#1
Dag iedereen,
Waarschijnlijk zijn er al talloze gelijkaardige berichten in dit forum gepost, maar ik wou toch even mijn verhaal kwijt...
Bijna 3 maanden geleden heb ik met twee vrienden spacecake gegeten die voor ons allen veel te heavy was. Alledrie zaten we in een bad trip, alleen is die bij mij iets anders uitgedraaid. Ik herinner me dat de effecten die ik ervoer op een bepaald moment zodanig sterk waren, dat ik me neerlegde in de zetel en mijn ogen sloot. Op dat moment ben ik als het ware in een soort bubbel gestapt waarbinnen mijn lichaam en geest niet meer in balans waren. Moeilijk uit te leggen, maar het is alsof er geen samenhang meer was tussen de handelingen van mijn lichaam, en wat mijn geest dacht. Oorspronkelijk dacht ik in een psychose te zitten, maar gezien mijn realiteitsbesef nog intact was en ik geen wanen/hallucinaties ervoer, wist ik al snel dat ik (extreme) dissociatie (in de vorm van depersonalisatie) doormaakte. Ik herkende de gevoelens omdat ik het 10 jaar geleden ook eens heb doorgemaakt na het roken van een joint, en nog op een andere keer 3 jaar geleden toen ik enorm veel stress had (zonder druggerelateerde oorzaak). In deze gevallen is het telkens weggegaan na één dag. Alleen was het nu véél zwaarder: toen ik mijn gsm vasthield herkende ik mijn eigen hand niet, toen ik over mijn wang wreef was het alsof het iemand anders zijn hand was. De volgende dag zat ik nog steeds in deze depersonalisatiebubbel, waarbij ik mijn eigen aanrakingen niet herkende, en zelfs niet kon voelen of het water uit mijn douche warm of koud was. Heel heftig en beangstigend. Wanneer ik met het licht uit in mijn bed lag, kon ik het verschil tussen mijn lichaam en de matras niet voelen. Natuurlijk gaven deze gevoelens mij extra stress, en ben ik gaan doen wat altijd afgeraden wordt: symptomen googelen. Op den duur begon ik te vrezen dat het niet meer ging overgaan, door alle horrorverhalen te lezen. De dagen erna heb ik op automatische piloot geleefd, en gehoopt dat de klachten weg zouden gaan... Ik had 0,0 concentratie, kon geen dingen in de toekomst plannen, en had geen emoties. Na 5 dagen ben ik verlost geraakt van de klachten, ik was zo gelukkig en dankbaar dat ik mijn 'oude' zelf terug had.
Twee weken later voelde ik mij extreem belabberd: licht in mijn hoofd, duizelig, een druk op mijn voorhoofd en ogen, ... Ik dacht dat het een kater was en het zou overgaan, maar ook de volgende dag bleef ik er last van hebben. Daarbij was ik extreem, extreem vermoeid zonder reden. Door opnieuw alle symptomen die ik toen had (oorsuizen, druk op de borst, ...) te googelen, werd mijn angst aangewakkerd. Na een dag of twee had ik opnieuw last van die gevoelsstoornis die ik tijdens mijn depersonalisatie heb gehad: ik kon met mijn hand over mijn wang strijken en die beweging maar in de verte voelen. Ik was toen bang voor een medische oorzaak, maar heb verschillende onderzoeken gedaan waaruit niets bleek. De dokter dacht dat ik overstressed was en schreef me enkele dagen thuis. Maar hoe langer ik thuis zat, hoe meer ik opnieuw begon te dissociëren. Deze depersonalisatie was minder sterk dan de eerste keer, maar ik had schrik dat de bad trip iets had aangewakkerd waar ik voorgoed last van zou ondervinden. Ik vertrok op reis en kon geen geluk ervaren in wat ik deed, was niet aanwezig bij alles wat rondom mij gebeurde. Ik voelde een constante druk op mijn ogen, waardoor ik mijn ogen altijd moest toeknijpen om me te concentreren. Ik was volledig de verbinding met mijn oude zelf kwijt. Na 2 weken na de eerste dag dat dit terug was gekomen, verdween de 'gevoelsstoornis' en was ik zeer opgelucht. Op hetzelfde moment ebde de depersonalisatie ook een beetje weg. Wat ik in de plaats kreeg, was extreme vermoeidheid. Ik heb mijn verlof gespendeerd door te slapen, ik sliep de hele dag door en was kàpot. De vermoeidheid hield ook een dikke week aan.
