#1
Hoi allemaal! Laatst heb ik voor het eerst 3-MeO-PCP gedaan en dat viel me ontzettend tegen haha. Ik had me wel goed ingelezen maar blijkbaar ben ik er erg gevoelig voor of is het gewoon niet voor mij weggelegd. Om dit soort ervaringen te verwerken schrijf ik er graag een report over. Wel een waarschuwing want het is weer een flinke geworden ![:sweatsmile:]()
Ben benieuwd of anderen vergelijkbare ervaringen hebben of dingen herkennen.
Wie: ik, 28M
Wat: 3-MeO-PCP, 12-15mg?
Laatst bestelde ik bij mijn favoriete RC vendor weer eens wat 2-FDCK, een middeltje wat ik ongeveer eens per maand gebruik. Tegelijk zat ik op dit forum rond te bladeren en las ik een interessant report van 3-MEO-PCP, waarin werd gezegd dat het redelijk vergelijkbaar is maar dan euforischer en wat meer stimulerend. Klinkt interessant denk ik, dus ik bestel 1 pellet om het te proberen. Tenslotte heb ik me altijd netjes gedragen en geen dingen geprobeerd die me niet aanspreken of waarmee ik mezelf niet kan vertrouwen. Deze was net op het randje, maar ervaringen die ik las leken veelbelovend dus ach, moet een keer kunnen toch?
Na een gezellige avond met wat vrienden kom ik thuis. Ik ben nuchter, alleen, heb geen verdere verplichtingen en kan lekker uitslapen. Dus: tijd om chemicals te researchen. Ik breek de 25mg pellet in tweeĂ«n maar lees me voor de zekerheid nog even in op Psychonautwiki. De gangbare dosis lijkt best laag te liggen, zeg 10 milligram? Dat is lastig, ik probeer de pil in vieren te breken met gematigd succes. Er blijven nu vijf stukken over, variĂ«rend in grootte. Ik besluit om het grootste stuk eerst te slikken, ik schat dat het zoân 8 mg is. De tijd is 22:00.
Uiteraard heb ik me netjes ingelezen en weet ik dat dit spul bekend staat om een lange comeup. Geen probleem, ik spring op Discord en speel nog wat games met vrienden. Na een half uurtje of iets merk ik dat ik het klassieke âketagevoelâ heb; een beetje wonky, aangeschoten misschien? In mijn hoofd voel ik me helder maar ik merk dat mijn hand-oog-coördinatie licht verstoord is en dat ik overal wat trager op reageer. Hier begint voor mij al het eerste verschil duidelijk te worden met 2-FDCK: ik ben niet euforisch. Het blijft bij dat vreemde licht duizelige gevoel met wat minimale tracers. Lichamelijk voel ik me niet echt warmer of prettiger dan normaal. In mijn hoofd klinkt het logisch dat ik er weinig van voel, tenslotte heb ik maar ongeveer 8mg genomen. Rond 23:00 besluit ik daarom om nog een klein scherfje bij te nemen. Zoals jullie weten staat een scherfje wetenschappelijk altijd gelijk aan 5 mg (?) dus ik schat dat ik zoiets bijgenomen heb. Ik voel me vergelijkbaar met een ketamine space, maar ietwat energieker en heb het niet enorm naar mijn zin. Ondanks mijn research dus toch bijgenomen omdat het leek alsof ik het plateau al had bereikt. Mijn idee was dat als ik wat meer zou nemen, ik dan de warme cocon wel kon voelen waar men het over had.
Een half uurtje later beginnen de problemen. Ik merk dat ik te wonky ben om het spel bij te houden, dus ik haak af en besluit even op de bank te gaan liggen. Er zit nu echt wel een duidelijke storing tussen wat ik verwacht te zien en wat ik daadwerkelijk zie. Een soort fisheye effect en alles laat een soort tracers achter. Een beetje alsof ik veel te veel gedronken heb, maar in mijn hoofd voel ik me redelijk helder. Als ik door de kamer loop, wordt duidelijk dat ik best wel begin te dissociëren. Het voelt alsof ik een kleine afstand achter mijn lichaam aan zweef. Waar dit op 2F-K grappig, prettig en warm aanvoelt, is dat hier niet het geval. Het voelt erg kil en ik merk dat ik verward begin te raken.
