#1
T+2:30 (02.00uur) – Donkere hoek, duister randje
Dat truffels een duister randje kunnen hebben is me niet onbekend en heb ik al eerder ervaren. Maar tijdens deze trip kwam dat veel meer naar voren dan tijdens mijn vorige solotrips, en heel plotseling. In een half uur tijd ging het van extreem euforisch wat lastiger. Ik kwam in een 'nadenkmomentje' terecht, hierbij dacht ik vooral aan mijn lievelingstante waarvan we twee weken geleden plotseling te horen gekregen dat ze uitgezaaide kanker heeft, op veel te jonge leeftijd. Het is voor mij altijd wat lastiger op snel op bezoek te gaan, omdat ik in het buitenland woon. Hier voel ik me dan vaak een beetje schuldig over, alsof ik niet emotioneel betrokken ben bij de situatie. Toevallig had ik in de afgelopen week bepaald dat ik komend weekend alles opzij zou zetten om terug te gaan en bij haar op bezoek te gaan. Tijdens de trip kreeg ik hier ineens een naar gevoel bij. Niet bij het op bezoek gaan zelf, het voelde goed dat ik zou gaan en ik voelde ineens hoe belangrijk dat was… maar gewoon de achterliggende reden van het bezoek. Ik ga nóóit spontaan bij mijn tante en oom op bezoek. De laatste keer dat ik bij hen thuis was, is denk ik wel 15 jaar geleden. De reden dat ik nu ineens wel op bezoek zou gaan… is omdat ze er waarschijnlijk niet lang meer zal zijn. Als steun… maar ook om haar nog te zien, nu het nog kan. Want ze gaat dood. Dat besef was even hard. Het is niet dat het een nieuw inzicht was, want ik wist dit natuurlijk al. Ik had er simpelweg nog niet eerder op zo'n 'ruwe' manier over nagedacht. Het was de afgelopen twee weken gewoon ondergesneeuwd geweest door werk, door dagelijkse bezigheden, ik had zoveel aan mijn hoofd dat ik de emotie kon uitstellen, en nu zag ik het ineens heel helder. Maar niet mooi helder, lelijk helder. Alsof er een TL-bouwlamp op scheen.
Op het moment dat ik deze gedachten had werd de sfeer even een beetje unheimisch. Ook in visuele zin. Ik keek toevallig naar de hoek van de kamer, naar mijn gordijn, en ineens waren daar donkere schaduwen. Een soort visuals van donkere patronen (soort zeshoeken die bij elkaar aansloten) en spinnenweb-achtige lijnen. Maar alleen in die hoek. De rest van de kamer bleef normaal. Het was alsof in die hoek de negatieve emotie over mijn tante lag opgeslagen. Eigenlijk een beetje op dezelfde manier als dat de geur van de geurstokjes zichtbaar was geworden in de vorm van een bloemenveld, werd het verdriet nu zichtbaar in de vorm van een donkere hoek. Nuchter bekeken wel een vette visualisatie, want zelfs de aard van de visuals waait blijkbaar gewoon mee met je emoties. Al kon ik me wel voorstellen dat iemand hier angstig van zou kunnen worden.
Ik dwong mezelf naar de donkere hoek te kijken, ook al was het er onheilspellend en voelde het onprettig om erop te focussen. Maar het was oké. Het verdriet mocht er zijn, ik wist ook al van tevoren dat dit een puntje zou kunnen worden in de trip. Kanker is iets waar ik al de nodige familieleden aan verloren heb en het is ook mijn dagelijkse werk (ik doe onderzoek naar zorg voor kankerpatiënten in de laatste levensfase). Ik ken de cijfers, ik weet welke toekomst er voor mijn tante in het verschiet ligt, en ik gun haar en haar familie gewoon zoveel meer dan dit. De hele situatie viel me even zwaar.
Ik typte naar Sanne dat het goed was dat ik komend weekend op bezoek zou gaan, en dat ik bewondering heb voor mijn tante dat ze er relatief zo optimistisch mee omgaat. Door erover te typen werd het tastbaar en voelde het al een stuk beter en het 'duistere' werd meteen een stuk minder. Dus, thanks, Sanne.![:kissingsmiling:]()
Het was verder ook prima controleerbaar hoor, al bleef de rest van de (na)trip gevoelig voor schommelingen. De hoek van de kamer bleef ook donker, dit werd pas minder toen het uiteindelijk echt volledig uitwerkte.
