Stuurloos op ons tripvlot (2cb 'bad' trip)

Dosering: +- 17mg 2CB (1 + 1/4 pil, getest op 13mg)
Ervaring: Zelfde middel en ook dosering al vaker gebruikt. Heel positief, heftige visuals wel vergeleken met tripreports van anderen. Prachtig kleurrijk, verwonderlijk, mooie open & closed eyes visuals, fijne bodyhigh voor mij. Na een aantal keer met 2CB te hebben getript, wilde we graag eens met zijn tweetjes trippen zonder sitter. Gezien de eerdere ervaringen, verwachten we geen problemen hiermee.

Het begin

We nemen onze dosis in, zetten wat chille muziek op, en hangen samen wat op de bank te knuffelen. Ook leg ik wat tekenspullen klaar, want het lijkt me leuk eens wat te kleuren onder invloed.
De bodyload is al vrij snel aanwezig en voor ons beide onprettig, maar we weten ook dat het weer over gaat. Na ongeveer 30 minuten zetten de eerste effecten zich aan: ik zie patronen opkomen in bepaalde structuren en kleuren worden intenser. De muziek komt ook anders binnen, en we willen toch iets meer elektronisch, dus switchen naar deze set. De effecten zijn nog vrij mild en even baal ik dat ik niet voor 1,5 pilletje of meer ben gegaan, om mijn ervaring van vorige keer uit te breiden ipv hetzelfde te krijgen.

We lopen door het huis te ijsberen op zoek naar een manier om met de oncomfortabele bodyload om te gaan. Bij vlagen zit ik al helemaal in mijn trip en voel ik de misselijkheid en het gat in mijn maag niet meer, zeker als ik buiten op de bank ga liggen en kijk naar de wolken. Ik geniet volop en verwonder me: ze vervormen en spiegelen, als door een caleidoscoop, en veranderen van kleur. Hoewel we aan een vrij drukke weg wonen, vallen alle geluiden weg en heerst een sereen gevoel in mijn hoofd. Terug naar binnen besluit ik te tekenen en vind het geweldig, zoveel leuker dan verwacht! Al mijn verschillende kleuren zijn verschillende laagjes op het papier, met verschillende dieptes, waardoor het lijkt alsof mijn krabbels een ware holografische 3Dtekening vormen. Als een kind veeg ik met mijn vingers door het krijt en moet zo lachen bij hoe idioot ik nu eigenlijk ben! Ik zie nu overal visuals en Vriendje ook, alles overheerst door zachte regenboogkleuren.

Veilig op ons tripvlot

Ik leg een zitzak uit midden in de kamer en ga op mijn rug liggen. Ik waan me 'weg', alsof ik op een strand lig, of op een festival. Het voelt als een fijne warme zomerdag, zand of gras tussen mijn tenen, een kleine mini-vakantie. Ik gebaar of vriendje naast mij komt liggen en we sluiten onze ogen. De CEV bestaan eerst uit allerlei flikkerende kleuren, waar binnen ander gekleurde cirkels telkens in elkaar overlopen. Zó mooi! We pakken elkaars handen vast, en dromen weg. Met ogen open begint de woonkamer nu ook te vervagen door alle visuals en kleuren. Ze nemen de vloer over, de meubels, het plafond, alles. Ik vraag me hardop af hoe het kan dat andere mensen deze effecten niet zo heftig hebben op dit middel in deze dosis. Ik check of Vriendje dit ook zo ervaart, en hij heeft hetzelfde. 'Ik space hem echt zó hard..' antwoordt hij. Ik bekijk hem vanuit mijn ooghoek en realiseer me opnieuw dat we beide wel heel hard gaan. 'Ogen sluiten, er aan toe geven, en genieten' is alles wat ik denk. Dat doen we en het effect is overweldigend en mooi. We varen weg, samen, als één. Soms verlies ik mezelf in alle patronen en kleuren en dan voel ik zijn hand ineens weer in de mijne, of mijn hand in zijne, of 'onze hand'. Als we onze ogen openen kunnen we de woonkamer redelijk onderscheiden, het effect is even iets minder sterk. Wel is onze zitzak oneindig groot. Ik zeg dat het voelt alsof we samen erop drijven. Ons tripvlot, benoemen we het lachend. Mijn vriend gaat als een ware kapitein rechtop zitten op ons vlot en maakt roeibewegingen of kijkt om zich heen uit over de tripzee, wat me erg aan het lachen maakt. Wel voel ik mezelf erg warm worden, dus we gaan even naar buiten om af te koelen.

