#1
50 ug 1P-LSD in het bos met ’n goeie vriendin… Wat een ervaring!​
Wie: Trippy Langkous en ik
Wat: Trippy Langkous 125 en ik 50 ug 1P-LSD
Waar: Het Staphorster bos/Zwarte dennen
Een paar maandjes geleden, hadden Trippy Langkous en ik elkaar ontmoet na lang gezellig online te gekletst en meteen onze eerste echte trip, dit was echter een iets zwakker goedje: mexicana truffels. Maar na deze trip hebben we besloten om dit eens vaker te gaan doen, want we liggen elkaar wel goed wat dat betreft. Eergisteren was het dan eindelijk zover, we hebben besloten om naar een natuurgebied te fietsen en daar de LSD tot ons te nemen.
12:30
We komen aan bij een wandelpad. Weliswaar een andere dan die ik in gedachte had, omdat de weg daarnaar eruit lag. Maar toen we de fietsen eenmaal aan een boom op slot hadden gezet, wisten we dat dit het begin was van een avontuur. We probeerden een bankje te vinden om de LSD tot ons te nemen, maar dit leek moeilijker dan gedacht. Trippy kwam met de suggestie dat we ergens op een open plek het kleedje dat we bij ons hadden neer te leggen. Zo gezegd, zo gedaan. Na een halfuurtje lopen zaten we gesetteld op een heel mooi plekje. We dronken wat water en vrijwel gelijk daarna was het tijd om de zegels in te nemen.
13:00
De zegels zijn ingenomen! Ik 50 ug, Trippy 75 ug. We zaten lekker rustig stil beetje te kletsen en te lachen en te doen. Na ongeveer 20 minuten begon ik al een lichtelijke tinteling in m’n buik te voelen, deze was van voorbijgaande aard. Op dit punt nog geen visuals. Maar langzaam maar zeker beginnen de eerste effecten toch in te treden. Ik weet nog een boom die begon te ademen schuin voor mij en toen we naar boven keken een boom waarvan het op een gegeven moment leek alsof deze pauwenveren had. Hier waren we nog niet eens op de piek, maar waren we hard op weg. Ik begon ongecontroleerd geintjes te maken, waardoor Trippy elke keer in een deuk lag. Ik moest mezelf er een beetje toe zetten om daarmee te stoppen, wat uiteindelijk met niet al te veel moeite was gelukt. Kort hierna kwamen we in de piek en besloot Trippy vlak voordat we verdergingen nog eens 50 ug bij te nemen. Hierdoor zit ze nu op 125 ug!
~ Vanaf hier weet ik geen tijden meer, behalve dat we rond een uur of acht pas weer thuis waren om de reis af te maken. Ik zal hier verder omschrijven wat ik nog weet ~
Deel 2:
We zitten inmiddels op de piek. Trippy en ik pakten de spullen en zijn een stukje verder gaan lopen. Al snel bleek dat we als een kip zonder kop liepen, want we liepen alle kanten uit behalve de goede. Eenmaal aangekomen bij een heideveld, met op de achtergrond een bos, liepen we dan toch in een rechte lijn met wij die er een paar keer bij stil stonden te genieten van al die mooie kleuren van de heide dat nog in de bloei stond. Toen wij uiteindelijk bij een bankje aankwamen zo pal in de zon langs een fietspad gingen we daar zitten. Daar keken we uit over één grote zee van heide, waarvan het leek dat het in grote golven in kleur op ons afkwam.
Toen ik eenmaal doorkreeg dat er wél erg veel mensen langsfietsten, werd ik hier een beetje ongemakkelijk van. We besloten verder te gaan lopen, wat ons letterlijk, maar dan ook letterlijk midden in de natuur bracht, op het kleedje en daar voor het grootste gedeelte van de middag hebben gezeten.
Deel 3:
Daar zitten we dan… In the middle of nowhere! Op een open plek van het pad af en uit het zicht van anderen, bij wat bosjes. Hier hebben we de rest van de middag gezeten. De effecten en visuals zitten nu pas écht op het maximale… We zijn hierdoor, vooral ik, flink gedesoriënteerd. Anyhow, toen we gingen liggen hebben we veel gekeken naar al die mooie natuur die om ons heen zat. Allemaal mooie kleuren en vervormingen. Meer dan eens lagen we op het kleedje, met Trippy haar jasje onder de nek en ik met m’n opgerolde handdoek. Vanuit dit oogpunt kregen de wolken allemaal hele mooie vervormingen en zag ik zelfs een vliegtuig met zo’n spoor erachter door zo’n wolk heen vliegen wat leek op een samensmelting. Verder kreeg de lucht zulke intens mooie kleuren dat ik er op een gegeven moment zelfs een klein beetje emotioneel van werd. Snikje van geluk om het maar eens zo te zeggen.
Op een gegeven moment, ging Trippy een eindje lopen terwijl ik bij onze spullen bleef om nog meer van al die visuals te genieten. Vergat ik niet even dat zij weg was, ik stond op het punt haar te bellen, maar toen zag ik haar alweer in de verte verschijnen. Dat was meteen een pak van m’n hart. Niet heel veel later zag ik Trippy weer opstaan en aan haar gezichtsuitdrukking te zien straalde ze van geluk toen ze één werd met de zon.
Toen de zon eenmaal weg was, stelde Trippy voor dat we een stukje opschoven naar daar waar de zon was. Dit was vlak naast zo’n klein dennenbosje en wij allebei zagen de schoonheid van dit dennenbosje. We hadden geen keus, we moesten het wel bewonderen voordat we überhaupt het kleedje uitsloegen. De kleuren, het mooie groen dat dit bosje had was werkelijk prachtig.