T+2:50 (02.20uur) – 'Wereldjes' nemen af
Ik vroeg aan Sanne of ze nog leuke spacy plaatjes had. Ze stuurde deze, met de woorden: 'misschien dat je lege kamertje zo eruit ziet.' Haha.
Wollah, alles in dit plaatje bewoog, hysterisch!
Op dit moment heb ik ook naar Sanne gestuurd dat ik nog steeds zo nu en dan in andere wereldjes was, al nam dat wel af, en dat het lastig zou worden hier een tripreport over op DF te schrijven.... EN DIT IS INDERDAAD ONMOGELIJK. Die verrekte 'wereldjes' laten zich gewoon niet omschrijven. Was op dit punt ook weer even misselijk, leve de bodyload. Had misschien wel te maken met de hysterie van bovenstaand plaatje, haha.
T+3:20 (02.50uur) – Spiegel
Ik keek even in de spiegel en dit was erg vreemd. Ook toen ik foto's op mijn telefoon begon te bekijken zag dit er bizar uit. Mijn gezicht ging alle kanten op en ik vond mezelf ongelofelijk lelijk, want ik zag er groen en 'gelaagd' uit. Een soort driedimensionale Shrek, als ik zo vrij mag zijn een passende vergelijking te maken.
Verder ben ik even kwijt wat er rond deze tijd precies gebeurd is. Als ik uitga van het Facebookgesprek, kwam de kat even knuffelen. Dat was cute. In mijn keuken en wc spotte ik vervolgens zilvervisjes, those evil bastards. Die zitten helaas vaker in mijn huis als het warm weer is (nieuwbouw, ze leven van isolatiemateriaal) en ze zijn pijlsnel. Ik merkte dat mijn tijdsbesef flink naar de maan was, want het leek alsof die beestjes minutenlang als een standbeeld stil stonden… (en ik staarde al die tijd gefascineerd naar ze…) om vervolgens in rap tempo te vluchten. In werkelijkheid was dit waarschijnlijk maar enkele seconden. Ik zag ook een reliëf in de tegels van de keuken- en wc-vloer dat ik nooit eerder gezien had. Ik zag véél scherper dan normaal en ieder detail viel me op. Geen bril of lenzen meer nodig!
T+3:30 (03.00)
Ik zei tegen Sanne dat ik deze truffeltrip heftiger vond dan mijn vorige. Het was ook vooral dat de heftigheid heel lang bleef hangen. Iedere keer dacht ik dat het uitwerkte, maar kwam het toch weer terug. Ik bleef ook gapen en traanogen hebben.
In het half uur daarna hebben we niet zoveel tegen elkaar gezegd dus ik weet niet precies wat ik hier deed. Volgens mij niet heel veel meer dan sloom op de bank hangen en bedenken dat deze truffels flink goed hun best gedaan hadden. De bodyload, good old friend, was er ook nog steeds.
T+4:10 (03.40)
Mijn muziek was gestopt, maar ik was te lui/loom om nieuwe op te zetten. Als een ingezakte plumpudding bleek ik dus op de bank hangen, muziekloos. De stilte had wel iets.
Het begon nu echt uit te werken, maar de na-effecten bleven lang hangen. Ik verwachtte dat ik binnen een uur wel weer nuchter zou zijn. Nog even wat slap na-geouwehoerd met Sanne. Was gezellig!
T+4:40 (04.10) – Slenderman
Ondanks dat de effecten sterk verminderd waren, was mijn gevoel voor afstanden en verhoudingen nog altijd zwaar verstoord. Dit vind ik heel typisch voor psilo en heb ik eigenlijk iedere trip wel in meer of mindere mate: als ik opsta en rondloop dan heb ik het gevoel alsof ik kilometers lang ben, en alsof ik hele slungelige lange armen en benen heb. Soms als ik op de bank lig, heb ik ook het gevoel alsof mijn armen en benen verbogen zijn en/of in heel vreemde flexibele houdingen liggen, en soms zelfs alsof ik meerdere armen en benen heb! Ik voel me als het ware een soort Slenderman, kennen jullie deze meneer nog?
T+4:50 (04.20) – Opruimen en naar bed
Ik was nog niet volledig nuchter, maar wel vermoeid van alle indrukken, dus ik ging een poging doen tot het opruimen van mijn triphol: de woonkamer. Het opruimen ging echter extreeeeeeeeeeem traaaaaaaaaaaaag. Mijn hoofd was chaotisch en alles kostte meer tijd, ik deed er wel een uur over. Althans, dit dacht ik, maar het bleek mijn rare tijdsperceptie te zijn, want toen ik de dag erna terugkeek in het Facebookgesprek met Sanne had ik er maar een aantal minuten over gedaan. Dat is feitelijk sneller dan ik normaal opruim, haha (heb een zelf-gediagnosticeerde vorm van OCD, dus ben vrij kritisch qua hoe mijn woonkamer erbij ligt...![:grimacing:]()
).