Buiten wordt het nu langzaam echt donker, maar we liggen op de bank, en kijken weer naar de wolken. Ik zie zonsopkomsten en zonsondergangen achter elkaar plaatsvinden in de wolken, heel bizar en bijzonder. Vriendje ziet het ook en zegt, half lachend en bewust van hoe 'cheesy' het is: zouden dit nu alle zonsopkomsten of zonsondergangen zijn die we ooit hebben gemist in ons leven? Ik moet ook half lachen, maar tegelijk voelt het wel echt even zo (echt erg he, zo cheesy?!). Een vliegtuig door de lucht is als een explosie van licht en kleur die langs komt, bizar. We trippen wel weer erg hard dus gaan terug naar binnen.

Welke werkelijkheid?

Binnen is het effect niet meer te houden. De woonkamer is bijna niet zichtbaar meer door alle visuals. Nooit gedacht dat 2CB zo heftig kon zijn en ik begrijp het ook niet goed. De visuals zitten niet meer op de muren en meubels; er zijn geen meubels en muren meer. Ook ons lijf bestaat uit patronen en kleuren. Even moet ik lachen. Het is alsof alles één grote holografische grap is. Niet alleen deze trip, maar alles: de omgeving, wijzelf, dit leven. Het voelt allemaal als een projectie, alsof de werkelijkheid niet bestaat. Ik kijk overal dwars door heen en vraag me af wat we dan werkelijk zijn, als deze lichamen of mijn gedachten er niet meer zijn. Wat blijft er dan over? Deze gedachte fascineert me meer dan dat het me beangstigt. Vriendje begrijpt wat ik zeg, en dat is fijn.

Samen stuurloos in de storm

We gaan samen weer op ons vlot liggen of proberen wat rond te lopen, staan samen in elkaars armen midden in de woonkamer. We smelten samen en weten niet meer waar ons eigen lijf eindigt en dat van de ander begint. Het is mooi en emotioneel. We voelen ons zó intens verbonden. We spreken dit uit maar al gauw hoeft dat niet meer, want we weten dat we hetzelfde voelen. Ik voel ons als één gloeiende kern en verder niets, geen lichamen of mensen meer. De term 'ik' voelt ook ongepast, of 'wij'. Er is iets 'dieper' dan dat wat ons samen houdt en het is niet uit te leggen, zeker niet nu ik nuchter (en een vrij nuchter persoon) ben. Er zijn geen woorden meer om dit alles te beschrijven en dat kan ook niet, praten is moeilijk, bewegen is moeilijk, maar gewoon liggen en meevaren in de draaikolk van emoties en kleuren is alles wat ik kan. De kapitein van het vlot ligt naast mij en ik voel dat we stuurloos zijn. Af en toe kijken we elkaar begrijpend aan, maken een totaal verwonderd geluid, pakken elkaars armen of hand op een andere plek vast, en zweven dan weer weg.

