#1
WIE: mijn twee beste vriendinnen (R & Y) en ik.
WAT: 750μg 1V-LSD, MDMA en uiteindelijk 4mg lorazepam.
WAAR: ergens ver weg van de randstad.
WANNEER: een paar dagen geleden.
GEBRUIKSHISTORIE: ik heb maandenlang 100mg clomipramine, 5mg olanzapine en bijna twee jaar 400mg quetiapine geslikt. Hierdoor moest ik gedurende die tijd altijd extreem hoge dosissen nemen van bijna alle soorten drugs om er ook maar iets van te kunnen voelen. Iets meer dan een maand voor deze trip ben ik met alles gestopt en heb ik voor het eerst sinds jaren weer eens getript zonder antipsychotica en antidepressiva te slikken. De reden dat ik alsnog zo hoog besloot te doseren, is omdat ik dacht dat ik alsnog niet helemaal terug zou zijn bij mijn originele gevoeligheid voor psychedelica. Ik had gewoon zin om hard te trippen en de setting was daarvoor ideaal.
PRE-TRIP
Het ging extreem slecht met me in de weken voor deze trip. Ik zat al drie weken achter elkaar alleen maar thuis door een zware terugval in m'n eetstoornis. Ik dronk alleen nog maar soep één keer per dag en dat was het. Lichamelijk was ik er heel slecht aan toe. Had continu last van mijn lichaam. Als het niet door misselijkheid was, dan was het wel door zeer pijnlijke buikpijn, diaree, hoofdpijn, duizeligheid en algehele zwakte. Dit had ik niet ineens op magische wijze opgelost vlak voordat ik op vakantie zou gaan, want zo werken eetstoornissen helaas niet. Ik werd midden in de nacht wakker (de dag van vertrek) en ik vroeg me af: "Als het me al letterlijk 3 weken niet lukt om naar buiten te gaan, waaronder naar belangrijke afspraken met de GGZ, hoe de fuck ga ik het dan überhaupt voor elkaar krijgen om de deur uit te gaan, met bagage, om vervolgens 5 uur zowel met OV als lopend onderweg te moeten zijn? Dat is letterlijk niet mogelijk als ik mijn huidge eetpatroon voortzet." Ik heb dus door de dag heen heel erg mijn best gedaan om voldoende voeding binnen te krijgen, maar mijn lichaam trok dat helemaal niet, omdat ik al zo lang ondervoed was. Dat had dus als resultaat dat ik me alsnog misselijk/buikpijnig/hoofdpijnig voelde gedurende de hele vakantie. Ondanks hoe bad ik lichamelijk aan het gaan was besloot ik toch om de 1V-LSD te gaan doen, want daar zat ik al maanden naar uit te kijken en een betere setting dan deze ging er voorlopig niet meer komen. Daarnaast had Y toevallig xtc-pillen bij zich en ik dacht: "Goh, waarom ook niet? Ik zit nu toch geen medicatie meer en heb het al jaren niet meer gebruikt." Dat bleek echt een grote fout te zijn geweest achteraf gezien.
TIJDENS DE TRIP
Eerlijk gezegd heb ik geen idee meer waar ik het allemaal over gehad heb vlak voordat ik extreem bad begon te gaan. Iets staat me bij van dat ik ineens aan het huilen was over dat ik er zo schijtziek van word dat ik door m'n verstoorde lichaamsbeeld/laag zelfbeeld gewoon weiger om naar buiten te gaan, omdat ik me te lelijk voel. Ze probeerden dingen tegen me te zeggen om me beter te doen voelen, maar als je body dysmorphia zo extreem is dan is er simpelweg niets wat iemand kan zeggen om daar een positieve verandering in teweeg te brengen. Toen ik het er op het moment zelf over had, ervaarde ik het wel als opluchtend en helend of zo, want het was de eerste keer dat ik erover kon praten en tegelijkertijd ook dicht bij mijn gevoel kon blijven. Na dat gesprek ervaarde ik ineens extreem veel liefde en zei ik dat ik van ze hield, de bla-bla die altijd wel naar boven komt als je MDMA gebruikt. Niet dat ik het niet meende, maar ik ervaarde het wel alsof zeggen dat ik extreem van ze hield hier erg uit me geforceerd werd. Het voelde gewoon nogal dwingend, iets wat ik nooit ervaar met psychedelica op zichzelf (eigenlijk waren alle keren dat ik LSD met MDMA combineerde inferieur aan trips waar ik enkel een hele hoge dosis LSD nam).