Toen ik ging tandenpoetsen, had ik nog grote pupillen maar verder zag ik er best normaal uit. Het enige was dat ik overal rode vlekken had, het zag er bijna uit als een soort allergische reactie. Herkent iemand dit van psilo? Ik heb dit nooit eerder gehad. Misschien was het ook gewoon een soort oververhitting hoor, want toen ik vervolgens in bed lag, had ik een opvlieger waar de gemiddelde vrouw in de overgang jaloers op zou zijn. Heel warm en benauwd! Heb een raam wagenwijd opengezet en heb de ventilator gehaald en die naast mijn bed recht op me gezet. Veel beter!
T+5:10 (04.40) – CVE's
Het heeft nog een hele tijd geduurd voor ik sliep. Op het moment zelf was dat lichtelijk frustrerend, had het warm, tripte niet meer maar had nog wel steeds hele hectische felgekleurde snel flitsende visuals wanneer ik m'n ogen sloot. Achteraf gezien is dat wel logisch, omdat ik eerder altijd gewacht heb tot de trip echt volledig voorbij was tot ik ging slapen, en bij een hogere dosering is dat bij mij pas rond de zes uur na inname. Uiteindelijk wel in slaap gedonderd en super levendige dromen gehad: o.a. dat ik bij Sanne op bezoek was (??) en we waren gaan trippen, dus in m'n dromen ging het feest gewoon vrolijk verder.![:innocent:]()
Een paar uur later werd ik wakker en voelde ik me weer prrrrima! De vreemde uitslag op m'n gezicht was weg, en het enige wat ik eraan overgehouden heb is de nodige gezonde vermoeidheid.
Ik kijk positief op deze trip terug: het was heftig, maar het was weer erg interessant. En het 'samen' trippen via Facebook is me erg goed bevallen. Je bent fysiek alleen, dus je kunt onbeschaamd doen wat je wil en lekker wegzakken in je eigen wereldje(s), maar er is ook iemand op de achtergrond voor de hilarische en moeilijkere momenten. Aanrader! Wel alleen als je tof gezelschap hebt natuurlijk.![:sunglasses:]()
Dat truffels een duister randje kunnen hebben is me niet onbekend en heb ik al eerder ervaren. Maar tijdens deze trip kwam dat veel meer naar voren dan tijdens mijn vorige solotrips, en heel plotseling. In een half uur tijd ging het van extreem euforisch wat lastiger. Ik kwam in een 'nadenkmomentje' terecht, hierbij dacht ik vooral aan mijn lievelingstante waarvan we twee weken geleden plotseling te horen gekregen dat ze uitgezaaide kanker heeft, op veel te jonge leeftijd. Het is voor mij altijd wat lastiger op snel op bezoek te gaan, omdat ik in het buitenland woon. Hier voel ik me dan vaak een beetje schuldig over, alsof ik niet emotioneel betrokken ben bij de situatie. Toevallig had ik in de afgelopen week bepaald dat ik komend weekend alles opzij zou zetten om terug te gaan en bij haar op bezoek te gaan. Tijdens de trip kreeg ik hier ineens een naar gevoel bij. Niet bij het op bezoek gaan zelf, het voelde goed dat ik zou gaan en ik voelde ineens hoe belangrijk dat was… maar gewoon de achterliggende reden van het bezoek. Ik ga nóóit spontaan bij mijn tante en oom op bezoek. De laatste keer dat ik bij hen thuis was, is denk ik wel 15 jaar geleden. De reden dat ik nu ineens wel op bezoek zou gaan… is omdat ze er waarschijnlijk niet lang meer zal zijn. Als steun… maar ook om haar nog te zien, nu het nog kan. Want ze gaat dood. Dat besef was even hard. Het is niet dat het een nieuw inzicht was, want ik wist dit natuurlijk al. Ik had er simpelweg nog niet eerder op zo'n 'ruwe' manier over nagedacht. Het was de afgelopen twee weken gewoon ondergesneeuwd geweest door werk, door dagelijkse bezigheden, ik had zoveel aan mijn hoofd dat ik de emotie kon uitstellen, en nu zag ik het ineens heel helder. Maar niet mooi helder, lelijk helder. Alsof er een TL-bouwlamp op scheen.