Af en toe neemt de intensiteit iets af en proberen we wat water te drinken of bevroren ananas uit de vriezer te halen (heel lekker), of kunnen we wat meer praten. 'Het is alsof ik door mijzelf heen stuiter' beschrijft mijn vriend. Alsof we door elkaars leven heen stuiteren, en door allerlei ruimtes en tijden. Ik spreek ook wat dingen uit die telkens terug komen in mijn hoofd: ik zie telkens hoe Vriendje mij bezorgd aankijkt, maar weet dat hij dit niet doet en dat het alleen in mijn hoofd gebeurt. Ik snap niet waarom dit telkens terugkomt en ben bang dat ik iets raars doe of dat hij iets van mij verwacht, maar snap niet wat. Vriendje stelt mij gerust dat ik niets hoef, dat hij niet telkens kijkt, en ik weet dat ook wel eigenlijk. Het is een soort 'loop' waarin ik zit, lijkt het wel. Uitspreken is fijn en zijn bevestiging helpt. We praten over nog wat dingen die zich in ons hoofd afspelen, het is bijzonder wat de drug op blijkt te roepen en hoe dat terug te koppelen is aan het nuchtere dagelijks leven tussen ons. Nogmaals vraag ik mij hardop af: waarom voelen andere mensen dit effect van de 2CB niet zo heftig, hoe kan het dat wij dit samen zó enorm intens ervaren? Het is onze LSDtrip in het kwadraat of vertienvoudigd of... Help, hoe kan dit?

Er is niets meer

De intensiteit neemt nu ook weer toe in plaats van af en ik begin overweldigd te worden. Ik voel me oververhit maar weet dat dit niet zo is. Het is een vervelend soort vast lopen. 'Drink ik wel genoeg, moet ik afkoelen, raak ik te heet? Nee, dat denk ik maar. Oh, ik word heel warm, ik moet drinken en afkoelen. O nee, toch niet.' Ik lach er een beetje om als ik het vertel aan Vriendje maar eigenlijk ervaar ik het niet grappig, want ik kom er niet uit. Onze lichamen bestaan weer eens niet meer en de ruimte ook niet. Ik schuif van het tripvlot af en ga rechtop zitten en dan gebeurt het: er is niets meer. Mijn lichaam is er niet meer en de ruimte is er niet meer, en dat is oké, dat is al een tijd zo. Maar ineens ben 'ik' er niet meer. De patronen er niet meer. De kleuren niet meer. Ik val weg in een zwarte ruimte, maar het is niet zwart want dat bestaat niet, er is niets. Behalve een angst.

'Mogen de lichten aan?' piep ik zachtjes. Vriendje helpt me en zet de lichten aan. We bewegen naar de bank. De kamer komt terug maar wordt nog altijd overheerst door mijn trip, en mijn lichaam bestaat het grootste deel van de tijd niet meer. Kunnen we iemand bellen? Kut, daar hebben we vooraf niet aan gedacht. Is het echt nodig? Nee. Ja. Nee. Jawel, doe het maar, ik zit vast. Ik heb het gevoel dat we in een andere wereld zitten, een andere dimensie. Vriendje is heel lief en ik ben zó blij dat hij bij mij is, maar hij zit ook in deze wereld, dus hij kan me niet helpen. We hebben iemand nodig van daar buiten, maar is dat er nog wel, daar buiten? We bellen mijn broer. Slaperig neemt hij op. Ik moet huilen als ik zijn stem hoor. Ik probeer hem uit te leggen wat er is maar kom haast niet uit mijn woorden. Ik voel zo'n opluchting dat hij nog bestaat, dat de wereld buiten mijn trip nog bestaat. We spreken even en als ik op hang, ben ik iets geruster. Maar ik blijf vast zitten in mijn hoofd en het komt telkens terug. Ik weet dat ik aan het trippen ben. Ik weet dat het over gaat. Ik weet dat ik me gewoon weer moet overgeven aan de trip. Maar telkens in mijn angst lukt dit niet, vergeet ik dat weer even, denk ik dat ik psychotisch ben geworden en altijd zo blijf. Ik ben ook bang dat mijn verplichtingen de komende dagen niet door kunnen gaan door mijn eigen stommiteit nu per se te willen trippen.

