Zucht, here goes. Dit wordt een moeilijke tekst, zowel om de ātripā te gaan beschrijven, omdat die nogal naar de achtergrond is verschoven, omdat ik dit middel zo goed mogelijk wil beschrijven, en omdat ik mijn inzichten erop wil delen.
Er is erg veel context nodig om hier aan te kunnen starten. De eerste context is dat ik de drug O-PCE sinds een paar jaar ken (sinds 2022). Het begon als een sample van 0.2g wat eigenlijk gek veel is voor een sample, maar in nabeschouwing besef ik dat het een teken was. Een godsgeschenk dat op mijn pad kwam.
Het gekke aan dit middel is dat er zo weinig over te vinden is, maar degenen die de sprong wagen zijn er over het algemeen allen over eens dat dit wel hele straffe toebak is! In de 3 jaar dat ik dit goedje ken, en intussen een ervaring of 10 verder, kan ik met nagenoeg zekerheid zeggen dat dit mij steeds naar dezelfde soort headspace brengt. Ik vermoed dat dit de K-hole is waar mensen het over hebben op dissoās. Helaas heb ik naast dit middel geen enkele andere ervaring met dissoās, dus ik kan dit echt niet gaan vergelijken. Ik heb verder alleen ervaring met psychedelica waarin ik hoog genoeg gedoseerd heb dat ik daarin wel beter weet wat een ego-death ervaring is. Ook op Salvia heb ik al mogen ervaren wat het is om āer volledig uit te zijnā.
Dit brengt me terug bij dit middel en hoe ik de sprong heb gewaagd destijds om er alsnog mee aan de slag te gaan; de paradox van een psychedelische ervaring op een middel dat dit niet per se hoeft teweeg te brengen. Ik had destijds gehoord van mensen die sleutelpuntjes K snoven in het uitgaan, maar ik had nooit gehoord over mensen die K zouden nemen om werkelijk te gaan trippen. Toen ik de sample had ontvangen heeft die echt maandenlang aan de kant gelegen omdat ik helemaal niet into party drugs enzo was en ook helemaal geen idee had wat K wel of niet kan doen. Pas toen ik een tijdje later een aflevering zag van Hammilton Morris over PCP ging er een belletje aan. Hoe de man die Morris interviewde sprak over PCP deed mij denken aan hoe ik zelf psychedelica heb mogen voelen. Kon dit dus ook op andere middelen? Letās find out.
Intussen 3 jaar verder en zoals ik dus zei een tiental ervaringen later, in een range van 15 tot 35mg orale inname, kan ik hier wel het een en het ander over neerpennen. Het is een middel dat, voor mij althans, enorm therapeutisch werkt. Ik heb gek genoeg geen enkele verwachting van dit middel als ik het neem en ben steeds opnieuw verrast over hoe het werkt en wat het doet. Ik wil zeker niet veralgemenen en zeggen dat het gemakkelijker is dan LSD, maar voor mij is het dat ergens wel, en ik denk dat het te maken heeft met het feit dat het mijn lichaam plat legt en dat ik op de een of andere manier nog steeds schijterig bang ben van Lucy. Hier word je vastgebonden aan een bulldozer. Wanneer het opkomt, heb je nog weinig tijd om iets anders te gaan doen behalve gaan liggen en wat muziek opzetten. āBuckle your seatbelt Dorothy, 'cause Kansas is going bye-bye!ā.
Ergens weet ik het nu wel een beetje en ergens ook nog steeds totaal niet. Aan de ene kant voelt het middel lichamelijk enorm lekker en krijg je echt een full-body orgasme die als een dekentje over je glijdt, terwijl je het door je aders voelt stromen. Wat een genot!
Tegelijkertijd heeft het op op mijn gehoor dan weer eerder een effect dat geluiden scherper en āpijnlijkerā zijn. Muziek klonk met momenten alsof mijn koptelefoon ineens de knock-off aliexpress versie was geworden. Er is ook een constant gegons in de achtergrond op dit middel, datzelfde soort gebroem als een ventilator die staat te blazen.
