Zaterdagavond is er wat ergs gebeurd. Ik voel me heel erg dom. Ik heb getwijfeld of ik dit wel zou plaatsen.
Ik had de avond ervoor doorgehaald, met blue, 3mmc en gbh, daarna ben ik gaan slapen met 5 mg zolpidem. Ik had 5 uurtjes geslapen.
8 uren later heb ik een puntje 3meopcp genomen, en op het oog een mespuntje in m'n drinken gedaan. Ik heb voorheen vaker 15 mg afgewogen en dacht te weten hoe groot het puntje moest zijn. Maar 15 mg is een gemiddelde dosis en 25 mg al een hoge dosis.
Toen het begon in te werken ben ik met een jongen naar een feestje gereden, waar ik niemand kende. Hij wist dat ik 3meopcp genomen had. Ik had eigenlijk al niet zo'n zin in het feestje. Op het feestje merkte ik dat de effecten al vrij heftig waren.
Ik heb dit spul al vaak genomen, altijd thuis in een rustige omgeving. Echt zo dom om dit vlak voor een feestje in te nemen. Hij merkte dat ik fout ging en we gingen samen naar de wc. Daar besloten we dat hij me meteen naar huis zou brengen.
In de auto ging het helemaal mis. Ik verloor mijn bewustzijn, viel in het gat, ik weet niet wat er gebeurde, was het een psychose? Mijn maatje leek een neppe versie van de echte, alles was zo donker op de snelweg, en ik dacht dat ik dood was gegaan en dat waar ik nu was, dat ik daar voor altijd moest blijven! Ik dacht dat hij een lucifer was en hij reed me recht naar de poorten van de hel!
Ik begon te flippen en te schreeuwen dat ik naar huis wilde. Ik dacht echt dat ik het verkloot had en nooit meer kon terugkeren naar de werkelijkheid.
Onderweg zijn we een paar keer gestopt. Ik vertrouwde hem totaal niet meer.
Hij heeft me in mijn woonplaats in de buurt van een hoofdweg eruit gelaten, waar ik gelukkig bekend was. Ik schijn 10 minuten ergens te hebben gestaan, totdat ik de verlichting van de Lidl herkende. Daar ben ik heen gelopen en vanuit daar is het alsmaar rechtdoor naar mijn huis.
Het enge is dat ik er niet was en dat ik blind naar huis ben gelopen. Vaag registreerde ik mijn omgeving. Ik herinner me dat ik ergens gevallen ben, en de volgende dag had ik allemaal blauwe plekken op m'n benen, en vlekken op m'n kleren. Ik voelde een last die ik met me meesleepte, later bedacht ik me dat dat mijn parka half op m'n rug hing.
Mijn bril had ik afgedaan en kwijtgeraakt.
Halverwege die weg stond ik opeens met een jongen en een meid te praten. Zij was aan het bellen en vroeg mijn naam en geboortedatum. Ze was een ambulance voor me aan het bellen. Hij stond mij te observeren en vroeg of ik drugs had gebruikt, waarop ik zei ja, 3meopcp.
Ik dacht dat die mensen nep waren en ik kneep die jongen in z'n arm om te kijken of hij echt was.
Hij vroeg of hij me moest helpen met m'n jas, die half uit was. Ja graag! Daarna ben ik hem gepeerd.
Ik zag vaag een brug waar ik overheen liep. Er reden auto's onderdoor. Ik liep langs een elektriciteitsmast, wat er futuristisch uitzag, alsof ik in een game zat. Achteraf denk ik steeds hoe gevaarlijk het was wat er gebeurde, ik had de snelweg op kunnen lopen of aangereden door een auto, want alles was zwart en onbewust, alleen fel verlichte dingen nam ik in me op.
Opeens liep ik op een rotonde en er was veel verkeer, daar was een klein busstation. Ik dacht dat ik alles droomde. Op de automatische piloot liep ik verder. Opeens stond ik ergens stil, want in de verte zag ik een persoon, en die wilde ik niet passeren. Ik pakte een verkeerspaal beet, en voelde dat het spul begon uit te werken. Al die tijd was ik me niet bewust geweest van dat het door de drugs kwam.
Ik liep langs een kerk, die juist aan klingelen was.
Toen begon het besef te komen wat er gebeurd was. Ik voelde mijn sleutels en m'n mobiel in m'n zak, gelukkig was ik die niet verloren. Ik vroeg me af waar die vriend was gebleven. Ik kende hem nauwelijks, we hadden elkaar pasgeleden leren kennen op een feestje. Ik dacht dat hij me in de steek had gelaten. Het duurde zo lang voor ik thuis was, het was echt een missie.
Toen was ik eindelijk thuis! Ik trok de deur dicht, eindelijk veilig! Ik heb meteen die jongen gebeld om te vragen wat er gebeurd was. Hij zei dat ik in paniek geraakt was en dat we meerdere keren gestopt waren. De politie had ons van een afstand gezien ook nog, maar ze waren niet gekomen om te vragen wat we aan doen waren.
En ik had het portier proberen te openen onder het rijden. Hij was zsm ergens gestopt binnen de bebouwde kom in mijn woonplaats. Hij was me achterna komen lopen maar ik schreeuwde steeds 'ga weg, ga weg!'. Daarna heb ik 10 min stil gestaan.
Hij heeft me 2 uur lang gevolgd met de auto om te zien of ik veilig thuis kwam. Hij heeft me zien praten met die mensen. Ook had ik met een man alleen gepraat. Ik weet er allemaal niks meer van.
Ik heb het spul om half 9 genomen en om half 12 in de avond was ik thuis. Die kerkklok had dus 23 uur geslagen. De volgende dag keek ik op Google maps hoe lang het lopen was vanuit de Lidl: 50 minuten. Ik had er ruim 2 uur over gedaan.
Ik ben zo geschrokken en ik voel me zo onverantwoordelijk. Hoe haalde ik het in m'n hoofd om dit te nemen vlak voor ik naar een feestje ging waar ik verder niemand kende? Ik had het al zo vaak gepakt, ik dacht dat ik het wel aankon.
Gisteravond lag ik in bed en zag ik steeds beelden, van die auto's en al het donker, en van die andere wereld waarin ik dacht dat ik dood was en naar de hel ging. Ik heb geen oog dicht gedaan, ik was bang.
Ik ben voorlopig genezen van 3meopcp. Ik ga het de komende tijd rustiger aan doen. Mijn vriend heeft het begin november na vier jaar uitgemaakt, ik ben er kapot van. Maar dit is niet de manier om ermee om te gaan.
Toen ik thuis was, en alles weer normaal was, was ik zo dankbaar voor de realiteit. Maar wat is realiteit? De volgende dag keek ik een filmpje over kwantumfysica waar ik de helft van begreep, dat ging ook over realiteit en bewustzijn.
Ik vraag me nu af wat er gebeurd is, was dit het gat, een psychose, een blackout?