#1
Wie? - Ik alleen, vrouw, 30 jaar, 1.80m, ~67kg
Wat? - 15 gram Hollandia truffels
Waar? - Thuis (appartement, ~85m2)
Wanneer? - 23/06/2017
Waarschuwing vooraf: het is weer een mega lang report geworden, excuses daarvoor! Ik schrijf deze reports in eerste instantie vooral voor mezelf om later terug te lezen, maar ik kan me goed voorstellen dat lang niet iedereen zin heeft zich er doorheen te ploegen. ^^
Een week geleden verorberde ik al een lekker (ahum) portietje Hollandia truffels, zoals het een echte Hollander in België betaamt, maar deze truffels deden niks. Daarom was de smartshop zo vriendelijk mij een nieuwe portie op te sturen. Net als de vorige keer zaten de truffels een beetje losjes in hun verpakking toen ik ze ontving, niet meer vacuüm, vermoedelijk door het warme weer. Dit was ook het geval bij de vorige truffels, geen idee of dit de oorzaak is geweest van het feit dat ze niet werkten, maar ik besloot dit keer geen risico te nemen. Vrijdag haalde ik de nieuwe truffeltjes op bij het postkantoor en vrijdagavond zaten ze in mijn maag.![:grin:]()
Ik was niet van plan geweest om naar tripland te vertrekken die avond, het was een beetje een impulsieve actie (wel nadat ik het van tevoren even goed overwogen had en met mijn nieuwe digitale tripmattie SanneBanne overlegd had xD).
Ik was benieuwd, want Hollandia truffels worden beschreven als een van de sterkste truffels. En als een van de meest 'smakelijke', dit kan ik niet beamen, het smaakt allemaal even erg naar poep als je 't mij vraagt…
T+0:00 (23.30 uur)
Veel te laat vrat ik de truffels. Moest nog een aantal dingen doen, wilde nog even badderen, en twijfelde ergens ook toch nog wel een heel klein beetje omdat ik me minder mentaal voorbereid voelde dan vorige week en omdat ik met een aantal werkdingen in m'n hoofd zat. Maar och, wat kon het ook kwaad. Sanne en ik hadden weer op Facebook afgesproken. Ik vind solotrippen prima, maar nu de mogelijkheid er is, vind ik het toch leuker en gevoelsmatig 'veiliger' om iemand op de achtergrond op FB te hebben die ervan weet en die eventueel beschikbaar is. Zij was al lekker high van de hasj ('gebeurde gewoon zomaar' lol) dus het was meteen erg gezellig. Het Facebook-gesprek is ook wel handig nu, want ik kan erin terugkijken voor tijdsindicaties.
De truffels heb ik kokhalzend weggewerkt, ze waren op de een of andere manier veel harder dan gewoonlijk en daardoor moeilijker te pletten, het was dit keer dus echt cup-a-soup met harde grotere stukken truffel erin, nou een ware delicatesse hoor maar niet heus.![:tongueclosed:]()
Hopelijk was het een teken van versheid!
T+0:20 (23.50 uur)
Ik had niet gegeten van tevoren en verwachtte dus snel effect, maar ik voelde na twintig minuten nog niets (behalve opvliegers). Ik begon me af te vragen of deze truffels er soms ook de brui aan gaven, maar a) dat leek me redelijk sterk, en b) het kon me nu ook iets minder schelen wat er zou gebeuren, aangezien het een impulsieve actie was was alles wat ik kreeg mooi meegenomen en alles wat ik niet kreeg, tsja, niet.![:yum:]()
Toch hoopte ik dat ik de truffelwereld snel mocht verwelkomen.
T+0:30 (00.00 uur)
Ah, daar hadden we de oh zo bekende bodyload. Bepaalde spanning, beetje misselijk, klamme handjes, warm. Ook begon ik de lamp fascinerend te vinden, die bewoog een beetje en het licht leek feller geel (echt géél, bijzonder want in vorige truffeltrips vond ik het eerder oranje).
T+0:40 (00.10 uur)
Alles werd geel en droomachtig en de kamer deinde een beetje op en neer, alsof er een soort filter over mijn beeld lag, maar héél erg subtiel. Als ik iets op Facebook naar Sanne typte leek het golvende steeds meteen weer weg, ging ik weer liggen dan kwam het terug. De opkomst was een stuk milder en trager dan dat ik van voorgaande keren gewend was, maar het was wel prettig. Heel comfortabel en zacht.
