#1
Hoi!
In een ander topic deelde ik reeds dat ik truffels ging doen. Achteraf deelde ik dat het een trip was die moest inzinken.
Eerst had ik geen intentie om een report te schrijven, maar door de reacties van andere leden achteraf, dacht ik dat het toch handig is om iets meer duiding te geven.
Dus vandaar, dit report.
Wie; ik, man, 28 jaar, 90kg.
Soort truffels: Fantasia, 18 gram.
Setting: alleen in mijn donkere thuis met wat muziek klaargezet, wat eten op tafel, drinken en veel dekens om mezelf in te nestelen.
Mindset: heel veel zin in de truffels. Anderzijds ook bewust van mijn winterblues en de gevoelens waarmee ik kamp.
Verwachtingen: Initieel had ik geen verwachtingen. Naderhand werd het mezelf duidelijk dat ik misschien deze trip moest gebruiken om een paar vraagstukken voor te leggen en te ervaren wat de oplossing kan zijn.
Voorwoord:
Omdat mijn achtergrond en mijn 'zijn' belangrijke factoren zijn in dit tripreport, wil ik eerst wat met jullie delen over mezelf.
Mijn ouders zijn gescheiden nog voor ik het besef had dat ze ooit samen zijn geweest. Mama was een tienermoeder, vader was een agressor tegenover mama.
Deze weekends en vakanties bij papa bestonden voornamelijk uit het tijd spenderen met oma en opa, omdat papa geen aandacht had voor zijn kind. Dit, in combinatie het feit dat ik tussen 2 partijen zat die elkaar het leven zo zuur mogelijk probeerden maken, zorgden er voor dat ik begon te denken dat het mijn fout was. Mijn eigenbeeld was weg. Ik had een minderwaardigheidscomplex gekregen dat heel lang onopgemerkt is gebleven en zich diep heeft kunnen nestelen, waardoor ik nu nog van mezelf denk dat ik weinig toegevoegde waarde heb in het leven van anderen, om maar een voorbeeld te geven.
Aantal jaren later hertrouwt mama met haar nieuwe vriend, en krijgt 2 dochters.
Hierin zag ik de kans om in een traditioneel gezin op te groeien, dus op m'n 10 jaar beslis ik dat ik vader niet meer hoeft te zien, met alle rompslomp en ruzie die er bij hoort. Een paar bezoekjes bij de psycholoog en we konden weer vooruit. Sindsdien heb ik maar 1x contact gehad met mijn vader, dit was onder invloed van veel middelen, helaas.
Wat dé kans moest zijn om voor mij en mama opnieuw te starten, loopt alweer uit op een teleurstelling.
Mijn oudste zus eist immens veel aandacht op, is pas laat gediagnosticeerd met een heel pallet aan autismestoornissen, gedragsstoornissen en dwangmatige gedragingen.
Een aantal jaren was ons huis een slagveld, niemand wist wat hij kon doen om zusje lief kalm te krijgen.
Een keerpunt was toe ze heeft geprobeerd om een zelfmoordpoging te ondernemen die gelukkig niet gelukt is, waardoor ze moest opgenomen worden in een psychiatrie. Het kind is dan nog geen 12jaar.
Als reflex op dit alles verlies ik mezelf in uitgaan, veel drinken, snuiven en zo weinig mogelijk proberen denken.
Intussen bleef ik wel actief in het jeugdwerk en had ik veel vrienden, waardoor ik nooit volledig ontspoord ben geraakt.
Even fastforward naar 2013.
Met zusje 1 is intussen alles ok. Via de juiste hulp en veel geduld is ons gezin erin geslaagd een moeilijke periode af te sluiten.
Intussen heb ik ook een andere vriendin die ik heel graag zie, waardoor ik ook mijn feestneus laat liggen voor wat hij is, en besef dat ik ook een serieuze volwassene kan zijn.
Op een dag komt mijn vriendin me vertellen dat ook mijn jongste zus een zelfmoordpoging heeft ondernomen.
Dit kwam als een mokerslag, volledig onverwacht.