Qua visuals is het met ogen open heel anders dan op pakweg LSD of truffels; letters zien er anders uit, geen idee hoe ik het moet benoemen, maar psychedelica en dit hebben niet dezelfde soort fonts geinstalleerd xD. De regenboogjes rondom letters zijn er dan weer wel, maar beeld ziet er eerder "platter" uit, waar dit bij psychedelica je meer naar binnen zuigt ofzo. Verder merk ik ook meer druk op mijn ogen en heb ik veel minder de neiging om te gaan rondkijken en doe ik gewoon het licht uit en geef mezelf over aan de ervaring met gesloten ogen.
Wanneer je het volle effect van dit middel bereikt kun je niet anders dan je gewoon gaan neerleggen en op te gaan in de ervaring. Dat is waar de magie begint. Dit maakt het grootste verschil met klassieke psychedelica; hierop leg je je echt lam. Letterlijk, je lichaam is dronken en uren later zit je nog steeds een oog dicht te knijpen om naar je gsm te kijken. Ook nu nog voel ik een bepaalde vorm van lichamelijk dronkenschap, gelukkig ben ik met de fiets
![:wink:]()
.
Ik vind het super vreemd maar elke keer ik erin stap, pik ik de draad gewoon verder op van waar ik laatst was gebleven. Een eerste herinnering is steeds dat ik mezelf een beetje ga vergeten. Plots ben āikā er niet meer, maar ben ik gewoon. Alles waar ik op dat moment aan denk is instantly available. Denk ik aan het park, dan ben ik er. Denk ik aan een persoon, dan staat die voor me. Ik voel en denk en weet op dat moment dat ik de alfa en de omega ben. Mijn brein genereert deze realiteit terwijl ik erdoor surf. En surfen is een goeie term, want je āvoeltā echt hoe je in die stroom zit, alsof je surft op de elektriciteit in je synapsen. Dit is de connectie die je met je lichaam voelt. Ergens āweetā je dat je neerligt op een zetel in je woonkamer, maar tegelijkertijd voel je de G-forces van hoe snel je aan het gaan bent in je reality simulator. In nabeschouwing is dat letterlijk wat dissociatie is, geest en lichaam laten elkaar even los. En toch is er nog steeds een āheldere ikā die het observeert en die emotioneel wordt van de schoonheid.
Wanneer ik een glimps van zelfbewustzijn waarneem besef ik me dat die reality simulator nog eens te besturen valt ook! Dat ik de visuals kan bijsturen, de muziek on the go kan remixen. Kan ik mijn lichaam helen en mijn brein herprogrammeren? Zo voelt het wel, wat een hoop geeft met dat toch. Elke keer ik dit neem krijg ik diezelfde bevestiging: alles is nog mogelijk en ik ben goed bezig. Dit wakkert een warme gloed van orgasmische euforie aan die door mijn lichaam stroomt. Feels good to be alive!
Dat van die draad her oppikken kwam even naar boven. Ik had in mijn voorlaatste ervaring op dit middel nog een herinnering aan een vriendin van me en hoe ik haar in haar volledigheid zag, als ziel ipv "enkel" de menselijke vorm. Dit haalde dan weer naar boven bij me dat ik destijds na heel wat ellende met mijn ex ook meer duidelijkheid kreeg na een ervaring. Oftewel, hoe de boeman weer mens werd. En hoe mijn eigen bril op de realiteit uiteindelijke steeds de echte boeman is... Ik praat gedrag niet goed, maar gedrag is enkel maar gedrag en daarmee kan ik een volledige persoon niet gaan afschilderen.
In een vlaag van helderheid schoot ik ineens recht en zette ik het liedje Messy op van Lola Young, iets wat mij aan mijn ex herinnerde en waarvan ik instinctief aanvoelde dat ik nog op zat te etteren. Benieuwd of er iets iets naar boven zou komen...
Zoals ik al zei, alles wat je in die flow state manifesteert komt vrij gemakkelijk naar boven. In dit geval dus mijn ex, maar niet haar āmenselijkeā vorm, maar haar werkelijke vorm, alsof we elkaar even terug konden aankijken als zielen.