T+0:50 (00.20 uur) - Droomwereldje
Op dit moment heb ik aan Sanne gestuurd: 'Als het effect zo blijft dan vind ik dit zeker geen sterke truffel.' Het was wonderbaarlijk mistig en vredig. Het dromerige gevoel nam toe. Ik had nog niet echt sterke visuals, maar het gevoel en de gele kleur van het filter over mijn gezichtsveld maakte dat ik een beetje de vibe van droomvlucht in de Efteling kreeg. Ik zakte lekker weg in gelige wolken. Voelde me een baby in een wiegje, liefdevol ondergestopt, zonder volwassenenzorgen. Het beeldscherm van mijn telefoon kreeg een soort achtergrondwaas van regenboogkleurtjes. Deze droomstaat was heerlijk. Mijn gedachtenpatroon was op dit punt nog volledig normaal.
T+1:00 (00.30 uur) - Lege ruimte
De visuals werden wat intenser. Alles in de kamer kreeg wat scherpere omleiningen. Rond deze tijd besloot ik maar eens rechtop te gaan zitten en een slok van mijn drinken te nemen. Dafuq, dit was VREEMD! Eten en drinken voelt altijd wel anders met truffels achter de kiezen, maar dit... Ik beschreef deze ervaring op Facebook, Sanne vroeg op welke manier de slok drinken dan 'anders' voelde, en ik moest even goed nadenken over hoe ik dit ging uitleggen... Uiteindelijk kwam ik tot de volgende beschrijving: 'het is alsof ik het drinken niet in mezelf gooi maar in een lege ruimte naast me'. Hier moesten we vervolgens heel hard om lachen. Maar het was ook echt weirde shizzle! Het gevoel was bijna dissociatief te noemen. Alsof ik zelf niet betrokken was bij de desbetreffende slok drinken, alsof iemand anders (een ding, een ruimte, een kamer?) het voor me deed. Even later kreeg ik ditzelfde gevoel bij ademen. Iemand ademde voor me! De trip begon hier wel echt op te komen. Ik begon ook allerlei gekleurde mooie figuren te zien op het beeldscherm van mijn telefoon, een soort raster dat steeds weg ging en dan weer terugkwam om de paar seconden.
Zoiets:
T+1:10 (00.40 uur) - Tuin
Ik kreeg tranen in mijn ogen en begon als een gek te gapen. Well hello, de welbefaamde truffeleffecten! Het werd duidelijk iets heftiger en begon me 'mee te nemen.' Vind het lastig om dit uit te leggen, maar mensen die bekend zijn met psilo herkennen het waarschijnlijk wel. Als je iets actiefs gaat doen (bijvoorbeeld ik in dit geval typen in FB Messenger) dan ben je er gewoon 'bij' en kun je de trip als het ware bijna even naast je neerleggen, maar als je gaat liggen met volledige aandacht bij de effecten dan voert het je mee in allerlei richtingen. Je voelt dan hoe je weggedreven wordt op golven, naar allerlei werelden en gedachten en herinneringen. Hier ook een erg aparte ervaring gehad: ineens werd ik meegenomen naar de tuin van een restaurant in stad waar een vroegere vriend woonde, ver weg in Zuid-Limburg. Ik ben maar één keer in deze tuin geweest, na zijn afstuderen, dit is denk ik wel 13 jaar geleden. Heb daar ook geen specifieke bijzondere herinneringen aan ofzo, maar ineens was ik er weer! Ik zag ons weer zitten aan de gedekte tafel, met zijn familie, voor een grote kooi met tropische vogels. Alleen in de trip was het er zomers en zonnig weer, terwijl het in real life op en top winter was toen ik daar was, het sneeuwde zelfs (nu ik zo nadenk was het volgens mij ook geen tuin maar soort achter-aanbouw van het restaurant die een beetje ingericht was als tuin). Die 'tuin' bleef maar terugkomen, de hele tijd ging ik heen en weer van mijn kamer naar deze willekeurige plek uit het verleden, of eigenlijk was ik gewoon op twee plekken tegelijkertijd want ik was gewoon nog in staat om te typen naar Sanne. Dit zou trouwens zo blijven tijdens de hele trip, zelfs de piek. Kon echt prima typen! Veel beter dan na XTC bijvoorbeeld, dan zie ik echt alles scheef en dubbel.