*Even wat context: ik ken R iets langer dan Y en met R heb ik ook veel meer dingen meegemaakt. Vanaf het begin af aan had ik al bij haar dat zij waarschijnlijk wel een van de meest belangrijke mensen in mijn leven ging worden. Ik houd van haar en zou vrijwel alles voor haar doen, onvoorwaardelijk (voor Y ook, daar niet van, maar door alles wat er gebeurd is ben ik aan R iets meer gehecht).
Even later ging Y even wat tijd voor zichzelf nemen en had ik een gesprek met R. Heb ook geen idee meer waar dat over ging. Het enige wat ik me kan herinneren is dat ik weer een extreem dwingend gevoel ervaarde om te zeggen tegen haar dat ze de liefde van mijn leven is (wat ze ook is, daar zijn mijn gedachten onveranderd over gebleven). Ik begon ineens allemaal inzichten te krijgen. Sinds 2020 ben ik al single en heb ik tot dat zekere moment nooit meer gedacht dat ik ooit in een relatie zou willen zitten met iemand. Voor mij persoonlijk betekent het label "relatie hebben met" niets. Ik houd niet ineens meer van iemand als ik een "officiële" relatie met diegene zou hebben; als ik van iemand houd, dan houd ik van iemand en wil ik dat diegene een actief deel van mijn leven blijft uitmaken, hoe dat zich ook vorm mag geven, maar ineens moest en zou ik aan R vragen of ze mijn vriendin wilde zijn.
**Nog wat extra context: in de 3 jaar dat we elkaar kennen is onze omgang met elkaar geenszins romantisch of seksueel geweest, echt totaal niet, dus toen ik dat zo plotseling aan haar vroeg stond ze natuurlijk nogal versteld ervan. Mijn gedachtengang was: "Wow, ze is werkelijk de liefde van mijn leven en als ik denk aan de toekomst, dan is dat sowieso geen toekomst zonder haar. Ik weet vrij zeker dat zij daar ook zo over denkt, dus ik ga het gewoon aan haar vragen en ik ga sowieso niet afgewezen worden. Dat kan gewoon niet."
***Nóg meer extra context: ik kan niet omgaan met afwijzing, gewoon hardcore niet. Ik ben zo als de dood ervoor, dat ik het bijna altijd voor elkaar krijg om ook daadwerkelijk geen afwijzing te ervaren. Ik leef eigenlijk 24/7 in pure doodsangst voor afwijzing en als ik ook maar enigszins een risico zie om dat te moeten verdragen, dan vermijd ik het gewoon volledig. De momenten dat ik wel afgewezen word, wil ik gewoon direct niet meer bestaan en ben ik gegarandeerd maanden depressief, dus dat mijn gedachtengang op dat moment zo ging en ik het nog eens heb uitgesproken ook is iets wat ik nuchter nóóit gedaan zou hebben. Hell, met alleen 1V-LSD op had ik dat ook nooit gedaan, want ik heb talloze keren met haar hele hoge dosissen psychedelica gebruikt en die shit is me nooit te binnen geschoten.
Alas, terug naar het verhaal: zij was er direct stil van. Op een gegeven moment zei ze dat ze geen idee had wat ze hierop moest antwoorden, waarop ik zei dat ik dat begreep (like, no shit lol). Toen begon ik ineens te spiralen en ging ik heel snel extreem bad. Ik voelde me niet zomaar afgewezen, nee nee, ik voelde me afgewezen door de liefde van mijn leven en mijn hele verwachting van hoe de trip zou verlopen viel in duigen. We hebben nog met z'n drieën zitten schilderen en zitten kletsen, maar ik heb daar amper nog van kunnen genieten. Ik heb ook geen idee waar we het überhaupt allemaal over gehad hebben, alles wat ik zei kwam er op de automatische piloot uit terwijl ik in mezelf eindeloos aan het herhalen was dat ik er niet meer wilde zijn en ik probeerde mezelf ook nog aan te praten dat dit allemaal niet echt was, maar gewoon een hele realistische nachtmerrie. In mijn herinnering gingen we best wel vroeg op de avond alweer terug de yurt in. Ik was nog totaal niet moe, maar ik voelde me zo ellendig dat ik z.s.m. wilde gaan slapen en ik heb toen 4mg lorazepam genomen (en nou, dat heb ik de volgende dag nog geweten).