Op het moment dat ik deze gedachten had werd de sfeer even een beetje unheimisch. Ook in visuele zin. Ik keek toevallig naar de hoek van de kamer, naar mijn gordijn, en ineens waren daar donkere schaduwen. Een soort visuals van donkere patronen (soort zeshoeken die bij elkaar aansloten) en spinnenweb-achtige lijnen. Maar alleen in die hoek. De rest van de kamer bleef normaal. Het was alsof in die hoek de negatieve emotie over mijn tante lag opgeslagen. Eigenlijk een beetje op dezelfde manier als dat de geur van de geurstokjes zichtbaar was geworden in de vorm van een bloemenveld, werd het verdriet nu zichtbaar in de vorm van een donkere hoek. Nuchter bekeken wel een vette visualisatie, want zelfs de aard van de visuals waait blijkbaar gewoon mee met je emoties. Al kon ik me wel voorstellen dat iemand hier angstig van zou kunnen worden.
Ik dwong mezelf naar de donkere hoek te kijken, ook al was het er onheilspellend en voelde het onprettig om erop te focussen. Maar het was oké. Het verdriet mocht er zijn, ik wist ook al van tevoren dat dit een puntje zou kunnen worden in de trip. Kanker is iets waar ik al de nodige familieleden aan verloren heb en het is ook mijn dagelijkse werk (ik doe onderzoek naar zorg voor kankerpatiënten in de laatste levensfase). Ik ken de cijfers, ik weet welke toekomst er voor mijn tante in het verschiet ligt, en ik gun haar en haar familie gewoon zoveel meer dan dit. De hele situatie viel me even zwaar.
Ik typte naar Sanne dat het goed was dat ik komend weekend op bezoek zou gaan, en dat ik bewondering heb voor mijn tante dat ze er relatief zo optimistisch mee omgaat. Door erover te typen werd het tastbaar en voelde het al een stuk beter en het 'duistere' werd meteen een stuk minder. Dus, thanks, Sanne.
T+2:50 (02.20uur) – 'Wereldjes' nemen af
Ik vroeg aan Sanne of ze nog leuke spacy plaatjes had. Ze stuurde deze, met de woorden: 'misschien dat je lege kamertje zo eruit ziet.' Haha.
Wollah, alles in dit plaatje bewoog, hysterisch!
Op dit moment heb ik ook naar Sanne gestuurd dat ik nog steeds zo nu en dan in andere wereldjes was, al nam dat wel af, en dat het lastig zou worden hier een tripreport over op DF te schrijven.... EN DIT IS INDERDAAD ONMOGELIJK. Die verrekte 'wereldjes' laten zich gewoon niet omschrijven. Was op dit punt ook weer even misselijk, leve de bodyload. Had misschien wel te maken met de hysterie van bovenstaand plaatje, haha.
T+3:20 (02.50uur) – Spiegel
Ik keek even in de spiegel en dit was erg vreemd. Ook toen ik foto's op mijn telefoon begon te bekijken zag dit er bizar uit. Mijn gezicht ging alle kanten op en ik vond mezelf ongelofelijk lelijk, want ik zag er groen en 'gelaagd' uit. Een soort driedimensionale Shrek, als ik zo vrij mag zijn een passende vergelijking te maken.
Verder ben ik even kwijt wat er rond deze tijd precies gebeurd is. Als ik uitga van het Facebookgesprek, kwam de kat even knuffelen. Dat was cute. In mijn keuken en wc spotte ik vervolgens zilvervisjes, those evil bastards. Die zitten helaas vaker in mijn huis als het warm weer is (nieuwbouw, ze leven van isolatiemateriaal) en ze zijn pijlsnel. Ik merkte dat mijn tijdsbesef flink naar de maan was, want het leek alsof die beestjes minutenlang als een standbeeld stil stonden… (en ik staarde al die tijd gefascineerd naar ze…) om vervolgens in rap tempo te vluchten. In werkelijkheid was dit waarschijnlijk maar enkele seconden. Ik zag ook een reliëf in de tegels van de keuken- en wc-vloer dat ik nooit eerder gezien had. Ik zag véél scherper dan normaal en ieder detail viel me op. Geen bril of lenzen meer nodig!
T+3:30 (03.00)
Ik zei tegen Sanne dat ik deze truffeltrip heftiger vond dan mijn vorige. Het was ook vooral dat de heftigheid heel lang bleef hangen. Iedere keer dacht ik dat het uitwerkte, maar kwam het toch weer terug. Ik bleef ook gapen en traanogen hebben.