Uiteindelijk, ongeveer 6 weken na het eten van de cake, waren mijn klachten gaan liggen. Toch heb ik het gevoel gehad, tot en met nu (10 weken later), dat het niet volledig weg is. Ik voel me nog steeds supervermoeid met momenten, kan niet meer genieten van dingen zoals vroeger, en heb het gevoel een stukje van mijzelf kwijt te zijn. Ik ben niet volledig alert, licht in mijn hoofd, heel prikkelbaar en nog steeds enigszins vervreemd van mijzelf. Ik voel mij alsof ik permanent 2 glazen wijn heb gedronken op nuchtere maag. Ik kan op zich wel 'normaal' functioneren, maar handel eigenlijk een beetje op automatische piloot. Ik doe me ook beter voor dan ik me effectief voel, omdat ik niet depressief wil worden. Ik heb het gevoel 'vast' te zitten in een soort 'restfase' van mijn heftige depersonalisatie enkele maanden terug, en krijg het benauwd bij de gedachte dat ik hier zou in blijven. Het is niet onleefbaar, maar ik heb eigenlijk zeer weinig levenskwaliteit op dit moment.
Ik zit een beetje in de knoop met wat ik nu moet doen, en heb enkele vragen...
- Denken jullie dat deze gevoelens ooit over zullen gaan? Heeft iemand hier ervaring mee? Dit is eigenlijk mijn grootste bezorgdheid.
- Kent iemand een verklaring voor het feit dat alles 2 weken beter gegaan is, maar ik dan 'hervallen' ben?
- Kennen jullie effectieve behandelingen? Therapie (welke soort)? Medicatie? Mindfulness?
- Wat zou de oorzaak kunnen zijn van de extreme vermoeidheid die met deze gevoelens gepaard gaat?
Alvast heel erg bedankt aan de mensen die raad zouden weten!
Groetjes
PS: ik was geen onervaren gebruiker, was mijn 3e keer spacecake en ik rookte in het verleden wiet (1 keer per week ongeveer). Verder doe ik geen drugs op regelmatige basis, soms eens XTC.
Waarschijnlijk zijn er al talloze gelijkaardige berichten in dit forum gepost, maar ik wou toch even mijn verhaal kwijt...
Bijna 3 maanden geleden heb ik met twee vrienden spacecake gegeten die voor ons allen veel te heavy was. Alledrie zaten we in een bad trip, alleen is die bij mij iets anders uitgedraaid. Ik herinner me dat de effecten die ik ervoer op een bepaald moment zodanig sterk waren, dat ik me neerlegde in de zetel en mijn ogen sloot. Op dat moment ben ik als het ware in een soort bubbel gestapt waarbinnen mijn lichaam en geest niet meer in balans waren. Moeilijk uit te leggen, maar het is alsof er geen samenhang meer was tussen de handelingen van mijn lichaam, en wat mijn geest dacht. Oorspronkelijk dacht ik in een psychose te zitten, maar gezien mijn realiteitsbesef nog intact was en ik geen wanen/hallucinaties ervoer, wist ik al snel dat ik (extreme) dissociatie (in de vorm van depersonalisatie) doormaakte. Ik herkende de gevoelens omdat ik het 10 jaar geleden ook eens heb doorgemaakt na het roken van een joint, en nog op een andere keer 3 jaar geleden toen ik enorm veel stress had (zonder druggerelateerde oorzaak). In deze gevallen is het telkens weggegaan na één dag. Alleen was het nu véél zwaarder: toen ik mijn gsm vasthield herkende ik mijn eigen hand niet, toen ik over mijn wang wreef was het alsof het iemand anders zijn hand was. De volgende dag zat ik nog steeds in deze depersonalisatiebubbel, waarbij ik mijn eigen aanrakingen niet herkende, en zelfs niet kon voelen of het water uit mijn douche warm of koud was. Heel heftig en beangstigend. Wanneer ik met het licht uit in mijn bed lag, kon ik het verschil tussen mijn lichaam en de matras niet voelen. Natuurlijk gaven deze gevoelens mij extra stress, en ben ik gaan doen wat altijd afgeraden wordt: symptomen googelen. Op den duur begon ik te vrezen dat het niet meer ging overgaan, door alle horrorverhalen te lezen. De dagen erna heb ik op automatische piloot geleefd, en gehoopt dat de klachten weg zouden gaan... Ik had 0,0 concentratie, kon geen dingen in de toekomst plannen, en had geen emoties. Na 5 dagen ben ik verlost geraakt van de klachten, ik was zo gelukkig en dankbaar dat ik mijn 'oude' zelf terug had.