De trip neemt af op een voor mij nieuwe manier: in plaats van zachtjes te landen, word ik op de grond geflikkerd en weer terug gelanceerd. Ik stuiter heen en weer tussen realiteit en full-force spacen. We bellen nog iemand en ik eet en drink wat dextro/AA. Het helpt allemaal iets, maar net niet helemaal, want ik merk dat alleen Vriendje begrijpt hoe kut ik me nu eigenlijk voel, en die kan me niet helpen (dat heeft mijn spacende hoofd besloten). Dus ik voel dat ik gewoon maar moet uitzitten. De bodyload die nu weer op komt is erg zwaar en helpt niet mee. Toch zwakt het gestuiter uiteindelijk wat af en ik word rustiger. Na een poging wat te eten ben ik vooral nog misselijker, en in bed kan ik niet slapen. Toch pak ik, tussen de slaapverlamming en hallucinaties door, nog wat gebroken uurtjes slaap.

Conclusie
Een bijzondere trip, waar ik nu nog met gemengde gevoelens op terug kijk. En hem daarom graag van mij af wilde schrijven. Onverwacht sterk voor 2CB, en dat maakte het wellicht ook zo beangstigd/overweldigend op momenten. De 'headspace' -ik weet niet of je dat zo noemt- was zo bijzonder heftig, heftiger dan mijn LSDervaring. Die intensiteit maakte de mooie momenten, vooral het samen zijn met Vriendje, welke ik niet had willen missen. Heel bijzonder en liefdevol. De intensiteit maakte het echter ook beangstigend voor mij. In elk geval voor mij een les om toch altijd iemand vooraf te informeren, iemand die bereikbaar is en weet wat er gaande is en het serieus neemt, omdat ik denk dat dit op het moment me er door heen had geholpen. Niet zozeer om iemand te bereiken, maar het idee dat dat mogelijk was. En de dag of tijd na de trip, vrij houden, voor de rust in mijn hoofd.

Maar misschien zie ik dat fout en moet ik zelf veel meer leren me over te geven aan de trip en is dat wat er nodig was, ik weet het niet. Alle ideeën hierover zijn welkom. Voor nu ben ik even 'uitgetript' voor een poosje, denk ik

Leuke report KropSla!
Heb met genot en vol aandacht gelezen.

Het moet inderdaad een heftige trip geweest zijn voor een dosering van 17mg 2C-B.
Zoals bovenstaande al zeiden, het klonk mij niet als een bad trip maar eerder een trip die je niet zo heftig verwacht had.
Zo zie je maar hoe ver weg je kunt gaan als je de trip laat overheersen en je gedachten gewoon laat meeglijden.

Ik zelf heb al redelijk wat ervarig met 2C-B.
Heb het al 4 keer gedaan met een maximale dosis van 40mg en moet eerlijk zeggen dat ik niet zo ver weg als jou was.
Dit heeft natuurlijk ook te maken met omstandigheden, mensen om je heen, muziek en noem maar op.
Zeker een 5e poging waard nu ik je trip report gelezen heb.
Je hebt mij op leuke ideeën gebracht om tijdens mijn 2C-B trip uit te voeren.
Zoals het tekenen lijkt mij echt een leuk idee.
Er zal binnenkort misschien wel een trip report komen op dit forum als de trip het waard was/is.

- Benny

Hey KropSla!

Mooi en interessant report. Het klinkt inderdaad als een hele intense trip voor 2C-B-begrippen. Zelf heb ik een tijdje terug voor het eerst 2 C-B gedaan, 30 mg dus bijna het dubbele van jouw dosering, en had een leuk tripje maar bij lange na niet zo intens als de jouwe en in het geheel qua intensiteit niet vergelijkbaar met mijn LSD-ervaring.

Je report klinkt zo op papier niet echt als een bad trip eigenlijk. Het klinkt juist heel bijzonder. Het is misschien je eigen angst voor het onbekende en oncontroleerbare dat hier een 'bad trip' van maakt. Als een trip te intens wordt, kan dat je best wel overweldigen. Wat vond je vriend er achteraf van, heeft hij het als net zo heftig ervaren?

Als het voor jou werkt om een nuchter iemand vooraf te informeren, dan zou ik dat zeker doen. Een dag vrij houden na de trip is sowieso ALTIJD een goed idee! Je hebt tijd nodig om de trip mentaal en fysiek te verwerken.