Met een soepele sprong (niets van waar natuurlijk, want motoriek) beland ik op de bank en trek ik een deken over me heen. Mijn kat komt vrijwel direct bij me op schoot liggen, maar lijkt al snel haar twijfels te hebben over die beslissing. Ze kijkt me heel vreemd aan met een soort verwijtende blik. Zo van: âwat heb je nu weer gedaan, is het weer zover?â. Ik maak een foto van haar om te bepalen of ik die blik nou zelf verzin of dat ze echt raar kijkt (er later op terugkijkend kan ik bevestigen dat ze erg wantrouwend kijkt). Hoe langer ik kijk naar haar en de foto, hoe vreemder het eruit begint te zien? Alsof ik deze kat helemaal niet ken? De woonkamer begint ook vervreemd aan te voelen.
Ik pak mijn telefoon erbij en begin wat notities te maken over deze ervaring. De grootste verschillen zijn snel duidelijk: geen euforie, muziek voelt niet bijzonder en ik voel me opgefokt. Het opgefokte gevoel lijkt een gevolg van mijn hartslag, die ik opvallend hoog en aanwezig vind voor een dissociatief. De tweede dosis begint nu echt wel te pieken en omdat ik zo dom ben geweest niks te wegen of wat dan ook, kan ik niet goed zeggen hoeveel ik genomen heb. De beste schatting die ik kan maken is 12-15mg. Ondertussen kijk ik op mijn TV een filmpje via YouTube, een onschuldige korte docu. Deze loopt plotseling vast maar zonder dat er een buffer symbooltje of pauze icoontje of iets in beeld komt. Het beeld staat dus gewoon stil uit het niks en hier schrik ik heel erg van (is nog nooit eerder gebeurd). Wat gebeurt er, is de realiteit stuk? Staat de tijd stil?
Verwarring maakt zich nu meester van mij. Ik merk dat ik twijfel aan alle woorden die ik noteer op mijn telefoon. Bestaat dit woord wel? Gebruik ik het zo goed? Heb ik dit woord ooit eerder gebruikt? Autocorrect beweert dat het woord âomhoogâ niet bestaat. Nu staat mijn wereld op zijn kop. Beheers ik de Nederlandse taal niet meer? Het stoort me dat ik zoân warrig gedachtenpatroon heb, het gaat maar alle kanten op maar ik vind geen zekerheid. Ik sluit mijn ogen in een poging tot meditatie. Mijn hartslag kalmeert en ik vind het wel prettig om even zo te zitten. Van closed eye visuals is geen sprake, maar ik merk dat alles wat ik wel probeer voor me te zien super 2D is. Waar ik normaal gesproken zou proberen om iets met diepte voor te stellen is dat nu een soort uitgesmeerd over mijn ânetvliesâ. Mijn lichaam doet ondertussen vreemde dingen. Ik weet in welke houding mijn lichaam zich bevindt, maar dat strookt niet met wat ik voel. Voorbeeld: ik weet dat ik mijn neus omhoog heb zodat ik rustig kan ademen, maar anderzijds voelt het wel hĂ©Ă©l erg alsof ik naar beneden kijk. Ook voelt het alsof ik langzaam beweeg en andere houdingen aanneem. Niet per se een onprettig gevoel, maar gecombineerd met de mentale onrust besloot ik er toch maar van af te zien.
Lichamelijk voel ik me ook niet goed. Mijn hartslag blijft me storen en ook voel ik me duizelig op een manier die ik niet van ketamine gewend ben. Ik overweeg een benzo te nemen om hieruit te halen maar raadpleeg eerst even snel het internet of dat wel kan. En nee, dat kun je natuurlijk beter niet doen. Iets met onderdrukking van de ademhaling enzo... Uitzitten dan maar. Mijn ademhaling is al langzamer dan ik comfortabel vind en daarom besluit ik even naar buiten te gaan voor wat beweging. Onderweg kom ik een enkeling tegen en ik merk dat ik niet echt in staat ben om me normaal te gedragen. Ik ben niet in paniek, maar zeker wel erg onrustig. Na een minuut in een stoel te zitten merk ik dat dit me niet kalmeert dus ik besluit een blokje om te gaan lopen. Dit blijkt nogal een uitdaging te zijn! Mijn zicht is erg verstoord, alsof ik niet goed kan scherpstellen op alles wat ik zie. Voorwerpen laten tracers achter en felle lampen geven me hoofdpijn. Wel voelt het alsof alles ontzettend smooth beweegt, alsof ik naar een film kijk met een hoge framerate.