T+1:25 (00.55 uur) - Allemaal wereldjes
Ik denk dat je dit wel het begin van de piek kon noemen. Naast de tuin, kwamen er nu nog meer zomerse wereldjes bij! Ik was continu op verschillende plekken achter elkaar, maar ook tegelijk, en overal was het geel en groen, en zomer, overal scheen de zon. Heel tof! Heb dit nooit eerder op deze manier tijdens truffeltrips, het blijven toch unieke ervaringen. (Toen ik samen met mijn zusje tripte een tijdje geleden vertelde zij ook dat ze op verschillende plekken tegelijk was en ik herkende dit niet, maar nu weet ik dus hoe het is om dat te ervaren.) Sanne zei dat het misschien even leuk was om door mijn huis te gaan lopen, dus dat deed ik, was opzich wel grappig maar het werkte ook een beetje ontnuchterend - ik was ineens weer terug in mijn kamer en bij mijn volle verstand, zo voelde het in ieder geval.
Voelde op dit moment ook weer even iets van bodyload. Dit kwam en ging continu tijdens de trip. De bodyload van truffels blijft iets mafs. Ik vind het nog altijd een soort spanning, het midden houdend tussen een orgasme en misselijkheid. Soms overheerst de misselijkheid en soms overheerst dat spanningsgevoel in je spieren, en dat laatste zorgt ervoor dat je soms in erg vreemde houdingen op de bank ligt om je spieren aan te spannen.
T+1:30 (01.00 uur)
Ik meldde op Facebook dat ik weer een slokje drinken ging nemen en dat ik benieuwd was of ik het drinken nu wel in mezelf zou gooien en niet in een lege ruimte naast me. Een paar minuten later vroeg Sanne 'hoe ging het slokje?' en ik besefte dat ik alweer totaal vergeten was dat ik dit ging doen. De trip was op dit moment best heftig, maar ook heel leuk. Ik was continu afgeleid door alle zomerse wereldjes waar ik de hele tijd naartoe reisde. (Het is overigens erg bizar om in de Facebook-conversatie terug te lezen dat er soms maar enkele minuten zaten tussen twee zinnen die we tegen elkaar zeiden, want voor mij leek het soms wel alsof ik heel lang weg was en er een hele lange periode tussen zat.) Het slokje bleef een vreemde 'afstandelijke' ervaring!
T+1:40 (01.10 uur) - Grasveld met bloemen
Ik besloot mijn oogmaskertje eens op te gaan zetten om te kijken of er hier nog wat mooie CEV's te aanschouwen waren, want daar zeg ik nooit nee tegen. Sanne had mij vooraf een paar geurstokjes opgestuurd, maar die kon ik nog niet gebruiken vanwege gebrek aan zand/rijst om ze in omhoog te zetten. Ze lagen dus nog ongebruikt in de la bij mijn andere 'trip stuffs'. Het oogmaskertje was ook uit deze la afkomstig en had - blijkbaar - de geur van die geurstokjes overgenomen. Ik pakte het maskertje van tafel, ving een glimp op van de geurstokjesgeur en... wow, DIT WAS HEFTIG! Er was een muur van geur, de geur was overal. Sterker nog, ik zag hem! De truffels gingen op dit moment hélemaal met me aan de haal en ik zat opeens middenin een groen en uitgestrekt grasveld vol bloemen. Overal om me heen was de geur. En de ondergaande zon aan de horizon. Wolken, zon, geur, gras, en bloemen. Tot in de verste verte. Dit was synesthesie in z'n meest pure vorm. Mijn omgeving was de geur geworden. Het leek wel alsof ik in de hemel was. Dit was echt ontzettend gaaf en iets wat ik nog niet eerder meegemaakt heb tijdens een trip, en hoewel deze hallucinatie denk ik maar een paar seconden duurde, was het in positieve zin overwhelming. Zeker als je bedenkt dat ik die stokjes dus niet eens direct heb geroken, maar dat het een geur was die indirect werd overgebracht via het maskertje!
