Jouw kinderen & drugs

Precies ja, jouw kinderen en drugs!
Het is me altijd al opgevallen dat gebruikers héél anders tegen drugs (danwel hard of soft) aankijken dan niet-gebruikers. Logisch natuurlijk, ik vind dat je pas een oordeel mag creëren als je genoeg achtergrondkennis en ervaring hebt, en dat hebben niet-gebruikers niet.
Niet-gebruikers zien vaak (niet altijd) graag een wereld zonder drugs, zonder coffeeshops etc. terwijl gebruikers het vaak zien als een -onmisbaar- deel van het leven.

Nu is het natuurlijk makkelijk (voor de meesten) om over je eigen gebruik te praten, maar als we het even vanuit een ander opzicht bekijken; hoe zou je (-eventueel- later) je eigen kinderen inlichten m.b.t. drugsgebruik?
Zou je, ook al weet je beter hoe het allemaal in elkaar steekt dan dat jou ouders dat toen wisten, tóch hetzelfde advies aan jouw kinderen geven? Of zou je het helemaal anders aanpakken?
Wij gebruikers weten dat de meeste verhalen over gevaren en gevolgen van drugs (meestal) flink overdreven worden. Met de bedoeling om je ervandaan te houden natuurlijk.
Zou je je eigen kind ook bangmaken met enge drugsverhalen? Of zou je het gewoon de naakte waarheid vertellen en goede afspraken maken?

Het lijkt me bijvoorbeeld lastig om in deze maatschappij een kind groot te brengen dat tot zijn 18e niet rookt/blowt. De kans is groot dat hij/zij op zijn/haar 16e al lang regelmatig drinkt enz.

Kortom: ik ben heel benieuwd hoe jullie dit zouden aanpakken.

ik denk dat ik met wiet en alcohol geen problemen zou hebben, juist om te stimuleren dat mijn kinderen open kaart zullen spelen...

als er in mijn huis dan nog gerookt wordt mogen ze vanaf een jaartje of 17 ook wel af en toe binnen blowen...

maar ik denk dat dat een onrealistische vraag is, kijk hoe erg de ``drugsscene`` veranderd is in de afgelopen 30 a 40 jaar, god weet hoe de maatschappij tegenover drugs staat en wat voor stoffen verdwenen zijn en er bij gekomen zijn...

Ik heb niks met kinderen en ik ben niet van plan om ooit kinderen te nemen. Maar als ik er eentje ter wereld zou brengen, zou ik inderdaad stukken betere voorlichting over drugs geven dan mijn ouders. Natuurlijk zo objectief mogelijk.

En ik zou waarschijnlijk eerder boos worden als mijn kind zat zou thuiskomen, dan wanneer hij/zei met knalrode oogjes thuiskwam. Als mijn kind met iets te grote pupillen thuiskomen zou ik hem/haar er meteen op aanspreken.

Voor de rest heb ik geen idee hoe ik me zou voelen of hoe ik zou reageren als ik er achter zou komen dat mijn kind drugs gebruikt.

Ik denk dat ik als ik later kinderen heb zal proberen ze zo objectief en eerlijk mogelijk in te lichten. Al zal ik ze er natuurlijk niet voor willen laten interesseren als ze dit nog niet doen.
Blowen en drinken zullen wel de eerste interesses zijn en zijn bij matig gebruik wel vanaf een jaar of 15 toe te staan. Bij hallucinogenen en zwaardere drugs zou ik het vooral belangrijk vinden dat ze er psychisch klaar voor zijn en verslavingsgevaren kunnen inschatten. Leeftijd is hierbij minder belangrijk al is dit punt natuurlijk moeilijk in te schatten.
Het belangrijkste lijkt mij dat je kinderen weten dat ze eerlijk tegen je kunnen zijn en niet meteen veroordeeld worden om gebruik. Dus zal ik openheid aanmoedigen en zo goed mogelijk de voor- en nadelen geven. Zo krijg je waarschijnlijk het beste in de gaten wat en hoeveel ze gebruiken, zodat je ze bij onverantwoordelijk gebruik hierop kan aanspreken en hopen dat ze er wat aan doen.