Buiten op straat wordt het er niet beter op. Ik ben voor mijn gevoel nu zo ver los van mijn lichaam dat lopen een hele opgave is. Het voelt meer alsof ik mijn lichaam van afstand bestuur met hendels en knoppen dan dat ik gewoon organisch aan het lopen ben, super vreemd. Waarschijnlijk door de spanning in mijn lichaam merk ik dat ik minder goed kan ademen dan normaal, alsof mijn longcapaciteit gehalveerd is. De wereld om me heen lijkt ontzettend nep, alsof ik door een soort filmset loop. Hoewel ik hier elke dag langs kom, doet het me nu geen belletje rinkelen en voel ik nergens een connectie mee. De angst neemt snel toe. Met elke stap die ik zet, merk ik dat mijn bewustzijn iets verder achter me blijft hangen. Even stilstaan heeft ook geen zin, want ik kom niet dichterbij. Gelukkig is het nu rond 00:30 en lopen er geen mensen meer op straat; ik voel me niet in staat om een gesprek te voeren.
Het is inmiddels een soort strijd in mijn hoofd geworden tussen mijn bewustzijn en de opborrelende gedachtes. Deze komen met zoân rap tempo dat ik ze niet goed een plekje kan geven of kan beoordelen waardoor ik ze voor mijn gevoel allemaal âtoe moet latenâ in mijn hoofd. Dit zijn vooral enge gedachtes als âje kunt hieraan doodgaanâ en âje moet 112 bellenâ omdat ik me nu zo ontzettend beroerd en alleen voel. De gedachte dat dit misschien wel voor altijd zo zou blijven, passeert de revue. Waarschijnlijk als gevolg hiervan begin ik me fysiek ook onwel te voelen, draaierig en alsof ik flauw ga vallen. Ik moet NU een beslissing nemen: er moet iemand gebeld worden.
Opties: Hulpdiensten, vriendin, tripbuddy. Alle drie niet wenselijk gezien het tijdstip en de omstandigheden. Heel systematisch weeg ik af wie ik het beste kan bellen. Ik besluit toch tripbuddy P op te bellen die â godzijdank â toevallig nog wakker was. Hij heeft ervaring met RCs en bad trips, en oordeelt niet. Om maar meteen met de deur in huis te vallen open ik het gesprek met âhet gaat niet goed met meâ. Zo, de toon is gezet. Het moment dat ik begin te praten merk ik dat er een bepaalde orde ontstaat in mijn hoofd. Voordat ik aan P kan vertellen wat er aan de hand is, moet ik het namelijk eerst voor mezelf op een rijtje hebben. P is gelukkig enorm begripvol en we hebben eerder soortgelijke situaties gehad dus hij weet exact wat hij moet zeggen. Hij stelt de juiste vragen (âwat voel je, waar voel je het, waar ben je bang voorâ) waardoor ik langzaam maar zeker het plaatje weer bij elkaar weet te puzzelen in mijn hoofd. Met elke lettergreep die ik uitspreek merk ik dat mijn bewustzijn iets dichterbij komt zweven. Tegen de tijd dat ik terug ben bij mijn gebouw voel ik me weer redelijk gegrond.
We blijven nog een uurtje aan de lijn totdat ik me weer normaal genoeg voel om dit report te gaan schrijven. Die begint daarna langzaam uit te werken en langzaamaan voel ik me steeds nuchterder en normaler worden. Wat een bijzondere ervaring was dit; ik was volledig voorbereid op een ketamine-achtige warme roes, maar daar was totaal geen sprake van. Zoân enorme verwarring en onrust in mijn hoofd heb ik nog nooit meegemaakt. Ik was ontzettend bang dat er echt iets flink mis was, maar zodra ik met P aan het praten was voelde ik mezelf snel opknappen. Waar het nou precies mis is gegaan, durf ik niet te zeggen. Misschien is dit gewoon niet het spul voor mij of ben ik er te gevoelig voor. In ieder geval ga ik niet meer in mân eentje op de psychonautentoer![:)]()
Bedankt voor het lezen!