T+1:42 (01.12 uur) - Doolhoven met ogen
Door deze ervaring was ik natuurlijk weer compleet afgeleid en vergeten om het maskertje op te zetten (Sanne vroeg zich inmiddels af hoe ik nog zo goed kon typen met dat ding op... lol), dus na mezelf hieraan herinnerd te hebben deed ik dat vervolgens alsnog. Nou, toen ging het helemaal los. HOLY FUCK. Dikke visuals. Wat ik hier zag, stel ik me altijd een beetje voor bij een LSD-ervaring. Ik zag allerlei draaiende doolhoven, met in de muren ogen, overal ogen. Dit was weer iets totaal anders dan wat ik daarvoor steeds ervaren had zonder maskertje op. De droomwerelden en tuinen waar ik steeds mee naar toe werd gevoerd waren zacht geel en groen, pastelkleuren, zomers, mild, zacht, onscherp, maar deze CVE's waren super scherp en 'hard' van kleur. Ze draaiden ook in een enorme snelheid rond. Wow! Ook hier heb ik het idee dat ik een half uur naar die visuals gestaard heb, maar als ik naar het Facebook-gesprek kijk dan blijkt het maar een minuut of twee te zijn geweest dat ik het maskertje op heb gehad.
Het kwam erg in de buurt hiervan (alleen de achtergrond, niet de honden):
Maar dan heel hard ronddraaiend in een soort draaikolk!
T+1:50 (01.20 uur) - Vrolijkheid
Ik voelde me op dit moment van de trip super goed, euforisch en zorgeloos. Het voelde als een vakantie, een zonnige, lange zomervakantie. Nog even opgestaan om neusspray in m'n neus te spuiten (m'n grootste drugsverslaving, neusspray xD) want het voelde alsof m'n neus dicht zat, daarna leek het alsof ik alle zuurstof van het universum door mijn neus naar binnen kon ademen. We hebben hier ook op Facebook nog super hard gelachen om de onzin die we zelf uitkraamden. De 'drinken opvangende lege ruimte' kwam ook weer aan bod, hier bleven we maar over lachen. Het gesprek (wat ingekort) ging ongeveer zo:
'Effe opgestaan om neusspray in m'n neus te spuiten, had dichte neus.'
'Ojee, dat komt ook in die lege kamer terecht denk ik, haha!'
'Whahaha.'
'Die kamer wordt nog vol zo! Wat een zooitje!'
'Heel zwembad.'
'Allemaal lekkages!'
'Oei![:tongueout:]()
moeten we die niet maken?'
'Ja, denk ik wel slim ja... zo zonde anders.'
'Anders gaan de andere trippers klagen dat er drinken komt in de lege kamers naast hun, lol.'
'Das een doordenkertje! Ik moest die zin drie keer lezen...'
'Haha, ik zie nu een flat van lege kamertjes voor me.'
'Hahaha. Is wel een baan opzich hoor. Drinken opvangen!'
'Hahaha.'
'Hoe zou de vacature eruit hebben gezien?'
'Lolll. Gezocht: leeg kamertje opvanger m/v. Bruto loon 9 euro per uur. Geen reiskostenvergoeding.'
'Hahahahahahahaha.'
En zo ging het nog een half uur door... Ok, nu ik het zo terug lees slaat het echt helemaal nergens op, jullie vinden het waarschijnlijk dus ook totaal niet grappig, maar voor ons met ons hasjkikker- en truffelhoofd was het hi-la-risch. Op dit moment dacht ik: dit is de leukste truffeltrip óóit! Heb nog naar Sanne gestuurd: 'Ik wil hier nooit meer weg!' Ik werd ook nog steeds regelmatig afgeschoten naar de zonnige bloemenwereldjes, dit bleef terugkomen tijdens de piek. Wat wil een mensch nog meer.
T+2:20 (01.50 uur) - Piek wordt minder
Ik merkte hier dat de piek wat minder begon te worden, al waren de bloemenwereldjes er nog steeds. Kreeg hier zelfs een beetje heimwee, een beetje dat XTC-achtige gevoel, noooo, haal me niet weg! Op dit moment wilde ik dat ik voor eeuwig in de trip zou blijven. Ik dacht na over een manier waarop ik als onderzoeker de 'baseline' van ons brein voor eeuwig zou kunnen veranderen, tot een permanente staat van in een (goede) trip zijn. Geen Einsteiniaanse ingevingen hier helaas, toch jammer, had met liefde het onderwerp van mijn PhD hiervoor veranderd.