Blijkbaar was ze al een tijdje het slachtoffer van een online-pedo netwerk. Mijn ouders (ma en stiefpa) beslisten om mij te ontzien, en dit niet met mij te delen, tot op het moment natuurlijk dat ze wel moesten zeggen wat er was gebeurd. Hierom was ik furieus. In mijn boosheid brak ik 4 van mijn 5 tenen aan mijn rechtervoet en ik weet nog steeds niet hoe het kwam. Ik zat in een rode waas van agressie. Toen is bij mij ook het gevoel gekomen dat mijn mama, net als mijn vader een constante is in mijn leven die zorgt voor ellende en miserie. Misschien moet ik maar gewoon vertrekken naar het buitenland?
Dit nieuws heeft van mij een hoopje miserie gemaakt. Suicidale gedachten waren mij niet vreemd. Destructief gedrag was volledig terug, en ik had een ongestilde honger naar confrontatie en agressie. Drugs heb ik links kunnen laten liggen, hoewel ik het hier zeer moeilijk mee had.
vorig jaar heb ik mijn vriendin verteld dat ik soms echt nood heb aan het high zijn. Niet op straat of op feesten, maar thuis in een rustige setting, waarin ik op verantwoorde manier even alles van me af kan zetten.
Ze doet hier zelf niet veel aan mee, maar kan het verdragen dat ik het assortiment van de smartshop in huis haal en joints rook, Harddrugs moet ik niet in huis halen. Helaas ben ik overlaatst toch overstag gegaan, en bestelde ik wat speed en coke. Dit was bijzonder snel op, voor iemand die zo lang zonder heeft gezeten. Wat me dus deed stellen dat ik eigenlijk niet verantwoordelijk met harddrugs kan omgaan. Dit zijn ook gedachten waarmee ik nu nog worstel. Zo'n zonde dat ik zo'n mooi product niet op verantwoorde manier kan gebruiken, zo'n zonde dat ik het doe ondanks het protest van mijn vriendin.
Intussen zocht ik ook hulp bij een psycholoog, deze sessies zijn afgesloten, maar om alles te verwerken vanuit mezelf, vond ik het een goed idee om alsnog truffels te gaan gebruiken.
Zodus, de truffels.
Om 12u heb ik het huis voor mezelf, dus beslis ik om meteen het hele doosje naar binnen te werken.
Smaak valt zeer goed mee, de textuur is iets anders. De gedroogde truffels vind ik makkelijker weg te werken.
Het valt me op dat deze variant veel trager opkomt, ondanks de lege maag. Na een uurtje beslis ik alvast een joint te rollen voor na de piek. Omdat het ineens veel moeilijker gaat, besef ik dat de truffels aan het opkomen zijn. Ik rol snel dat ding dicht en leg me neer, ook omdat ik nog steeds wat misselijk ben en kotsneigingen krijg.
Zoals gewoonlijk golven de muren en zwaaien de bloemen. Een nieuwe ervaring was het raam dat zich uit de muur begaf. Bizar en hilarisch. Het moet vreemd zijn geweest om mij te zien liggen. Volledig alleen en luidop aan het lachen.
Een houten standbeeld met een goude tand passeert. Heel geinig om te zien wat er in de creatieve schuif van mijn brein zit.
Omdat ik dit deel van de trip al ken, bedacht ik me dat het leuk moet zijn om naar een muziekje te luisteren.
Ik beslis een single op te zetten van een band uit de buurt. Dessert-Rock is het Genre. Het leek een heel goeie keuze, mooie riffs, je hoort nieuwe geluiden uit het drumstel komen, die bassgitaar klinkt geweldig! Dan, die text. Dat was een misser.
Omdat ik al een tijdje met het idee worstel om even te verhuizen, kwam de text over nomaden niet zo heel welkom en kreeg de trip een donkere wending. Het verhuizen was geen idee meer, maar een intens verlangen.
Om de boel wat tegen te gaan, besloot ik Masters of reality op te leggen. Dat is een plaat van Black Sabbath.
Ook hier begon alles weer goed, maar alweer begon ik me te focussen op het negatieve uit de teksten.
'Happyness i can not feel and love to me is so unreal'. Dat horen, voelde alsof iemand je in een lijkzak steekt, denk ik.
Zeer vervelend. Nieuwe playlist dan maar. Nina Simone heeft me terug uit de put getrokken.
Het nummer ''Aint got no, i Got life' somt ze op wat ze allemaal niet heeft. Gelukkig voor mezelf had ik toen niet door wat ze zong. Tegen het deel van het nummer dat ze opsomt wat ze wél heeft, verstond ik waarover het nummer ging, en was ik heel intens gelukkig met het feit dat iemand tevreden kan zijn met wat hij heeft, ook al is dat niet veel.