Wie: ik, 28M
Wat: 3-MeO-PCP, 12-15mg?
Laatst bestelde ik bij mijn favoriete RC vendor weer eens wat 2-FDCK, een middeltje wat ik ongeveer eens per maand gebruik. Tegelijk zat ik op dit forum rond te bladeren en las ik een interessant report van 3-MEO-PCP, waarin werd gezegd dat het redelijk vergelijkbaar is maar dan euforischer en wat meer stimulerend. Klinkt interessant denk ik, dus ik bestel 1 pellet om het te proberen. Tenslotte heb ik me altijd netjes gedragen en geen dingen geprobeerd die me niet aanspreken of waarmee ik mezelf niet kan vertrouwen. Deze was net op het randje, maar ervaringen die ik las leken veelbelovend dus ach, moet een keer kunnen toch?
Na een gezellige avond met wat vrienden kom ik thuis. Ik ben nuchter, alleen, heb geen verdere verplichtingen en kan lekker uitslapen. Dus: tijd om chemicals te researchen. Ik breek de 25mg pellet in tweeĂ«n maar lees me voor de zekerheid nog even in op Psychonautwiki. De gangbare dosis lijkt best laag te liggen, zeg 10 milligram? Dat is lastig, ik probeer de pil in vieren te breken met gematigd succes. Er blijven nu vijf stukken over, variĂ«rend in grootte. Ik besluit om het grootste stuk eerst te slikken, ik schat dat het zoân 8 mg is. De tijd is 22:00.
Uiteraard heb ik me netjes ingelezen en weet ik dat dit spul bekend staat om een lange comeup. Geen probleem, ik spring op Discord en speel nog wat games met vrienden. Na een half uurtje of iets merk ik dat ik het klassieke âketagevoelâ heb; een beetje wonky, aangeschoten misschien? In mijn hoofd voel ik me helder maar ik merk dat mijn hand-oog-coördinatie licht verstoord is en dat ik overal wat trager op reageer. Hier begint voor mij al het eerste verschil duidelijk te worden met 2-FDCK: ik ben niet euforisch. Het blijft bij dat vreemde licht duizelige gevoel met wat minimale tracers. Lichamelijk voel ik me niet echt warmer of prettiger dan normaal. In mijn hoofd klinkt het logisch dat ik er weinig van voel, tenslotte heb ik maar ongeveer 8mg genomen. Rond 23:00 besluit ik daarom om nog een klein scherfje bij te nemen. Zoals jullie weten staat een scherfje wetenschappelijk altijd gelijk aan 5 mg (?) dus ik schat dat ik zoiets bijgenomen heb. Ik voel me vergelijkbaar met een ketamine space, maar ietwat energieker en heb het niet enorm naar mijn zin. Ondanks mijn research dus toch bijgenomen omdat het leek alsof ik het plateau al had bereikt. Mijn idee was dat als ik wat meer zou nemen, ik dan de warme cocon wel kon voelen waar men het over had.
Een half uurtje later beginnen de problemen. Ik merk dat ik te wonky ben om het spel bij te houden, dus ik haak af en besluit even op de bank te gaan liggen. Er zit nu echt wel een duidelijke storing tussen wat ik verwacht te zien en wat ik daadwerkelijk zie. Een soort fisheye effect en alles laat een soort tracers achter. Een beetje alsof ik veel te veel gedronken heb, maar in mijn hoofd voel ik me redelijk helder. Als ik door de kamer loop, wordt duidelijk dat ik best wel begin te dissociëren. Het voelt alsof ik een kleine afstand achter mijn lichaam aan zweef. Waar dit op 2F-K grappig, prettig en warm aanvoelt, is dat hier niet het geval. Het voelt erg kil en ik merk dat ik verward begin te raken.