Ineens kwam ik tot het besef dat ik al weken lang zat te etteren in een red pill mentaliteit van rivaliteit, dominantie en slachtofferschap. - En hier is het vreemde aan de hele situatie; ook hier op het forum waren er imo vrij geladen meningen in een bepaald topic over mannen zo en vrouwen zo (geen zin om specifiek te zijn, maar zal wel duidelijk zijn voor wie erbij was). Verder hoef ik er hier niet op in te gaan behalve om dit punt te staven; namelijk dat ik het opvallend vind hoe dit soort themaās vaak niet āzomaarā gebeuren maar blijkbaar wel in het collectief zitten. Anderzijds lijkt het me dan weer erg vanzelfsprekend dat ik gewoon extra hard ga letten op die dingen die een bepaalde reactie teweegbrengen. En er is ook dat psychologisch effect waarbij je het bvb hebt over een Fiat 500 en er dan diezelfde dag 25 tegenkomt. Goed, verder met het verhaal nu
![:wink:]()
. -
Ik zag heel even glashelder hoe ik mezelf opstookte om kwaad te blijven op mijn ex, en hoe dit een etterbol was in mijn systeem. Ik kreeg het beeld binnen van āik kom in vrede, mijn wapens zijn weggeborgen, jij bent mijn rivaal niet maar een medereiziger op deze bumpy rideā. Wow, instant utter sudden clarity, wat een gewicht viel er van mij af. De spreekwoordelijke puist was uitgeduwd.
Betekent dit dat ik haar opnieuw ga contacteren? Oh no no no, maar wel dat ik haar als mens zie en niet langer afschilder als een heks. We proberen allemaal maar ons best. Plots klikte het verder, die situatie met die andere griet, goddamn weer die rivaliteit, weer die bril op van āwahman badā. In nabeschouwing pijnlijk te moeten toegeven hoe gepolariseerd ik hierin stond.
Wat ik bedoel te verwoorden is het besef en het voelen van de waarheid van het verschil tussen de ziel en het pijnlichaam. Oftwel, ik rationaliseerde wel dat ik āde anderā als mijn gelijke zag, maar tegelijkertijd voelde ik de rivaliteit, het gevoel van oneerlijkheid en de hopeloosheid van dat strijden. Mijn god, wat voel je je dom als je door hebt dat je al die tijd tegen een stuk van jezelf aan het vechten was.
Ik kreeg het zo hard binnen, dat besef dat ik wou dansen met een partner terwijl ik een helm op had en zwaard en schild vasthield.
Vorig weekend was ik bij mijn moeder en hebben we het uitgebreid gehad over onze onveilige hechting en hoe we elkaar als volwassenen gunnen wat we zelf als kind niet kregen. Ik zie in dat ook hier dezelfde struggle zit; ofwel voelde zij zich door haar kinderen platgewalst, ofwel voelden wij ons door haar platgewalst. Nu denk ik aan mijn zus en besef ik dat wij elkaar ook al een leven lang als concurrent beschouwen ipv gelijkeā¦
Opnieuw, ik heb nog een hele weg te gaan en heb hier gelukkig de tijd en de zin voor om door te gaan. What a time to be alive and to be allowed to grow.
Vandaar mijn liefde voor dit middel, wat een therapie! Alle stukjes van de puzzel vallen samen en geven je een boost en een afterglow waar je wekenlang op kunt teren.
Dat of het is een manische episode, lol xD. Goed, het effect is dus eigenlijk steeds nagenoeg hetzelfde; 6 uur lang ongeveer kan ik niet anders dan neer liggen om de rit uit te gaan zitten. Daarna kalmeert het weer en zit je geest niet langer te rijden op die stroomstoot, maar keert de stroomstoot terug naar het lichaam. Het is dus zo dat ik er naar het einde van de ervaring toe energie van bij krijg. Zoals ik al zei, het heeft een soort manisch kantje. Ook deze keer heb ik eigenlijk veel te weinig geslapen en ben ik toch klaarwakker, maar voelt mijn lichaam nog steeds een beetje dronken.
En dit zat ik dus allemaal te schrijven in een afterglow terwijl ik op het werk een zieke collega moest vervangen voor het onthaal. Koffie slurpen, muziekjes luisteren en laptop erbij en af en toe iemand de weg wijzen. Ah life <3