In de visuals zag ik ook alles dat ze zong, het is heel grappig om een haar, hersenen, voeten, lippen etc te zien passeren.
In de laatste paar seconden van het nummer, zingt ze heel lang 'ive got liiiiiiiife'. Prachtig wanneer je nuchter bent, maar het klinkt alsof je een geit in je hoofd hebt als je tript. Geweldig hoe grappig dit nummer is!
Het nummer is gedaan, en ik besluit even een banaan te eten, gezien ik echt veel honger had.
In mijn strijd om me vanonder de dekens te krijgen, druk ik op m'n iphone een ander liedje aan.
Ik zet dit op pauze, omdat ik niet én muziek kan luisteren, én een banaan eten, én rechtop kan zitten. Hoe leuk was dat ook weer, rechtop zitten?
De banaan is op, ik besluit buiten te roken.
Stappen, roken en muziek luisteren, dat moet wel lukken dacht ik, de lucht was zo mooi, het gras golfde geweldig hard, de wind leek wel warm te zijn. Zonder goed te kijken druk ik op play en begint het nummer 'Here to Stay' van Korn.
Dit nummer heb ik nuchter heel veel beluisterd en troost in gevonden wanneer ik in een depressie zat.
Deze keer echter, was het alsof ik al mijn troost terug moest afgeven in 1 keer, ik voelde me plots leeg, alsof ik mezelf continue iets wijsmaak, dat het niet ok is hoe mijn leven nu gaat.
wow, ja, euhm, laat ik maar naar binnen gaan en de muziek even laten voor wat het is.
Ik kruip terug in mijn cocon, leg m'n hoofd neer en verschiet er van hoe snel alweer ik andere visuals heb.
Het lijkt een beetje als je met je ogen dicht op een trein ofzo zit, en er passeert vanalles. Doe je je ogen open, dan verdwijn je uit die trein die intussen verder aan het rijden is, tot je je ogen sluit en terug op de trein komt in een nieuw landschap.
Na een ritje van een paar minuten, stopt de trein even in een bos. Daarin zit een monster.
Het zwaait heen en weer met z'n armen, lijkt op een verslaafde op zoek naar drugs en lijkt zichzelf niet in de spiegel te kunnen kijken.
Het gevoel overvalt me dat ik naar mezelf aan het kijken ben. Uit reflex doe ik m'n ogen open en vraag ik mezelf luidop af of dat écht is hoe ik over mezelf denk. Hmm nee, dit kan niet. Dat mijn verlangen naar drugs eens demoon is weet ik, maar dat die er zo uit ziet?
Ergens vond ik het heel vreemd, maar heel interessant. Ik beslis om dan maar door te gaan met de pijniging, en al mijn focus te leggen op mijn vader. Wat kan ik mezelf hier over vertellen? Kan ik ze in deze trip verwerken, al zijn fratsen?
Niets.
Mijn gedachten dwaalden af naar mezelf, ditmaal in de vorm van een ajuin die zich niet laat pellen. Die boodschap begreep ik. Het is voor mij moeilijk om me bloot te geven (geloof me, dit report schrijft zich niet vanzelf), en dit is een visualisatie daarvan.
We gaan verder. Hoe sta ik tegenover mijn lief? Aha! voltreffer. Al het prachtige van de wereld in 1 beeld, en in het midden staat zij. Schitterend hoe gedetailleerd ik me haar voor de geest kan halen. Ze doet niet echt iets, ze geniet gewoon van het scenario waarin ze staat, en ze is zo mooi. Och, ik deed m'n ogen open en stuurde haar een sms. Met 2 woorden probeer ik haar duidelijk te maken wat ik bedoel. 'You Rock' was een povere poging, maar hé, meer kreeg ik er niet uit.
Plots zie ik ook dat ik een sms heb van mijn moeder. 'Wat is jouw adres'. Ah juist, ik mag een brief verwachten omdat ergens een grootmoeder is overleden die mij ooit een trui heeft gebreid.
Ik antwoord op de sms en leg me neer.
Nog voor ik het besef, voel ik een gevoel van schuld over me lopen wanneer ik m'n ogen sluit. De familie gaat verwachten dat ik er ben, maar ik ben zelfstandige en kan me niet vrij maken tenzij ik nu nog veel regelingen tref.