POST-TRIP: dag 1
De dag erna vertrokken we en ik kan me helemaal niks meer herinneren van de weg terug. Ik weet dat R vroeg of we nog zin hadden om een jointje te gaan halen in de buurt van het station, maar Y die wilde liever naar huis. Om een of andere bizarre reden heb ik toen ja gezegd, terwijl ik me, bovenop het halve trauma van de dag ervoor, ook nog steeds lichamelijk fucking beroerd voelde door chronisch ondervoed te zijn. Opnieuw heb ik geen idee meer waar R en ik het over gehad hebben toen we in de stad waren, maar wat ik wel zeker weet is dat we allebei deden alsof wat er de dag ervoor gebeurd was, nooit gebeurd was, lol. Eenmaal thuis hadden we alle drie leuke foto's en dingetjes gepost van onze reis en met name R had me ook in heel veel dingen getagd met lieve captions erbij en zo, maar dat heb ik allemaal genegeerd. Ze had me de dag na terugkomst thuis ook best wel veel berichten gestuurd, maar die heb ik nog steeds niet geopend, omdat ik bang ben dat ik een gekke herbeleving ga krijgen als er weer een gevoel van afwijzing bij me getriggerd wordt. De grap is: ze heeft me tot nu toe nog helemaal niet effectief afgewezen. Het is puur en alleen het gevoel van afgewezen zijn waar ik zo extreem bad op gegaan ben en bang ben weer bad door te zullen gaan als ik haar berichten besluit te lezen.
POST-TRIP: dag 2
Ik voelde me compleet miserabel. Iedere keer dat ik aan haar dacht moest ik huilen en beleefde ik het moment dat ik bad ging over and over and over again. Mijn emoties gingen alle kanten op. Ik voelde me op een gegeven moment zelfs boos over dat ze mij dit gevoel gegeven had, maar dat kon ik direct relativeren door stil te staan bij het feit dat a) zij mij nooit expres zo slecht zou willen laten voelen, b) zij net zoals ik ook gewoon fucking overweldigd was en niet wist was ze aan moest met haar emoties en c) ze onmogelijk kon en kan weten dat ik me zo verschrikkelijk hierover voel, omdat ik haar tot op heden nog steeds niet verteld heb wat er allemaal door me heen ging. Die woede veranderde in pure angst, want stel dat zij zo blijkt te zijn van "Ok laten we een relatie hebben dan," dan weet ik niet of ik dat nu ook nog wil, want nu dat ik weet hoe diep zij mij kan kwetsen en ontregelen, terwijl het niet eens haar intentie is geweest, ben ik eigenlijk best wel bang voor haar geworden. Als dit is hoe erg ze me onbedoeld kan raken, dan wil ik echt niet weten wat ze in me teweeg kan brengen als ze er ooit wel op uit zou zijn om mij te kwetsen.
POST-TRIP: van dag 3 tot nu
Sindsdien gaat het wel beter met me. Het was alleen de tweede dag na de trip dat ik heel diep in de put zat en ik alleen maar kon denken in doemscenario's, maar ja, het lukt me nog steeds niet om haar berichtjes te openen en contact met haar te zoeken. Het zal vast wel weer goedkomen en zodra ik mentaal weer sterk genoeg ben neem ik echt wel weer contact met haar op, maar deze trip heeft er wel echt voor gezorgd dat ik een nog heftigere angst voor afwijzing ontwikkeld heb dan dat ik initieel had en dat ervaarde ik al als fucking beperkend. Ik ben voor nu dus ook echt helemaal uitgekeken op MDMA. 't Is nu de 8e keer dat ik het gedaan heb en m'n ervaringen waren:
Ter afsluiting: dit had ik gemaakt samen met R & Y tijdens de trip:
RATING: al met al een 5/10, want ons schilderijtje is wel gruw.![:tilttearlaugh:]()
WAT: 750μg 1V-LSD, MDMA en uiteindelijk 4mg lorazepam.
