Dankbaarheid, herboren, nederigheid. Liefde. Als ik iedereen, en dus ook P ben, dan ga ik nu dus door waar hij heen gaat. Ik hoop dat de 5MeO-DMT hem/mij mild gestemd is.

In de loop van de avond nemen P en V allebei nog eens 5-MeO-DMT. Het voelt heel speciaal om erbij te zijn. Bij allebei vallen de ervaringen milder uit dan je zou verwachten, maar allebei hebben ze een heerlijke, enkel positieve ervaring. Bij mij kriebelt het ook, ze praten over hoe enorm liefdevol het aanvoelt, dat wil ik ook wel. Maar als het weer zo heftig is als de vorige keer, dan denk ik niet dat ik dat (nu) aan kan. Dus ik doe het niet, hoe verleidelijk het ook is.

Deze trip heeft me vooral laten zien dat ik nog maar net begonnen ben met mijzelf leren kennen, en dat het een weg blijft van vallen en opstaan, grote stappen vooruit en achteruit, kennis vergaren en kennis verliezen. Het hoort er allemaal bij, en het heeft allemaal nut, ook al zijn de wegen soms ondoorgrondelijk.

Supermooi geschreven report weer @NiandraLades ! Vandaag teveel werk om er op een goede manier op te reageren maar was heerlijk om te lezen! Hopelijk kan ik later uitgebreider reageren. Bedankt voor het delen!

Prachtig report, Niandra! Het lijkt me een ongelooflijk waardevolle ervaring, die steeds meer betekenis zal krijgen naarmate inzichten uit verschillende trips zich verder aan elkaar blijven rijgen. Het is inderdaad een nooit eindigend verhaal. Dat maakt tripmiddelen juist zo mooi en interessant. De ervaringen en inzichten zijn oneindig.

NiandraLades zei:

En hoe zorg ik dat ik wel ten volle leef, maar niet te zeer gehecht raak? Verbonden met alles, gehecht aan niets? Hoe zorg ik dat ik mijzelf voed, van binnenuit?

Klik om te vergroten...

Dit is voor mij ook de hamvraag. Een vraag waar je ook wel nuchter bij stilstaat, maar die zo bloot en pijnlijk open breekt tijdens trips. Tijdens een trip voel je vaak zo'n intense verbondenheid met alles en tegelijkertijd snijdt de pijn van verlies gemeen hard.

Wow, mooi tripreport. Ik vind dat je heel interessante vragen aan jezelf stelt tijdens de piek. Zelf sta ik ook soms stil bij het onderwerp, de onvermijdelijke vergankelijkheid van alles. Dat alles waar je gehecht aan bent kan verdwijnen. Meer dan stilstaan doe ik niet, ik denk dat dat voldoende is om mezelf voor te bereiden op zo'n momenten. Ik besef me dat ik zo'n momenten uiteindelijk al veel meegemaakt heb, en dat er ook nieuwe dingen in mijn leven komen. In het leven moet je vooral ook weten hoe je "in route" kan blijven. Zorgen dat je goeie momenten kan blijven meemaken ookal verandert je levenssituatie drastisch door bv het verlies van een dierbare. Alles behouden kan niets of niemand (ik zou zeggen helaas, maar eigenlijk is het niet helaas, als alles voor eeuwig was dan had niets nog waarde, en zelf zou ik ook niet oneindig willen bestaan, dus die gedachte helpt)