Had ik misschien wat meer tijd bij hen doorgebracht, had ik me deze afwezigheid kunnen permitteren?
Had ik misschien wat meer tijd bij hen doorgebracht, had ik misschien kunnen voorkomen dat iemand mijn zusje kwetst?
etc
Ogen open. Dit is niet wat ik wil halen uit een trip, mezelf nog wat meer schuld en miserie gaan aanpraten.
Ik besluit wat chocomelk te drinken, de joint mee te nemen naar buiten en deze daar op te roken.
De joint zorgt voor een grote opflakkering van visuals, en brengt dat leuke gevoel terug.
Intussen ben ik ook over de piek heen, en voel ik dat eigenlijk nog wat wil genieten van muziek. Ik zoek een playlist waarin ik geen texten te horen krijg, en laat me mee voeren door Bach en andere kleppers van zijn tijd.
De visuals zijn weer heel intens, eigenlijk waren ze zo intenst dat ik me afvroeg vanwaar dit toch komt. Vroeger kon ik geen geometrische vorm bedenken, en nu zit ik er midden in, waar zaten die heel die tijd?
Een klein lachje om deze bizarre gedachte zorgt er voor dat ik me wat verleg.
Nu ik mijn ogen terug dicht doe, heeft mijn brein de afsluitende mop voor me klaar. In plaats van een bewegende visual, zie ik een wit met blad met daarop een piemel. Alsof mijn brein zich geschoffeerd voelde omdat ik niet kon bevatten vanwaar al die geometrie kwam. Sjonge.
Niet veel later is de trip over, en ben ik volledig van de wijs gebracht door mezelf, alweer.
Ik herken de factoren die gezorgd hebben dat deze trip niet optimaal was, maar ben blij om wat er is gebeurd.
Want het heeft me alleszins al iéts wijzer gemaakt.
Deze ochtend stond ik op en was de zaak uitgemaakt voor mezelf. Je kan niet met coke om vriend, blijf er dan af, was wat ik mezelf vertelde, en het klonk alsof ik het meende.
Zo, hopelijk verstaan jullie er wat van. Geef gerust feedback, but don't be to hard on me![:wink:]()
In een ander topic deelde ik reeds dat ik truffels ging doen. Achteraf deelde ik dat het een trip was die moest inzinken.
Eerst had ik geen intentie om een report te schrijven, maar door de reacties van andere leden achteraf, dacht ik dat het toch handig is om iets meer duiding te geven.
Dus vandaar, dit report.
Wie; ik, man, 28 jaar, 90kg.
Soort truffels: Fantasia, 18 gram.
Setting: alleen in mijn donkere thuis met wat muziek klaargezet, wat eten op tafel, drinken en veel dekens om mezelf in te nestelen.
Mindset: heel veel zin in de truffels. Anderzijds ook bewust van mijn winterblues en de gevoelens waarmee ik kamp.
Verwachtingen: Initieel had ik geen verwachtingen. Naderhand werd het mezelf duidelijk dat ik misschien deze trip moest gebruiken om een paar vraagstukken voor te leggen en te ervaren wat de oplossing kan zijn.
Voorwoord:
Omdat mijn achtergrond en mijn 'zijn' belangrijke factoren zijn in dit tripreport, wil ik eerst wat met jullie delen over mezelf.
Mijn ouders zijn gescheiden nog voor ik het besef had dat ze ooit samen zijn geweest. Mama was een tienermoeder, vader was een agressor tegenover mama.
Deze weekends en vakanties bij papa bestonden voornamelijk uit het tijd spenderen met oma en opa, omdat papa geen aandacht had voor zijn kind. Dit, in combinatie het feit dat ik tussen 2 partijen zat die elkaar het leven zo zuur mogelijk probeerden maken, zorgden er voor dat ik begon te denken dat het mijn fout was. Mijn eigenbeeld was weg. Ik had een minderwaardigheidscomplex gekregen dat heel lang onopgemerkt is gebleven en zich diep heeft kunnen nestelen, waardoor ik nu nog van mezelf denk dat ik weinig toegevoegde waarde heb in het leven van anderen, om maar een voorbeeld te geven.
Aantal jaren later hertrouwt mama met haar nieuwe vriend, en krijgt 2 dochters.