Klinkt best heftig voor een 2c-b trip ja. Leuk report. mile:

Overgeven aan de ervaring ja! De controle (die er niet is ) loslaten. Dat je lichaam, de ruimte, zelfs je 'ik' er niet meer is zijn allemaal juist mooie dingen als je het vanuit het juiste perspectief bekijkt. De afwezigheid van deze dingen duiden allemaal op de vrijheid ván deze dingen. En je zegt: "ineens ben 'ik' er niet meer". Wie is het die weet dat 'ik' er niet meer was? Jij toch? mile: Alleen de valse ik - het ego - was er niet meer. Maar jij (de echte jij die niet in tijd en ruimte is) was (is) er om te zien dat je 'ik' er niet meer was.

Dit is een prachtige ervaring, niet een verkeerd iets. Wanneer de angst op komt zetten, betekent dit alleen dat de 'ik' weer terug is gekomen want de echte jij kent geen angst. Toch is het vaak beangstigend wanneer de bange 'ik' weer terugkomt, want we identificeren ons er in de regel direct mee. En er is een stukje "niemandsland" tussen zien dat je 'ik' weg is en het herkennen van dat wat je echt bent. (Dat wat niet voor jou kán verdwijnen, want je bént het!) Maar in dat "niemandsland" is het makkelijk om weer in je gedachten te gaan geloven en je 'ik' weer tot leven te wekken. Maar door bewust en alert te zijn kun je zien wat er echt gebeurd op zo'n moment.

Zulke ervaringen hebben trouwens vaak tijd nodig om te verwerken. Vaak besef je achteraf pas wat voor een mooi en bijzonder iets je hebt gezien en wat de (immense) implicaties ervan zijn.

Leuk geschreven! Inderdaad bijzonder dat jullie zo'n heftige ervaring op 2C-B hebben gehad, zeker ook op zo'n dosering.

KropSla zei:

Niet zozeer om iemand te bereiken, maar het idee dat dat mogelijk was. En de dag of tijd na de trip, vrij houden, voor de rust in mijn hoofd.

Maar misschien zie ik dat fout en moet ik zelf veel meer leren me over te geven aan de trip en is dat wat er nodig was, ik weet het niet. Alle ideeën hierover zijn welkom.

Klik om te vergroten...

Een beetje van beide denk ik. Enerzijds moet je trips goed voorbereiden. Dus inderdaad iemand op afstand informeren als je dat rust geeft. Sowieso altijd zorgen dat je minstens de dag erna geen verplichtingen hebt, niet dat je de dag erna niks zou kunnen maar ook meer om jezelf rust te geven tijdens de trip.

Daarnaast is het inderdaad ook een kwestie van los laten en de ervaring over je heen laten komen. Als ik het zo lees zat je echt heel dicht tegen een ego dood aan, maar was het uiteindelijk de angst van je ego om het los te laten die ervoor zorgde dat je in niemandsland bleef hangen zoals Mindless het verwoorde. Dan is er nog net dat beetje van je ego over die voor angst zorgt en je een van de meest bijzondere ervaringen heeft onthouden. Jammer, maar ook wel leerzaam als je er later op terug kijkt.

KropSla zei:

Het is alsof alles één grote holografische grap is. Niet alleen deze trip, maar alles: de omgeving, wijzelf, dit leven. Het voelt allemaal als een projectie, alsof de werkelijkheid niet bestaat.

Klik om te vergroten...

Dat is het ook: een hologram. Om in die manier van kijken terug te komen kijk ik weleens naar iets, bijvoorbeeld een auto die geparkeerd staat buiten op straat en sta er dan bij stil hoe ik normaal denk over wat ik zie. Normaal denk ik: 'licht valt op de auto'. Maar dat is maar een gedachte en een totale abstractie. De 'op de auto' is compleet toegevoegd door het verstand. Ik zie geen licht 'op een auto' vallen, want waar is het object 'auto'? Er is enkel licht (wat op zich ook een concept is, het is eigenlijk het 'weten', maar dat is weer een stapje verder...). Er valt geen licht 'op een auto', de auto ís het licht, net als al het andere wat ervaren wordt. Het daadwerkelijke 'spul' wat ervaren wordt, dat niet slechts een idee is (zoals een 'auto'). Het is een hologram van licht (weten).