WAAR: ergens ver weg van de randstad.
WANNEER: een paar dagen geleden.
GEBRUIKSHISTORIE: ik heb maandenlang 100mg clomipramine, 5mg olanzapine en bijna twee jaar 400mg quetiapine geslikt. Hierdoor moest ik gedurende die tijd altijd extreem hoge dosissen nemen van bijna alle soorten drugs om er ook maar iets van te kunnen voelen. Iets meer dan een maand voor deze trip ben ik met alles gestopt en heb ik voor het eerst sinds jaren weer eens getript zonder antipsychotica en antidepressiva te slikken. De reden dat ik alsnog zo hoog besloot te doseren, is omdat ik dacht dat ik alsnog niet helemaal terug zou zijn bij mijn originele gevoeligheid voor psychedelica. Ik had gewoon zin om hard te trippen en de setting was daarvoor ideaal.
PRE-TRIP
Het ging extreem slecht met me in de weken voor deze trip. Ik zat al drie weken achter elkaar alleen maar thuis door een zware terugval in m'n eetstoornis. Ik dronk alleen nog maar soep één keer per dag en dat was het. Lichamelijk was ik er heel slecht aan toe. Had continu last van mijn lichaam. Als het niet door misselijkheid was, dan was het wel door zeer pijnlijke buikpijn, diaree, hoofdpijn, duizeligheid en algehele zwakte. Dit had ik niet ineens op magische wijze opgelost vlak voordat ik op vakantie zou gaan, want zo werken eetstoornissen helaas niet. Ik werd midden in de nacht wakker (de dag van vertrek) en ik vroeg me af: "Als het me al letterlijk 3 weken niet lukt om naar buiten te gaan, waaronder naar belangrijke afspraken met de GGZ, hoe de fuck ga ik het dan überhaupt voor elkaar krijgen om de deur uit te gaan, met bagage, om vervolgens 5 uur zowel met OV als lopend onderweg te moeten zijn? Dat is letterlijk niet mogelijk als ik mijn huidge eetpatroon voortzet." Ik heb dus door de dag heen heel erg mijn best gedaan om voldoende voeding binnen te krijgen, maar mijn lichaam trok dat helemaal niet, omdat ik al zo lang ondervoed was. Dat had dus als resultaat dat ik me alsnog misselijk/buikpijnig/hoofdpijnig voelde gedurende de hele vakantie. Ondanks hoe bad ik lichamelijk aan het gaan was besloot ik toch om de 1V-LSD te gaan doen, want daar zat ik al maanden naar uit te kijken en een betere setting dan deze ging er voorlopig niet meer komen. Daarnaast had Y toevallig xtc-pillen bij zich en ik dacht: "Goh, waarom ook niet? Ik zit nu toch geen medicatie meer en heb het al jaren niet meer gebruikt." Dat bleek echt een grote fout te zijn geweest achteraf gezien.
TIJDENS DE TRIP
Eerlijk gezegd heb ik geen idee meer waar ik het allemaal over gehad heb vlak voordat ik extreem bad begon te gaan. Iets staat me bij van dat ik ineens aan het huilen was over dat ik er zo schijtziek van word dat ik door m'n verstoorde lichaamsbeeld/laag zelfbeeld gewoon weiger om naar buiten te gaan, omdat ik me te lelijk voel. Ze probeerden dingen tegen me te zeggen om me beter te doen voelen, maar als je body dysmorphia zo extreem is dan is er simpelweg niets wat iemand kan zeggen om daar een positieve verandering in teweeg te brengen. Toen ik het er op het moment zelf over had, ervaarde ik het wel als opluchtend en helend of zo, want het was de eerste keer dat ik erover kon praten en tegelijkertijd ook dicht bij mijn gevoel kon blijven. Na dat gesprek ervaarde ik ineens extreem veel liefde en zei ik dat ik van ze hield, de bla-bla die altijd wel naar boven komt als je MDMA gebruikt. Niet dat ik het niet meende, maar ik ervaarde het wel alsof zeggen dat ik extreem van ze hield hier erg uit me geforceerd werd. Het voelde gewoon nogal dwingend, iets wat ik nooit ervaar met psychedelica op zichzelf (eigenlijk waren alle keren dat ik LSD met MDMA combineerde inferieur aan trips waar ik enkel een hele hoge dosis LSD nam).