Hierin zag ik de kans om in een traditioneel gezin op te groeien, dus op m'n 10 jaar beslis ik dat ik vader niet meer hoeft te zien, met alle rompslomp en ruzie die er bij hoort. Een paar bezoekjes bij de psycholoog en we konden weer vooruit. Sindsdien heb ik maar 1x contact gehad met mijn vader, dit was onder invloed van veel middelen, helaas.
Wat dé kans moest zijn om voor mij en mama opnieuw te starten, loopt alweer uit op een teleurstelling.
Mijn oudste zus eist immens veel aandacht op, is pas laat gediagnosticeerd met een heel pallet aan autismestoornissen, gedragsstoornissen en dwangmatige gedragingen.
Een aantal jaren was ons huis een slagveld, niemand wist wat hij kon doen om zusje lief kalm te krijgen.
Een keerpunt was toe ze heeft geprobeerd om een zelfmoordpoging te ondernemen die gelukkig niet gelukt is, waardoor ze moest opgenomen worden in een psychiatrie. Het kind is dan nog geen 12jaar.
Als reflex op dit alles verlies ik mezelf in uitgaan, veel drinken, snuiven en zo weinig mogelijk proberen denken.
Intussen bleef ik wel actief in het jeugdwerk en had ik veel vrienden, waardoor ik nooit volledig ontspoord ben geraakt.
Even fastforward naar 2013.
Met zusje 1 is intussen alles ok. Via de juiste hulp en veel geduld is ons gezin erin geslaagd een moeilijke periode af te sluiten.
Intussen heb ik ook een andere vriendin die ik heel graag zie, waardoor ik ook mijn feestneus laat liggen voor wat hij is, en besef dat ik ook een serieuze volwassene kan zijn.
Op een dag komt mijn vriendin me vertellen dat ook mijn jongste zus een zelfmoordpoging heeft ondernomen.
Dit kwam als een mokerslag, volledig onverwacht.
Blijkbaar was ze al een tijdje het slachtoffer van een online-pedo netwerk. Mijn ouders (ma en stiefpa) beslisten om mij te ontzien, en dit niet met mij te delen, tot op het moment natuurlijk dat ze wel moesten zeggen wat er was gebeurd. Hierom was ik furieus. In mijn boosheid brak ik 4 van mijn 5 tenen aan mijn rechtervoet en ik weet nog steeds niet hoe het kwam. Ik zat in een rode waas van agressie. Toen is bij mij ook het gevoel gekomen dat mijn mama, net als mijn vader een constante is in mijn leven die zorgt voor ellende en miserie. Misschien moet ik maar gewoon vertrekken naar het buitenland?
Dit nieuws heeft van mij een hoopje miserie gemaakt. Suicidale gedachten waren mij niet vreemd. Destructief gedrag was volledig terug, en ik had een ongestilde honger naar confrontatie en agressie. Drugs heb ik links kunnen laten liggen, hoewel ik het hier zeer moeilijk mee had.
vorig jaar heb ik mijn vriendin verteld dat ik soms echt nood heb aan het high zijn. Niet op straat of op feesten, maar thuis in een rustige setting, waarin ik op verantwoorde manier even alles van me af kan zetten.
Ze doet hier zelf niet veel aan mee, maar kan het verdragen dat ik het assortiment van de smartshop in huis haal en joints rook, Harddrugs moet ik niet in huis halen. Helaas ben ik overlaatst toch overstag gegaan, en bestelde ik wat speed en coke. Dit was bijzonder snel op, voor iemand die zo lang zonder heeft gezeten. Wat me dus deed stellen dat ik eigenlijk niet verantwoordelijk met harddrugs kan omgaan. Dit zijn ook gedachten waarmee ik nu nog worstel. Zo'n zonde dat ik zo'n mooi product niet op verantwoorde manier kan gebruiken, zo'n zonde dat ik het doe ondanks het protest van mijn vriendin.
Intussen zocht ik ook hulp bij een psycholoog, deze sessies zijn afgesloten, maar om alles te verwerken vanuit mezelf, vond ik het een goed idee om alsnog truffels te gaan gebruiken.
Zodus, de truffels.
Om 12u heb ik het huis voor mezelf, dus beslis ik om meteen het hele doosje naar binnen te werken.
Smaak valt zeer goed mee, de textuur is iets anders. De gedroogde truffels vind ik makkelijker weg te werken.