Wat? - 15 gram Hollandia truffels
Waar? - Thuis (appartement, ~85m2)
Wanneer? - 23/06/2017
Waarschuwing vooraf: het is weer een mega lang report geworden, excuses daarvoor! Ik schrijf deze reports in eerste instantie vooral voor mezelf om later terug te lezen, maar ik kan me goed voorstellen dat lang niet iedereen zin heeft zich er doorheen te ploegen. ^^
Een week geleden verorberde ik al een lekker (ahum) portietje Hollandia truffels, zoals het een echte Hollander in België betaamt, maar deze truffels deden niks. Daarom was de smartshop zo vriendelijk mij een nieuwe portie op te sturen. Net als de vorige keer zaten de truffels een beetje losjes in hun verpakking toen ik ze ontving, niet meer vacuüm, vermoedelijk door het warme weer. Dit was ook het geval bij de vorige truffels, geen idee of dit de oorzaak is geweest van het feit dat ze niet werkten, maar ik besloot dit keer geen risico te nemen. Vrijdag haalde ik de nieuwe truffeltjes op bij het postkantoor en vrijdagavond zaten ze in mijn maag.
Ik was benieuwd, want Hollandia truffels worden beschreven als een van de sterkste truffels. En als een van de meest 'smakelijke', dit kan ik niet beamen, het smaakt allemaal even erg naar poep als je 't mij vraagt…
T+0:00 (23.30 uur)
Veel te laat vrat ik de truffels. Moest nog een aantal dingen doen, wilde nog even badderen, en twijfelde ergens ook toch nog wel een heel klein beetje omdat ik me minder mentaal voorbereid voelde dan vorige week en omdat ik met een aantal werkdingen in m'n hoofd zat. Maar och, wat kon het ook kwaad. Sanne en ik hadden weer op Facebook afgesproken. Ik vind solotrippen prima, maar nu de mogelijkheid er is, vind ik het toch leuker en gevoelsmatig 'veiliger' om iemand op de achtergrond op FB te hebben die ervan weet en die eventueel beschikbaar is. Zij was al lekker high van de hasj ('gebeurde gewoon zomaar' lol) dus het was meteen erg gezellig. Het Facebook-gesprek is ook wel handig nu, want ik kan erin terugkijken voor tijdsindicaties.
De truffels heb ik kokhalzend weggewerkt, ze waren op de een of andere manier veel harder dan gewoonlijk en daardoor moeilijker te pletten, het was dit keer dus echt cup-a-soup met harde grotere stukken truffel erin, nou een ware delicatesse hoor maar niet heus.
T+0:20 (23.50 uur)
Ik had niet gegeten van tevoren en verwachtte dus snel effect, maar ik voelde na twintig minuten nog niets (behalve opvliegers). Ik begon me af te vragen of deze truffels er soms ook de brui aan gaven, maar a) dat leek me redelijk sterk, en b) het kon me nu ook iets minder schelen wat er zou gebeuren, aangezien het een impulsieve actie was was alles wat ik kreeg mooi meegenomen en alles wat ik niet kreeg, tsja, niet.
T+0:30 (00.00 uur)
Ah, daar hadden we de oh zo bekende bodyload. Bepaalde spanning, beetje misselijk, klamme handjes, warm. Ook begon ik de lamp fascinerend te vinden, die bewoog een beetje en het licht leek feller geel (echt géél, bijzonder want in vorige truffeltrips vond ik het eerder oranje).
T+0:40 (00.10 uur)
Alles werd geel en droomachtig en de kamer deinde een beetje op en neer, alsof er een soort filter over mijn beeld lag, maar héél erg subtiel. Als ik iets op Facebook naar Sanne typte leek het golvende steeds meteen weer weg, ging ik weer liggen dan kwam het terug. De opkomst was een stuk milder en trager dan dat ik van voorgaande keren gewend was, maar het was wel prettig. Heel comfortabel en zacht.