Met een soepele sprong (niets van waar natuurlijk, want motoriek) beland ik op de bank en trek ik een deken over me heen. Mijn kat komt vrijwel direct bij me op schoot liggen, maar lijkt al snel haar twijfels te hebben over die beslissing. Ze kijkt me heel vreemd aan met een soort verwijtende blik. Zo van: âwat heb je nu weer gedaan, is het weer zover?â. Ik maak een foto van haar om te bepalen of ik die blik nou zelf verzin of dat ze echt raar kijkt (er later op terugkijkend kan ik bevestigen dat ze erg wantrouwend kijkt). Hoe langer ik kijk naar haar en de foto, hoe vreemder het eruit begint te zien? Alsof ik deze kat helemaal niet ken? De woonkamer begint ook vervreemd aan te voelen.
Ik pak mijn telefoon erbij en begin wat notities te maken over deze ervaring. De grootste verschillen zijn snel duidelijk: geen euforie, muziek voelt niet bijzonder en ik voel me opgefokt. Het opgefokte gevoel lijkt een gevolg van mijn hartslag, die ik opvallend hoog en aanwezig vind voor een dissociatief. De tweede dosis begint nu echt wel te pieken en omdat ik zo dom ben geweest niks te wegen of wat dan ook, kan ik niet goed zeggen hoeveel ik genomen heb. De beste schatting die ik kan maken is 12-15mg. Ondertussen kijk ik op mijn TV een filmpje via YouTube, een onschuldige korte docu. Deze loopt plotseling vast maar zonder dat er een buffer symbooltje of pauze icoontje of iets in beeld komt. Het beeld staat dus gewoon stil uit het niks en hier schrik ik heel erg van (is nog nooit eerder gebeurd). Wat gebeurt er, is de realiteit stuk? Staat de tijd stil?
Verwarring maakt zich nu meester van mij. Ik merk dat ik twijfel aan alle woorden die ik noteer op mijn telefoon. Bestaat dit woord wel? Gebruik ik het zo goed? Heb ik dit woord ooit eerder gebruikt? Autocorrect beweert dat het woord âomhoogâ niet bestaat. Nu staat mijn wereld op zijn kop. Beheers ik de Nederlandse taal niet meer? Het stoort me dat ik zoân warrig gedachtenpatroon heb, het gaat maar alle kanten op maar ik vind geen zekerheid. Ik sluit mijn ogen in een poging tot meditatie. Mijn hartslag kalmeert en ik vind het wel prettig om even zo te zitten. Van closed eye visuals is geen sprake, maar ik merk dat alles wat ik wel probeer voor me te zien super 2D is. Waar ik normaal gesproken zou proberen om iets met diepte voor te stellen is dat nu een soort uitgesmeerd over mijn ânetvliesâ. Mijn lichaam doet ondertussen vreemde dingen. Ik weet in welke houding mijn lichaam zich bevindt, maar dat strookt niet met wat ik voel. Voorbeeld: ik weet dat ik mijn neus omhoog heb zodat ik rustig kan ademen, maar anderzijds voelt het wel hĂ©Ă©l erg alsof ik naar beneden kijk. Ook voelt het alsof ik langzaam beweeg en andere houdingen aanneem. Niet per se een onprettig gevoel, maar gecombineerd met de mentale onrust besloot ik er toch maar van af te zien.
Lichamelijk voel ik me ook niet goed. Mijn hartslag blijft me storen en ook voel ik me duizelig op een manier die ik niet van ketamine gewend ben. Ik overweeg een benzo te nemen om hieruit te halen maar raadpleeg eerst even snel het internet of dat wel kan. En nee, dat kun je natuurlijk beter niet doen. Iets met onderdrukking van de ademhaling enzo... Uitzitten dan maar. Mijn ademhaling is al langzamer dan ik comfortabel vind en daarom besluit ik even naar buiten te gaan voor wat beweging. Onderweg kom ik een enkeling tegen en ik merk dat ik niet echt in staat ben om me normaal te gedragen. Ik ben niet in paniek, maar zeker wel erg onrustig. Na een minuut in een stoel te zitten merk ik dat dit me niet kalmeert dus ik besluit een blokje om te gaan lopen. Dit blijkt nogal een uitdaging te zijn! Mijn zicht is erg verstoord, alsof ik niet goed kan scherpstellen op alles wat ik zie. Voorwerpen laten tracers achter en felle lampen geven me hoofdpijn. Wel voelt het alsof alles ontzettend smooth beweegt, alsof ik naar een film kijk met een hoge framerate.