*Even wat context: ik ken R iets langer dan Y en met R heb ik ook veel meer dingen meegemaakt. Vanaf het begin af aan had ik al bij haar dat zij waarschijnlijk wel een van de meest belangrijke mensen in mijn leven ging worden. Ik houd van haar en zou vrijwel alles voor haar doen, onvoorwaardelijk (voor Y ook, daar niet van, maar door alles wat er gebeurd is ben ik aan R iets meer gehecht).
Even later ging Y even wat tijd voor zichzelf nemen en had ik een gesprek met R. Heb ook geen idee meer waar dat over ging. Het enige wat ik me kan herinneren is dat ik weer een extreem dwingend gevoel ervaarde om te zeggen tegen haar dat ze de liefde van mijn leven is (wat ze ook is, daar zijn mijn gedachten onveranderd over gebleven). Ik begon ineens allemaal inzichten te krijgen. Sinds 2020 ben ik al single en heb ik tot dat zekere moment nooit meer gedacht dat ik ooit in een relatie zou willen zitten met iemand. Voor mij persoonlijk betekent het label "relatie hebben met" niets. Ik houd niet ineens meer van iemand als ik een "officiële" relatie met diegene zou hebben; als ik van iemand houd, dan houd ik van iemand en wil ik dat diegene een actief deel van mijn leven blijft uitmaken, hoe dat zich ook vorm mag geven, maar ineens moest en zou ik aan R vragen of ze mijn vriendin wilde zijn.
**Nog wat extra context: in de 3 jaar dat we elkaar kennen is onze omgang met elkaar geenszins romantisch of seksueel geweest, echt totaal niet, dus toen ik dat zo plotseling aan haar vroeg stond ze natuurlijk nogal versteld ervan. Mijn gedachtengang was: "Wow, ze is werkelijk de liefde van mijn leven en als ik denk aan de toekomst, dan is dat sowieso geen toekomst zonder haar. Ik weet vrij zeker dat zij daar ook zo over denkt, dus ik ga het gewoon aan haar vragen en ik ga sowieso niet afgewezen worden. Dat kan gewoon niet."
***Nóg meer extra context: ik kan niet omgaan met afwijzing, gewoon hardcore niet. Ik ben zo als de dood ervoor, dat ik het bijna altijd voor elkaar krijg om ook daadwerkelijk geen afwijzing te ervaren. Ik leef eigenlijk 24/7 in pure doodsangst voor afwijzing en als ik ook maar enigszins een risico zie om dat te moeten verdragen, dan vermijd ik het gewoon volledig. De momenten dat ik wel afgewezen word, wil ik gewoon direct niet meer bestaan en ben ik gegarandeerd maanden depressief, dus dat mijn gedachtengang op dat moment zo ging en ik het nog eens heb uitgesproken ook is iets wat ik nuchter nóóit gedaan zou hebben. Hell, met alleen 1V-LSD op had ik dat ook nooit gedaan, want ik heb talloze keren met haar hele hoge dosissen psychedelica gebruikt en die shit is me nooit te binnen geschoten.
Alas, terug naar het verhaal: zij was er direct stil van. Op een gegeven moment zei ze dat ze geen idee had wat ze hierop moest antwoorden, waarop ik zei dat ik dat begreep (like, no shit lol). Toen begon ik ineens te spiralen en ging ik heel snel extreem bad. Ik voelde me niet zomaar afgewezen, nee nee, ik voelde me afgewezen door de liefde van mijn leven en mijn hele verwachting van hoe de trip zou verlopen viel in duigen. We hebben nog met z'n drieën zitten schilderen en zitten kletsen, maar ik heb daar amper nog van kunnen genieten. Ik heb ook geen idee waar we het überhaupt allemaal over gehad hebben, alles wat ik zei kwam er op de automatische piloot uit terwijl ik in mezelf eindeloos aan het herhalen was dat ik er niet meer wilde zijn en ik probeerde mezelf ook nog aan te praten dat dit allemaal niet echt was, maar gewoon een hele realistische nachtmerrie. In mijn herinnering gingen we best wel vroeg op de avond alweer terug de yurt in. Ik was nog totaal niet moe, maar ik voelde me zo ellendig dat ik z.s.m. wilde gaan slapen en ik heb toen 4mg lorazepam genomen (en nou, dat heb ik de volgende dag nog geweten).