T+0:50 (00.20 uur) - Droomwereldje
Op dit moment heb ik aan Sanne gestuurd: 'Als het effect zo blijft dan vind ik dit zeker geen sterke truffel.' Het was wonderbaarlijk mistig en vredig. Het dromerige gevoel nam toe. Ik had nog niet echt sterke visuals, maar het gevoel en de gele kleur van het filter over mijn gezichtsveld maakte dat ik een beetje de vibe van droomvlucht in de Efteling kreeg. Ik zakte lekker weg in gelige wolken. Voelde me een baby in een wiegje, liefdevol ondergestopt, zonder volwassenenzorgen. Het beeldscherm van mijn telefoon kreeg een soort achtergrondwaas van regenboogkleurtjes. Deze droomstaat was heerlijk. Mijn gedachtenpatroon was op dit punt nog volledig normaal.
T+1:00 (00.30 uur) - Lege ruimte
De visuals werden wat intenser. Alles in de kamer kreeg wat scherpere omleiningen. Rond deze tijd besloot ik maar eens rechtop te gaan zitten en een slok van mijn drinken te nemen. Dafuq, dit was VREEMD! Eten en drinken voelt altijd wel anders met truffels achter de kiezen, maar dit... Ik beschreef deze ervaring op Facebook, Sanne vroeg op welke manier de slok drinken dan 'anders' voelde, en ik moest even goed nadenken over hoe ik dit ging uitleggen... Uiteindelijk kwam ik tot de volgende beschrijving: 'het is alsof ik het drinken niet in mezelf gooi maar in een lege ruimte naast me'. Hier moesten we vervolgens heel hard om lachen. Maar het was ook echt weirde shizzle! Het gevoel was bijna dissociatief te noemen. Alsof ik zelf niet betrokken was bij de desbetreffende slok drinken, alsof iemand anders (een ding, een ruimte, een kamer?) het voor me deed. Even later kreeg ik ditzelfde gevoel bij ademen. Iemand ademde voor me! De trip begon hier wel echt op te komen. Ik begon ook allerlei gekleurde mooie figuren te zien op het beeldscherm van mijn telefoon, een soort raster dat steeds weg ging en dan weer terugkwam om de paar seconden.
Zoiets:
T+1:10 (00.40 uur) - Tuin
Ik kreeg tranen in mijn ogen en begon als een gek te gapen. Well hello, de welbefaamde truffeleffecten! Het werd duidelijk iets heftiger en begon me 'mee te nemen.' Vind het lastig om dit uit te leggen, maar mensen die bekend zijn met psilo herkennen het waarschijnlijk wel. Als je iets actiefs gaat doen (bijvoorbeeld ik in dit geval typen in FB Messenger) dan ben je er gewoon 'bij' en kun je de trip als het ware bijna even naast je neerleggen, maar als je gaat liggen met volledige aandacht bij de effecten dan voert het je mee in allerlei richtingen. Je voelt dan hoe je weggedreven wordt op golven, naar allerlei werelden en gedachten en herinneringen. Hier ook een erg aparte ervaring gehad: ineens werd ik meegenomen naar de tuin van een restaurant in stad waar een vroegere vriend woonde, ver weg in Zuid-Limburg. Ik ben maar één keer in deze tuin geweest, na zijn afstuderen, dit is denk ik wel 13 jaar geleden. Heb daar ook geen specifieke bijzondere herinneringen aan ofzo, maar ineens was ik er weer! Ik zag ons weer zitten aan de gedekte tafel, met zijn familie, voor een grote kooi met tropische vogels. Alleen in de trip was het er zomers en zonnig weer, terwijl het in real life op en top winter was toen ik daar was, het sneeuwde zelfs (nu ik zo nadenk was het volgens mij ook geen tuin maar soort achter-aanbouw van het restaurant die een beetje ingericht was als tuin). Die 'tuin' bleef maar terugkomen, de hele tijd ging ik heen en weer van mijn kamer naar deze willekeurige plek uit het verleden, of eigenlijk was ik gewoon op twee plekken tegelijkertijd want ik was gewoon nog in staat om te typen naar Sanne. Dit zou trouwens zo blijven tijdens de hele trip, zelfs de piek. Kon echt prima typen! Veel beter dan na XTC bijvoorbeeld, dan zie ik echt alles scheef en dubbel.