Het valt me op dat deze variant veel trager opkomt, ondanks de lege maag. Na een uurtje beslis ik alvast een joint te rollen voor na de piek. Omdat het ineens veel moeilijker gaat, besef ik dat de truffels aan het opkomen zijn. Ik rol snel dat ding dicht en leg me neer, ook omdat ik nog steeds wat misselijk ben en kotsneigingen krijg.
Zoals gewoonlijk golven de muren en zwaaien de bloemen. Een nieuwe ervaring was het raam dat zich uit de muur begaf. Bizar en hilarisch. Het moet vreemd zijn geweest om mij te zien liggen. Volledig alleen en luidop aan het lachen.
Een houten standbeeld met een goude tand passeert. Heel geinig om te zien wat er in de creatieve schuif van mijn brein zit.
Omdat ik dit deel van de trip al ken, bedacht ik me dat het leuk moet zijn om naar een muziekje te luisteren.
Ik beslis een single op te zetten van een band uit de buurt. Dessert-Rock is het Genre. Het leek een heel goeie keuze, mooie riffs, je hoort nieuwe geluiden uit het drumstel komen, die bassgitaar klinkt geweldig! Dan, die text. Dat was een misser.
Omdat ik al een tijdje met het idee worstel om even te verhuizen, kwam de text over nomaden niet zo heel welkom en kreeg de trip een donkere wending. Het verhuizen was geen idee meer, maar een intens verlangen.
Om de boel wat tegen te gaan, besloot ik Masters of reality op te leggen. Dat is een plaat van Black Sabbath.
Ook hier begon alles weer goed, maar alweer begon ik me te focussen op het negatieve uit de teksten.
'Happyness i can not feel and love to me is so unreal'. Dat horen, voelde alsof iemand je in een lijkzak steekt, denk ik.
Zeer vervelend. Nieuwe playlist dan maar. Nina Simone heeft me terug uit de put getrokken.
Het nummer ''Aint got no, i Got life' somt ze op wat ze allemaal niet heeft. Gelukkig voor mezelf had ik toen niet door wat ze zong. Tegen het deel van het nummer dat ze opsomt wat ze wél heeft, verstond ik waarover het nummer ging, en was ik heel intens gelukkig met het feit dat iemand tevreden kan zijn met wat hij heeft, ook al is dat niet veel.
In de visuals zag ik ook alles dat ze zong, het is heel grappig om een haar, hersenen, voeten, lippen etc te zien passeren.
In de laatste paar seconden van het nummer, zingt ze heel lang 'ive got liiiiiiiife'. Prachtig wanneer je nuchter bent, maar het klinkt alsof je een geit in je hoofd hebt als je tript. Geweldig hoe grappig dit nummer is!
Het nummer is gedaan, en ik besluit even een banaan te eten, gezien ik echt veel honger had.
In mijn strijd om me vanonder de dekens te krijgen, druk ik op m'n iphone een ander liedje aan.
Ik zet dit op pauze, omdat ik niet én muziek kan luisteren, én een banaan eten, én rechtop kan zitten. Hoe leuk was dat ook weer, rechtop zitten?
De banaan is op, ik besluit buiten te roken.
Stappen, roken en muziek luisteren, dat moet wel lukken dacht ik, de lucht was zo mooi, het gras golfde geweldig hard, de wind leek wel warm te zijn. Zonder goed te kijken druk ik op play en begint het nummer 'Here to Stay' van Korn.
Dit nummer heb ik nuchter heel veel beluisterd en troost in gevonden wanneer ik in een depressie zat.
Deze keer echter, was het alsof ik al mijn troost terug moest afgeven in 1 keer, ik voelde me plots leeg, alsof ik mezelf continue iets wijsmaak, dat het niet ok is hoe mijn leven nu gaat.
wow, ja, euhm, laat ik maar naar binnen gaan en de muziek even laten voor wat het is.
Ik kruip terug in mijn cocon, leg m'n hoofd neer en verschiet er van hoe snel alweer ik andere visuals heb.
Het lijkt een beetje als je met je ogen dicht op een trein ofzo zit, en er passeert vanalles. Doe je je ogen open, dan verdwijn je uit die trein die intussen verder aan het rijden is, tot je je ogen sluit en terug op de trein komt in een nieuw landschap.
Na een ritje van een paar minuten, stopt de trein even in een bos. Daarin zit een monster.