POST-TRIP: dag 1
De dag erna vertrokken we en ik kan me helemaal niks meer herinneren van de weg terug. Ik weet dat R vroeg of we nog zin hadden om een jointje te gaan halen in de buurt van het station, maar Y die wilde liever naar huis. Om een of andere bizarre reden heb ik toen ja gezegd, terwijl ik me, bovenop het halve trauma van de dag ervoor, ook nog steeds lichamelijk fucking beroerd voelde door chronisch ondervoed te zijn. Opnieuw heb ik geen idee meer waar R en ik het over gehad hebben toen we in de stad waren, maar wat ik wel zeker weet is dat we allebei deden alsof wat er de dag ervoor gebeurd was, nooit gebeurd was, lol. Eenmaal thuis hadden we alle drie leuke foto's en dingetjes gepost van onze reis en met name R had me ook in heel veel dingen getagd met lieve captions erbij en zo, maar dat heb ik allemaal genegeerd. Ze had me de dag na terugkomst thuis ook best wel veel berichten gestuurd, maar die heb ik nog steeds niet geopend, omdat ik bang ben dat ik een gekke herbeleving ga krijgen als er weer een gevoel van afwijzing bij me getriggerd wordt. De grap is: ze heeft me tot nu toe nog helemaal niet effectief afgewezen. Het is puur en alleen het gevoel van afgewezen zijn waar ik zo extreem bad op gegaan ben en bang ben weer bad door te zullen gaan als ik haar berichten besluit te lezen.
POST-TRIP: dag 2
Ik voelde me compleet miserabel. Iedere keer dat ik aan haar dacht moest ik huilen en beleefde ik het moment dat ik bad ging over and over and over again. Mijn emoties gingen alle kanten op. Ik voelde me op een gegeven moment zelfs boos over dat ze mij dit gevoel gegeven had, maar dat kon ik direct relativeren door stil te staan bij het feit dat a) zij mij nooit expres zo slecht zou willen laten voelen, b) zij net zoals ik ook gewoon fucking overweldigd was en niet wist was ze aan moest met haar emoties en c) ze onmogelijk kon en kan weten dat ik me zo verschrikkelijk hierover voel, omdat ik haar tot op heden nog steeds niet verteld heb wat er allemaal door me heen ging. Die woede veranderde in pure angst, want stel dat zij zo blijkt te zijn van "Ok laten we een relatie hebben dan," dan weet ik niet of ik dat nu ook nog wil, want nu dat ik weet hoe diep zij mij kan kwetsen en ontregelen, terwijl het niet eens haar intentie is geweest, ben ik eigenlijk best wel bang voor haar geworden. Als dit is hoe erg ze me onbedoeld kan raken, dan wil ik echt niet weten wat ze in me teweeg kan brengen als ze er ooit wel op uit zou zijn om mij te kwetsen.
POST-TRIP: van dag 3 tot nu
Sindsdien gaat het wel beter met me. Het was alleen de tweede dag na de trip dat ik heel diep in de put zat en ik alleen maar kon denken in doemscenario's, maar ja, het lukt me nog steeds niet om haar berichtjes te openen en contact met haar te zoeken. Het zal vast wel weer goedkomen en zodra ik mentaal weer sterk genoeg ben neem ik echt wel weer contact met haar op, maar deze trip heeft er wel echt voor gezorgd dat ik een nog heftigere angst voor afwijzing ontwikkeld heb dan dat ik initieel had en dat ervaarde ik al als fucking beperkend. Ik ben voor nu dus ook echt helemaal uitgekeken op MDMA. 't Is nu de 8e keer dat ik het gedaan heb en m'n ervaringen waren:
- 3x leuk
- 2x matig/gemixt
- 1x slecht
- 2x fucking slecht
Ter afsluiting: dit had ik gemaakt samen met R & Y tijdens de trip:
RATING: al met al een 5/10, want ons schilderijtje is wel gruw.