T+1:25 (00.55 uur) - Allemaal wereldjes
Ik denk dat je dit wel het begin van de piek kon noemen. Naast de tuin, kwamen er nu nog meer zomerse wereldjes bij! Ik was continu op verschillende plekken achter elkaar, maar ook tegelijk, en overal was het geel en groen, en zomer, overal scheen de zon. Heel tof! Heb dit nooit eerder op deze manier tijdens truffeltrips, het blijven toch unieke ervaringen. (Toen ik samen met mijn zusje tripte een tijdje geleden vertelde zij ook dat ze op verschillende plekken tegelijk was en ik herkende dit niet, maar nu weet ik dus hoe het is om dat te ervaren.) Sanne zei dat het misschien even leuk was om door mijn huis te gaan lopen, dus dat deed ik, was opzich wel grappig maar het werkte ook een beetje ontnuchterend - ik was ineens weer terug in mijn kamer en bij mijn volle verstand, zo voelde het in ieder geval.
Voelde op dit moment ook weer even iets van bodyload. Dit kwam en ging continu tijdens de trip. De bodyload van truffels blijft iets mafs. Ik vind het nog altijd een soort spanning, het midden houdend tussen een orgasme en misselijkheid. Soms overheerst de misselijkheid en soms overheerst dat spanningsgevoel in je spieren, en dat laatste zorgt ervoor dat je soms in erg vreemde houdingen op de bank ligt om je spieren aan te spannen.
T+1:30 (01.00 uur)
Ik meldde op Facebook dat ik weer een slokje drinken ging nemen en dat ik benieuwd was of ik het drinken nu wel in mezelf zou gooien en niet in een lege ruimte naast me. Een paar minuten later vroeg Sanne 'hoe ging het slokje?' en ik besefte dat ik alweer totaal vergeten was dat ik dit ging doen. De trip was op dit moment best heftig, maar ook heel leuk. Ik was continu afgeleid door alle zomerse wereldjes waar ik de hele tijd naartoe reisde. (Het is overigens erg bizar om in de Facebook-conversatie terug te lezen dat er soms maar enkele minuten zaten tussen twee zinnen die we tegen elkaar zeiden, want voor mij leek het soms wel alsof ik heel lang weg was en er een hele lange periode tussen zat.) Het slokje bleef een vreemde 'afstandelijke' ervaring!
T+1:40 (01.10 uur) - Grasveld met bloemen
Ik besloot mijn oogmaskertje eens op te gaan zetten om te kijken of er hier nog wat mooie CEV's te aanschouwen waren, want daar zeg ik nooit nee tegen. Sanne had mij vooraf een paar geurstokjes opgestuurd, maar die kon ik nog niet gebruiken vanwege gebrek aan zand/rijst om ze in omhoog te zetten. Ze lagen dus nog ongebruikt in de la bij mijn andere 'trip stuffs'. Het oogmaskertje was ook uit deze la afkomstig en had - blijkbaar - de geur van die geurstokjes overgenomen. Ik pakte het maskertje van tafel, ving een glimp op van de geurstokjesgeur en... wow, DIT WAS HEFTIG! Er was een muur van geur, de geur was overal. Sterker nog, ik zag hem! De truffels gingen op dit moment hélemaal met me aan de haal en ik zat opeens middenin een groen en uitgestrekt grasveld vol bloemen. Overal om me heen was de geur. En de ondergaande zon aan de horizon. Wolken, zon, geur, gras, en bloemen. Tot in de verste verte. Dit was synesthesie in z'n meest pure vorm. Mijn omgeving was de geur geworden. Het leek wel alsof ik in de hemel was. Dit was echt ontzettend gaaf en iets wat ik nog niet eerder meegemaakt heb tijdens een trip, en hoewel deze hallucinatie denk ik maar een paar seconden duurde, was het in positieve zin overwhelming. Zeker als je bedenkt dat ik die stokjes dus niet eens direct heb geroken, maar dat het een geur was die indirect werd overgebracht via het maskertje!