Het zwaait heen en weer met z'n armen, lijkt op een verslaafde op zoek naar drugs en lijkt zichzelf niet in de spiegel te kunnen kijken.
Het gevoel overvalt me dat ik naar mezelf aan het kijken ben. Uit reflex doe ik m'n ogen open en vraag ik mezelf luidop af of dat écht is hoe ik over mezelf denk. Hmm nee, dit kan niet. Dat mijn verlangen naar drugs eens demoon is weet ik, maar dat die er zo uit ziet?
Ergens vond ik het heel vreemd, maar heel interessant. Ik beslis om dan maar door te gaan met de pijniging, en al mijn focus te leggen op mijn vader. Wat kan ik mezelf hier over vertellen? Kan ik ze in deze trip verwerken, al zijn fratsen?
Niets.
Mijn gedachten dwaalden af naar mezelf, ditmaal in de vorm van een ajuin die zich niet laat pellen. Die boodschap begreep ik. Het is voor mij moeilijk om me bloot te geven (geloof me, dit report schrijft zich niet vanzelf), en dit is een visualisatie daarvan.
We gaan verder. Hoe sta ik tegenover mijn lief? Aha! voltreffer. Al het prachtige van de wereld in 1 beeld, en in het midden staat zij. Schitterend hoe gedetailleerd ik me haar voor de geest kan halen. Ze doet niet echt iets, ze geniet gewoon van het scenario waarin ze staat, en ze is zo mooi. Och, ik deed m'n ogen open en stuurde haar een sms. Met 2 woorden probeer ik haar duidelijk te maken wat ik bedoel. 'You Rock' was een povere poging, maar hé, meer kreeg ik er niet uit.
Plots zie ik ook dat ik een sms heb van mijn moeder. 'Wat is jouw adres'. Ah juist, ik mag een brief verwachten omdat ergens een grootmoeder is overleden die mij ooit een trui heeft gebreid.
Ik antwoord op de sms en leg me neer.
Nog voor ik het besef, voel ik een gevoel van schuld over me lopen wanneer ik m'n ogen sluit. De familie gaat verwachten dat ik er ben, maar ik ben zelfstandige en kan me niet vrij maken tenzij ik nu nog veel regelingen tref.
Had ik misschien wat meer tijd bij hen doorgebracht, had ik me deze afwezigheid kunnen permitteren?
Had ik misschien wat meer tijd bij hen doorgebracht, had ik misschien kunnen voorkomen dat iemand mijn zusje kwetst?
etc
Ogen open. Dit is niet wat ik wil halen uit een trip, mezelf nog wat meer schuld en miserie gaan aanpraten.
Ik besluit wat chocomelk te drinken, de joint mee te nemen naar buiten en deze daar op te roken.
De joint zorgt voor een grote opflakkering van visuals, en brengt dat leuke gevoel terug.
Intussen ben ik ook over de piek heen, en voel ik dat eigenlijk nog wat wil genieten van muziek. Ik zoek een playlist waarin ik geen texten te horen krijg, en laat me mee voeren door Bach en andere kleppers van zijn tijd.
De visuals zijn weer heel intens, eigenlijk waren ze zo intenst dat ik me afvroeg vanwaar dit toch komt. Vroeger kon ik geen geometrische vorm bedenken, en nu zit ik er midden in, waar zaten die heel die tijd?
Een klein lachje om deze bizarre gedachte zorgt er voor dat ik me wat verleg.
Nu ik mijn ogen terug dicht doe, heeft mijn brein de afsluitende mop voor me klaar. In plaats van een bewegende visual, zie ik een wit met blad met daarop een piemel. Alsof mijn brein zich geschoffeerd voelde omdat ik niet kon bevatten vanwaar al die geometrie kwam. Sjonge.
Niet veel later is de trip over, en ben ik volledig van de wijs gebracht door mezelf, alweer.
Ik herken de factoren die gezorgd hebben dat deze trip niet optimaal was, maar ben blij om wat er is gebeurd.
Want het heeft me alleszins al iéts wijzer gemaakt.
Deze ochtend stond ik op en was de zaak uitgemaakt voor mezelf. Je kan niet met coke om vriend, blijf er dan af, was wat ik mezelf vertelde, en het klonk alsof ik het meende.
Zo, hopelijk verstaan jullie er wat van. Geef gerust feedback, but don't be to hard on me