Daarna, toen we weer lagen, natuurlijk… Werd de lucht pas écht heel intens, wolken vervormden in rook en soms zag je zelfs vierkantjes en geometrie in de lucht. Dit kwam zo intens binnen, dat we (of ik in elk geval), ik denk wel een half uur hier naar hebben zitten staren. Toen we hier eenmaal genoeg van hadden gezien, zag Trippy een boom, rechts vanuit mijn positie een boompje met twee blauwe streepjes. Hier zagen we allebei de mooie structuur dat deze boom had. En op het moment dat we naar boven keken, was het pas écht een mooi uitzicht… Trippy uit vreugde: wat ’n vet mooie boom joh. Wij eraan voelen en ja hoor, we voelden allebei een verbintenis met de boom. Trippy nog meer dan ik, maar dat moest onderhand. Want zij heeft immers meer dan het dubbele van wat ik had ingenomen. Ik liep op een gegeven moment terug naar het kleedje en zag haar gelukkig zijn met de boom. Dat is ook weer zo’n moment dat ik nooit meer zal vergeten.
Deel 4: (Oké, deze tijd weet ik nog, dat was rond een uur of half 7, kwart voor 7 dat we weggingen)
‘’Mongoliono’s dat we zijn…’’ Of nou ja, ik eigenlijk. Aan het begin, vlak voor we LSD innamen, hadden we niet meteen de plek geprikt waar we moesten zijn om de fietsen weer van slot te halen en vóór het donker thuis te zijn, maar op een plek waarvan ik vanaf dat punt nog zou weten hoe we bij onze fietsen moesten komen. Maar op dat moment spacede ik ‘m nog zo hard, dat ik niet meer wist hoe we er moesten komen. Op zo’n beetje elke kruising moest Trippy de telefoon erbij pakken om te kijken waar we heen moesten. Maar op een gegeven moment, zag ik een hijskraan met twee torens die we op de heenweg ook waren tegengekomen en vanaf dat moment wist ik dat we weer terug moesten. Ik was er heilig van overtuigd dat we naar de wegkant moesten lopen om zo gemakkelijk de fietsen weer terug te vinden.
Zo gezegd, zo gedaan. We sloegen op een gegeven moment linksaf en zagen het gebied dat verdacht veel leek op dat punt waar we de fietsen hadden geparkeerd. Op hoop van zegen liepen we erop af en JA! Daar stonden ze… Opgelucht dat we allebei waren, maakten wij de fietsen met ietwat moeite los. Spullen onder de snelbinders van Trippy en gaan met die banaan. Het was even lopen, omdat ook deze weg eruit lag, maar toen we eenmaal weer op de fiets sprongen voelde dit als een soort vrijheid dat ik nog nooit eerder had gevoeld. Het tempo dat we erin hadden, de koetjes die we op de heenweg zagen en bekeken. Trippy en ik die op een bepaald moment een soort minirace hielden door de energie die er ineens van af spatte. Toen we de laatste heuvel opfietsten zagen we nog wat boeren ongein uithalen met een fiets, ze hadden een kraan en dompelden de fiets onder. Dit was hilarisch om te zien. Trippy maakte nog de opmerking: daar gaat m’n NS-fiets waardoor ik in een deuk lag. Had nog een stukje gefilmd, maar het duurde toch te lang. Dus fietsten we door naar mijn huis waar het feest nog eens tot in de late uurtjes door kon gaan.
Deel 5:
Het is nu rond een uur of acht. We zijn in mijn huis, de trip is merkbaar nog lang niet voorbij! Hier kreeg ik het gevoel van veiligheid, waardoor de trip nu alleen maar intenser werd. We wouden muziek luisteren, maar ik begon weer zo hard te gaan, dat ik niet in staat was om wat aan te zetten omdat ik dan veel na moest denken waarmee het niet ten goede zou komen. Ik liet hierbij het roer dus over aan Trippy, ook omdat ik weet dat zij veel van dezelfde muziek leuk vindt als ik. Het wordt donker en Trippy krijgt honger. Ze heeft zin in warm eten, maar dat had ik op dat moment niet in huis. Ik bestel een pizza, duurde 50 tot 75 minuten volgens thuisbezorgd. Maar ze waren er al in 20 minuten. Aanvankelijk had ik geen honger, maar ik besloot toch een pizzapuntje te proberen. En een smaaksensatie, een smaaksensatie… Wow…
Verder hebben we een beetje gekletst over muziek en de eventuele visuals die we zagen in video’s en onderliggende boodschappen die we konden zien in deze video’s of teksten. Soms kwamen we niet uit onze woorden, omdat we niet helemaal wisten hoe we dit moesten uitleggen. Maar dat komt vast nog wel een keer, als we net ietsje minder hard gaan, zeg maar…
Toen de trip uiteindelijk voorbij was, hadden we nog effe wat gepraat hierover en we waren het erover eens dat we dit allebei een hele bijzondere ervaring vonden. Dit gaan we dus zeker weer een keer doen.
Tot zover de dingen die ik nog weet van onze fijne, innerlijke reis…
Aan de lezer van dit report, wij hopen dat je met alle plezier en leergierigheid in je mars dit report hebt gelezen. Wellicht tot een volgende keer én much love!
Cheerio,
Trippy Langkous & MetalGuy