T+1:42 (01.12 uur) - Doolhoven met ogen
Door deze ervaring was ik natuurlijk weer compleet afgeleid en vergeten om het maskertje op te zetten (Sanne vroeg zich inmiddels af hoe ik nog zo goed kon typen met dat ding op... lol), dus na mezelf hieraan herinnerd te hebben deed ik dat vervolgens alsnog. Nou, toen ging het helemaal los. HOLY FUCK. Dikke visuals. Wat ik hier zag, stel ik me altijd een beetje voor bij een LSD-ervaring. Ik zag allerlei draaiende doolhoven, met in de muren ogen, overal ogen. Dit was weer iets totaal anders dan wat ik daarvoor steeds ervaren had zonder maskertje op. De droomwerelden en tuinen waar ik steeds mee naar toe werd gevoerd waren zacht geel en groen, pastelkleuren, zomers, mild, zacht, onscherp, maar deze CVE's waren super scherp en 'hard' van kleur. Ze draaiden ook in een enorme snelheid rond. Wow! Ook hier heb ik het idee dat ik een half uur naar die visuals gestaard heb, maar als ik naar het Facebook-gesprek kijk dan blijkt het maar een minuut of twee te zijn geweest dat ik het maskertje op heb gehad.
Het kwam erg in de buurt hiervan (alleen de achtergrond, niet de honden):
Maar dan heel hard ronddraaiend in een soort draaikolk!
T+1:50 (01.20 uur) - Vrolijkheid
Ik voelde me op dit moment van de trip super goed, euforisch en zorgeloos. Het voelde als een vakantie, een zonnige, lange zomervakantie. Nog even opgestaan om neusspray in m'n neus te spuiten (m'n grootste drugsverslaving, neusspray xD) want het voelde alsof m'n neus dicht zat, daarna leek het alsof ik alle zuurstof van het universum door mijn neus naar binnen kon ademen. We hebben hier ook op Facebook nog super hard gelachen om de onzin die we zelf uitkraamden. De 'drinken opvangende lege ruimte' kwam ook weer aan bod, hier bleven we maar over lachen. Het gesprek (wat ingekort) ging ongeveer zo:
'Effe opgestaan om neusspray in m'n neus te spuiten, had dichte neus.'
'Ojee, dat komt ook in die lege kamer terecht denk ik, haha!'
'Whahaha.'
'Die kamer wordt nog vol zo! Wat een zooitje!'
'Heel zwembad.'
'Allemaal lekkages!'
'Oei
'Ja, denk ik wel slim ja... zo zonde anders.'
'Anders gaan de andere trippers klagen dat er drinken komt in de lege kamers naast hun, lol.'
'Das een doordenkertje! Ik moest die zin drie keer lezen...'
'Haha, ik zie nu een flat van lege kamertjes voor me.'
'Hahaha. Is wel een baan opzich hoor. Drinken opvangen!'
'Hahaha.'
'Hoe zou de vacature eruit hebben gezien?'
'Lolll. Gezocht: leeg kamertje opvanger m/v. Bruto loon 9 euro per uur. Geen reiskostenvergoeding.'
'Hahahahahahahaha.'
En zo ging het nog een half uur door... Ok, nu ik het zo terug lees slaat het echt helemaal nergens op, jullie vinden het waarschijnlijk dus ook totaal niet grappig, maar voor ons met ons hasjkikker- en truffelhoofd was het hi-la-risch. Op dit moment dacht ik: dit is de leukste truffeltrip óóit! Heb nog naar Sanne gestuurd: 'Ik wil hier nooit meer weg!' Ik werd ook nog steeds regelmatig afgeschoten naar de zonnige bloemenwereldjes, dit bleef terugkomen tijdens de piek. Wat wil een mensch nog meer.
T+2:20 (01.50 uur) - Piek wordt minder
Ik merkte hier dat de piek wat minder begon te worden, al waren de bloemenwereldjes er nog steeds. Kreeg hier zelfs een beetje heimwee, een beetje dat XTC-achtige gevoel, noooo, haal me niet weg! Op dit moment wilde ik dat ik voor eeuwig in de trip zou blijven. Ik dacht na over een manier waarop ik als onderzoeker de 'baseline' van ons brein voor eeuwig zou kunnen veranderen, tot een permanente staat van in een (goede) trip zijn. Geen Einsteiniaanse ingevingen hier helaas, toch jammer, had met liefde het onderwerp van mijn PhD hiervoor veranderd.