Buiten op straat wordt het er niet beter op. Ik ben voor mijn gevoel nu zo ver los van mijn lichaam dat lopen een hele opgave is. Het voelt meer alsof ik mijn lichaam van afstand bestuur met hendels en knoppen dan dat ik gewoon organisch aan het lopen ben, super vreemd. Waarschijnlijk door de spanning in mijn lichaam merk ik dat ik minder goed kan ademen dan normaal, alsof mijn longcapaciteit gehalveerd is. De wereld om me heen lijkt ontzettend nep, alsof ik door een soort filmset loop. Hoewel ik hier elke dag langs kom, doet het me nu geen belletje rinkelen en voel ik nergens een connectie mee. De angst neemt snel toe. Met elke stap die ik zet, merk ik dat mijn bewustzijn iets verder achter me blijft hangen. Even stilstaan heeft ook geen zin, want ik kom niet dichterbij. Gelukkig is het nu rond 00:30 en lopen er geen mensen meer op straat; ik voel me niet in staat om een gesprek te voeren.
Het is inmiddels een soort strijd in mijn hoofd geworden tussen mijn bewustzijn en de opborrelende gedachtes. Deze komen met zoân rap tempo dat ik ze niet goed een plekje kan geven of kan beoordelen waardoor ik ze voor mijn gevoel allemaal âtoe moet latenâ in mijn hoofd. Dit zijn vooral enge gedachtes als âje kunt hieraan doodgaanâ en âje moet 112 bellenâ omdat ik me nu zo ontzettend beroerd en alleen voel. De gedachte dat dit misschien wel voor altijd zo zou blijven, passeert de revue. Waarschijnlijk als gevolg hiervan begin ik me fysiek ook onwel te voelen, draaierig en alsof ik flauw ga vallen. Ik moet NU een beslissing nemen: er moet iemand gebeld worden.
Opties: Hulpdiensten, vriendin, tripbuddy. Alle drie niet wenselijk gezien het tijdstip en de omstandigheden. Heel systematisch weeg ik af wie ik het beste kan bellen. Ik besluit toch tripbuddy P op te bellen die â godzijdank â toevallig nog wakker was. Hij heeft ervaring met RCs en bad trips, en oordeelt niet. Om maar meteen met de deur in huis te vallen open ik het gesprek met âhet gaat niet goed met meâ. Zo, de toon is gezet. Het moment dat ik begin te praten merk ik dat er een bepaalde orde ontstaat in mijn hoofd. Voordat ik aan P kan vertellen wat er aan de hand is, moet ik het namelijk eerst voor mezelf op een rijtje hebben. P is gelukkig enorm begripvol en we hebben eerder soortgelijke situaties gehad dus hij weet exact wat hij moet zeggen. Hij stelt de juiste vragen (âwat voel je, waar voel je het, waar ben je bang voorâ) waardoor ik langzaam maar zeker het plaatje weer bij elkaar weet te puzzelen in mijn hoofd. Met elke lettergreep die ik uitspreek merk ik dat mijn bewustzijn iets dichterbij komt zweven. Tegen de tijd dat ik terug ben bij mijn gebouw voel ik me weer redelijk gegrond.
We blijven nog een uurtje aan de lijn totdat ik me weer normaal genoeg voel om dit report te gaan schrijven. Die begint daarna langzaam uit te werken en langzaamaan voel ik me steeds nuchterder en normaler worden. Wat een bijzondere ervaring was dit; ik was volledig voorbereid op een ketamine-achtige warme roes, maar daar was totaal geen sprake van. Zoân enorme verwarring en onrust in mijn hoofd heb ik nog nooit meegemaakt. Ik was ontzettend bang dat er echt iets flink mis was, maar zodra ik met P aan het praten was voelde ik mezelf snel opknappen. Waar het nou precies mis is gegaan, durf ik niet te zeggen. Misschien is dit gewoon niet het spul voor mij of ben ik er te gevoelig voor. In ieder geval ga ik niet meer in mân eentje op de psychonautentoer
Bedankt voor het lezen!