In het half uur daarna hebben we niet zoveel tegen elkaar gezegd dus ik weet niet precies wat ik hier deed. Volgens mij niet heel veel meer dan sloom op de bank hangen en bedenken dat deze truffels flink goed hun best gedaan hadden. De bodyload, good old friend, was er ook nog steeds.
T+4:10 (03.40)
Mijn muziek was gestopt, maar ik was te lui/loom om nieuwe op te zetten. Als een ingezakte plumpudding bleek ik dus op de bank hangen, muziekloos. De stilte had wel iets.
Het begon nu echt uit te werken, maar de na-effecten bleven lang hangen. Ik verwachtte dat ik binnen een uur wel weer nuchter zou zijn. Nog even wat slap na-geouwehoerd met Sanne. Was gezellig!
T+4:40 (04.10) – Slenderman
Ondanks dat de effecten sterk verminderd waren, was mijn gevoel voor afstanden en verhoudingen nog altijd zwaar verstoord. Dit vind ik heel typisch voor psilo en heb ik eigenlijk iedere trip wel in meer of mindere mate: als ik opsta en rondloop dan heb ik het gevoel alsof ik kilometers lang ben, en alsof ik hele slungelige lange armen en benen heb. Soms als ik op de bank lig, heb ik ook het gevoel alsof mijn armen en benen verbogen zijn en/of in heel vreemde flexibele houdingen liggen, en soms zelfs alsof ik meerdere armen en benen heb! Ik voel me als het ware een soort Slenderman, kennen jullie deze meneer nog?
T+4:50 (04.20) – Opruimen en naar bed
Ik was nog niet volledig nuchter, maar wel vermoeid van alle indrukken, dus ik ging een poging doen tot het opruimen van mijn triphol: de woonkamer. Het opruimen ging echter extreeeeeeeeeeem traaaaaaaaaaaaag. Mijn hoofd was chaotisch en alles kostte meer tijd, ik deed er wel een uur over. Althans, dit dacht ik, maar het bleek mijn rare tijdsperceptie te zijn, want toen ik de dag erna terugkeek in het Facebookgesprek met Sanne had ik er maar een aantal minuten over gedaan. Dat is feitelijk sneller dan ik normaal opruim, haha (heb een zelf-gediagnosticeerde vorm van OCD, dus ben vrij kritisch qua hoe mijn woonkamer erbij ligt...
Toen ik ging tandenpoetsen, had ik nog grote pupillen maar verder zag ik er best normaal uit. Het enige was dat ik overal rode vlekken had, het zag er bijna uit als een soort allergische reactie. Herkent iemand dit van psilo? Ik heb dit nooit eerder gehad. Misschien was het ook gewoon een soort oververhitting hoor, want toen ik vervolgens in bed lag, had ik een opvlieger waar de gemiddelde vrouw in de overgang jaloers op zou zijn. Heel warm en benauwd! Heb een raam wagenwijd opengezet en heb de ventilator gehaald en die naast mijn bed recht op me gezet. Veel beter!
T+5:10 (04.40) – CVE's
Het heeft nog een hele tijd geduurd voor ik sliep. Op het moment zelf was dat lichtelijk frustrerend, had het warm, tripte niet meer maar had nog wel steeds hele hectische felgekleurde snel flitsende visuals wanneer ik m'n ogen sloot. Achteraf gezien is dat wel logisch, omdat ik eerder altijd gewacht heb tot de trip echt volledig voorbij was tot ik ging slapen, en bij een hogere dosering is dat bij mij pas rond de zes uur na inname. Uiteindelijk wel in slaap gedonderd en super levendige dromen gehad: o.a. dat ik bij Sanne op bezoek was (??) en we waren gaan trippen, dus in m'n dromen ging het feest gewoon vrolijk verder.
Een paar uur later werd ik wakker en voelde ik me weer prrrrima! De vreemde uitslag op m'n gezicht was weg, en het enige wat ik eraan overgehouden heb is de nodige gezonde vermoeidheid.
Ik kijk positief op deze trip terug: het was heftig, maar het was weer erg interessant. En het 'samen' trippen via Facebook is me erg goed bevallen. Je bent fysiek alleen, dus je kunt onbeschaamd doen wat je wil en lekker wegzakken in je eigen wereldje(s), maar er is ook iemand op de achtergrond voor de hilarische en moeilijkere momenten. Aanrader! Wel alleen als je tof gezelschap hebt natuurlijk.