De drie-dimensionale wereld bestaat alleen uit oppervlaktes. Zelfs als je een "object" door midden snijdt vind je slechts meer oppervlaktes. Er is nergens diepte in de zogenaamde buitenwereld. Het heeft de schijn van diepte, maar heeft het niet echt. Het is een optische illusie en een kosmische grap. De diepte van de buitenwereld is de binnenwereld. De buitenwereld is de uiterste oppervlakte, de korst van de binnenwereld.

Als je om een auto heen loopt, loop je niet echt om een object genaamd 'auto' heen, maar de hologram wordt in real-time steeds opnieuw en net anders opgebouwd en geeft zo de illusie weer dat je 'om een auto' heen loopt. Dit klinkt krankzinnig misschien, maar vanuit dat andere perspectief (interpretatieloos zien) is onze normale manier van perceptie nog vele malen meer krankzinnig dan dat. En is een droom niet exact hetzelfde? Een hologram in ons bewustzijn die echt lijkt te zijn op dat moment. Zo ook zijn we tijdens de waakstaat compleet in onze gedachtenwereld gaan geloven/leven en denken we dat dat de werkelijkheid is. We zien de holografische kwaliteit van onze ervaring niet meer.

KropSla zei:

Ik kijk overal dwars door heen en vraag me af wat we dan werkelijk zijn, als deze lichamen of mijn gedachten er niet meer zijn. Wat blijft er dan over?

Klik om te vergroten...

Dat zijn de echte vragen! Vragen waarbij alleen directe ervaring (niet conceptueel denken) voldoening gevende antwoorden kan geven.

Sorry voor mijn ramblings (zoals altijd, zucht...), maar dit fascineert me meer dan wat dan ook.

Bedankt voor al jullie (uitgebreide) reacties. Mede daardoor (en een dag verwerkingstijd -inderdaad dus toch wel nodig/fijn-) kan ik het alles wat meer in ander perspectief zien. Ik reageer morgen uitgebreider omdat er dan meer tijd voor is, maar voor nu vast: dank!

Ik zou hier nog even op terug komen, maar uiteindelijk telkens uitgesteld, haha. Maar laatst weer 2CB gebruikt en toen dacht ik ja, ik moet toch nog even hier reageren ook. Thanks voor al jullie reacties, ze deden me goed. Ik kan de ervaring nu eigenlijk als iets positiefs zien ondanks dat het voor mij wel iets te heftig/overweldigend was. Inderdaad al met al ook leerzaam. En ik weet nu echt dat ik psychedelica, hoe 'mild' ze ook zouden zijn, gewoon moet inplannen als ik rust in mijn hoofd en rust de dag(en) er na heb.

Ik denk dat ik me er voor een volgende keer meer op kan instellen gewoon los te laten en te laten gaan. Ik merk, nu ook met mijn nieuwste 2CBervaring vers in het geheugen, dat ik gemakkelijk mezelf kan 'laten gaan' en mee kan laten varen in de trip, waardoor ik er snel diep in kom te zitten. Maar dan denk dat dat niet gewenst is of niet hoort en me wil blijven vasthouden aan de realiteit. Waarschijnlijk valt er nog veel moois te ontdekken als ik wél los durf te laten voor een volgende keer en er volledig in mee blijf gaan

Mindless, je vergelijking met het hologram (of eigenlijk: uitleg) en hoe alles op deze manier is opgebouwd, triggert me. Al het zicht is natuurlijk weer een manier van reflectie van het licht. Ik ben er nog lekker over aan het malen, haha.

Benny, leuk, hoop dat het voor jou ook wat is met het tekenen, haha.