Twee weken later voelde ik mij extreem belabberd: licht in mijn hoofd, duizelig, een druk op mijn voorhoofd en ogen, ... Ik dacht dat het een kater was en het zou overgaan, maar ook de volgende dag bleef ik er last van hebben. Daarbij was ik extreem, extreem vermoeid zonder reden. Door opnieuw alle symptomen die ik toen had (oorsuizen, druk op de borst, ...) te googelen, werd mijn angst aangewakkerd. Na een dag of twee had ik opnieuw last van die gevoelsstoornis die ik tijdens mijn depersonalisatie heb gehad: ik kon met mijn hand over mijn wang strijken en die beweging maar in de verte voelen. Ik was toen bang voor een medische oorzaak, maar heb verschillende onderzoeken gedaan waaruit niets bleek. De dokter dacht dat ik overstressed was en schreef me enkele dagen thuis. Maar hoe langer ik thuis zat, hoe meer ik opnieuw begon te dissociëren. Deze depersonalisatie was minder sterk dan de eerste keer, maar ik had schrik dat de bad trip iets had aangewakkerd waar ik voorgoed last van zou ondervinden. Ik vertrok op reis en kon geen geluk ervaren in wat ik deed, was niet aanwezig bij alles wat rondom mij gebeurde. Ik voelde een constante druk op mijn ogen, waardoor ik mijn ogen altijd moest toeknijpen om me te concentreren. Ik was volledig de verbinding met mijn oude zelf kwijt. Na 2 weken na de eerste dag dat dit terug was gekomen, verdween de 'gevoelsstoornis' en was ik zeer opgelucht. Op hetzelfde moment ebde de depersonalisatie ook een beetje weg. Wat ik in de plaats kreeg, was extreme vermoeidheid. Ik heb mijn verlof gespendeerd door te slapen, ik sliep de hele dag door en was kàpot. De vermoeidheid hield ook een dikke week aan.
Uiteindelijk, ongeveer 6 weken na het eten van de cake, waren mijn klachten gaan liggen. Toch heb ik het gevoel gehad, tot en met nu (10 weken later), dat het niet volledig weg is. Ik voel me nog steeds supervermoeid met momenten, kan niet meer genieten van dingen zoals vroeger, en heb het gevoel een stukje van mijzelf kwijt te zijn. Ik ben niet volledig alert, licht in mijn hoofd, heel prikkelbaar en nog steeds enigszins vervreemd van mijzelf. Ik voel mij alsof ik permanent 2 glazen wijn heb gedronken op nuchtere maag. Ik kan op zich wel 'normaal' functioneren, maar handel eigenlijk een beetje op automatische piloot. Ik doe me ook beter voor dan ik me effectief voel, omdat ik niet depressief wil worden. Ik heb het gevoel 'vast' te zitten in een soort 'restfase' van mijn heftige depersonalisatie enkele maanden terug, en krijg het benauwd bij de gedachte dat ik hier zou in blijven. Het is niet onleefbaar, maar ik heb eigenlijk zeer weinig levenskwaliteit op dit moment.
Ik zit een beetje in de knoop met wat ik nu moet doen, en heb enkele vragen...
- Denken jullie dat deze gevoelens ooit over zullen gaan? Heeft iemand hier ervaring mee? Dit is eigenlijk mijn grootste bezorgdheid.
- Kent iemand een verklaring voor het feit dat alles 2 weken beter gegaan is, maar ik dan 'hervallen' ben?
- Kennen jullie effectieve behandelingen? Therapie (welke soort)? Medicatie? Mindfulness?
- Wat zou de oorzaak kunnen zijn van de extreme vermoeidheid die met deze gevoelens gepaard gaat?
Alvast heel erg bedankt aan de mensen die raad zouden weten!
Groetjes
PS: ik was geen onervaren gebruiker, was mijn 3e keer spacecake en ik rookte in het verleden wiet (1 keer per week ongeveer). Verder doe ik geen drugs op regelmatige basis, soms eens XTC.