Het laatste wat ik kan herrineren voordat alles kortstondig op zwart ging voor het begin van de droom, was dat ik een bolletje was terwijl m'n lichaam als een reusachtige waterzak aanvoelde.
K-hole is bij lange na niet zo heftig als men vaak denkt, de verdoving en kalmte is zò sterk dat je je echt niet ongemakkelijk voelt, laat staan angstig. Bovendien ben je een bewustzijn zonder lichaam. Over het algemeen zou je kunnen zeggen dat hoe lichamelijker een middel voelt, des te groter de kans op angst. Denk maar eens aan plots teveel gerookte wiet of teveel coke.
Net als met gewone dromen zijn de vormen van die wereld precies zo als in deze wereld. het is het lot van de verbeelding die hoogtij viert, er trekt een hoop aan je voorbij en het kan weken duren voordat je je plots weer bepaalde passages kunt herrineren.
Als je het hebt over ervaringen als in je graf liggen terwijl je toch op de aarde kunt kijken, klinkt dat misschien heftig. Maar in het geval van Ketamine weet je dat het een zeer kalme mystieke ervaring is als je er zelf inzit. Ook niet iets wat nog invloed heeft op je werk de volgende dag bijvoorbeeld, de kans op dagdromen en aandacht die ergens anders is daarintegen wel.
De kans dat je in herhaaldelijk gedrag valt acht ik vele malen groter dan dat je door een onprettige K-hole ver bij K wegblijft. Wat men ook nog weleens vergeet is dat je zoiets kunt hebben van 'tja, ik weet eigenlijk niet wat ik ervan moet vinden, gewoon neutraal eigenlijk'. En dan blijft de ontsnapping aan de werkelijkheid als enige herrinering achter.