#1
Een ervaring met Ketamine.
Setting: Vrouw, bijna 47, 1.90m, 78kg, maandag 05.03.2018, dosis: hoog tot zeer hoog. 300-350 mg, nasaal.
Ik heb reeds vele malen ketamine gedaan. Wel recente jaren. Denk nu een jaar of drie.
De laatste weken voelde ik mij wat minder, veel stress door wat privé beslommeringen van mijn man. De kindjes. Wat eigen gedachten die niet helder waren of op een rij stonden. Niet echt het ideale gesternte voor mij om drugs te nemen. Maar… De drang haalde de overhand. Ik had ’s middags warm eten gemaakt. Omstreeks 18.00 nog een bord soep gegeten. Mijn man wou nog film kijken, maar ik ben om 22.00 naar boven gegaan.
Ik had in de namiddag een bad genomen. Mij volledig onthaard met mesje. Proper lakens gelegd. Alles is voorbedacht. Proper lakens, verluchtte kamer. Jezelf fris voelen en het effect van het scheren met de frisheid en proper lakens geeft een zalig gevoel op je lichaam. Het maakt je extra sensitief. Alles komt veel beter binnen.
Wij hebben een groot bed. Lag alleen. Heb tweelijnen ketamine genomen, elk neusgat. Oortjes in. Heb favoriete muzieklijst, mix van drie uur. Gebruik steeds die bij ketamine. Het geeft me een leidraad, en kan tijd inschatten door ervaring en de kennis van die bepaalde muziek. Ik leg me in midden van bed, armen en benen gespreid, naakt onder de lakens. Oortjes in. Komt traag op gang. Niet echt bevredigend. Zwakke gedachten en visuals. Ik kan me moeilijk concentreren. Mijn gedachten dwalen af. Soms ook negatieve gedachten. Ik moet me dan corrigeren in mijn hoofd. Na 20 minuten begint de muziek me zelfs te irriteren. Dit is niet leuk. Ik berust in niks. Maar bedenk aan de moeite die ik gedaan had. Geen zin in het kutgevoel van mislukte ketamine. Wakker liggen. Wat verdoofd. Ik besluit bij te nemen. Twee lijnen. Deze kickt sneller in. Maar niet bevredigend. Ik krijg wel een gesedeerd gevoel over mijn lichaam. Maar niet de visuals en gedachtengang die ik zo graag heb. Ik kan me ook niet loskoppelen. Ik overweeg af te breken. Muziek weg te doen en de ketamine weg te vechten door te bewegen en iets te eten, maar ik heb al te weinig controle over mijn lichaam en geen zin om als een halve debiel door te huis te gaan wandelen. Mijn motoriek gaat mijn gebruik verraden dan. Ik voel wel een vreemde gewaarwording. Ik besluit twee korte snuiven met rietje recht uit zakje te nemen. Dit gaat slecht worden of goed. Geen tussenweg meer beschikbaar.
Nog geen twee minuten later beginnen er zeer sterke visuals te komen. De muziek vangt mij en sleurt me mee in het verhaal. Ik krijg spontaan een lach over mijn gelaat, dit is er boenk op. Al gauw voel ik mij van tenen tot einde hoofd één worden en loskomen. Mijn lichaam voelt zalig aan. De sensatie van de lakens op mijn lichaam alleen maakt mij gelukkig. Ik heb geen belemmeringen. Mijn lichaam is vrij en voelt super aan. Dan begint de reis. Plots maken een aantal zaken zin in mijn leven en begrijp ik ze. Mijn zorgen zijn er niet meer en ik voel me vrij en is alles duidelijk. Mijn lichaam komt los en zweeft ergens boven mijn bed. De visuals zijn enorm. Werelden komen uit mij voort en vloeien over in andere werelden, alles is één geheel, ik ben één geheel. Ik voel mee ook met alles verbonden. Ik zie prachtige gedetailleerde beelden van vroeger, oude kamers, landschappen. Soms zelfs fotografisch zo gedetailleerd dat ik een beeld kan bestuderen en dingen zie die mij verbazen of vergeten was. Ondertussen lijk ik een zwevende identiteit te zijn. Ik kan op bepaald ogenblik mijn ogen openen en toch blijven kijken naar de visuals. Ik kan de kamer zien, gedetailleerd, maar ik zie tegelijkertijd ook visuals, ik kan mijn lichaam niet meer bewegen, maar heb daar ook geen zin. Ik voel mij catatonic. Zoals PROT in KPAX, Kevin Spacey. Ik beweeg niet, ik adem niet, ik hoor en zie wel alles. Mijn huid voelt supersensitief aan. Ik besluit mijn ogen te sluiten en mij volledig te laten ondergaan. Ik verlies alle gevoel van richting of plaatsing op mijn bed. Ik lijk weg te glijden op een roetsjbaan. Lijkt de ruimtetrip uit de film Contact met Jodie Foster. Ik reis door de ruimte en tijd en kijk verwonderend naar wat er zich afspeelt. Alles lijkt vredevol, zinvol, alles is ook logisch. Er is maar één identiteit en alles komt voort en is verbonden met die identiteit. Werelden komen en gaan. Soms is er een caleidoscoop van dimensies, gevoelens, werelden, er gebeurd enorm veel, maar er is logica en duidelijkheid Dit duurt geruime tijd.
Dan voel ik mijn lichaam wat ontspannen en alles wordt wat minder intens. Ik ben plots ook heel moe. Ik voel me enorm gelukkig en energiek voor morgen. Ik besluit muziek uit te zetten. Nestel in een bolletje onder de dekens en val gelukzalig vrij vlug in slaap. Ik heb verkwikkende en goede slaap. Ben rond 08.00 opgestaan. In bad gegaan en ben in actie geschoten. Wassen strijken, poetsen, mails verwerken, zodadelijk eten maken. Ik voel mij een ander mens. Ik ben zorgeloos. Alles is veel duidelijker. Ik heb ook geen drang naar meer of nieuwe ervaring. Hier kan ik even mee verder. Ik heb naar de ketamine gekeken. Dit was hoog gedoseerd, 300-350 mg. Ik besef dat dit ook fout had kunnen gaan.
Ik heb eenmaal een bad trip gehad op ketamine. Héél onaangenaam. En eenmaal bijna dood. Eigenlijk OD. Nog onaangenamer.
Betreft de bad trip. Geen idee wat er gebeurd is. Is ook de enigste bad trip dat ik gehad heb op 20 jaar. Ik heb spastisch liggen doen. Ik had een goede trip, ik lag in bed, maar in combinatie met de muziek, op bepaald moment is die gestopt of zijn mijn oortjes uitgevallen, kreeg ik het idee dat ik dood was. Een kortsluiting in mijn hoofd. Ik had het gedacht dat ik levend was aangekomen in de dood. Ik hoorde niets meer. Ik had geen controle meer over mijn lichaam en mijn ogen waren open, maar ik zag niks meer. Ik heb de meest rare vragen gesteld aan mijn partner die wakker geworden was naast mij. Over de kinderen, wie er aanwezig was, of de politie er al was. Bovendien had ik spastische ritmische bewegingen met armen en benen. Ik was volledig gedesoriënteerd. Ik heb een uur nodig gehad om terug te komen in de realiteit.
Betreft de OD. Ik had twee dagen cocaïne gedaan. Een weekend. Ik wou afsluiten met ketamine. Ik heb twee lijnen gesnoven, doe steeds elk neusgat. Ik wou eens goed rushen en heb bijgenomen. Hoog gedoseerd. Ik heb bepaalde medicatie genomen omdat ik nadien wou inslapen. Eerste stuk sloot aan bij vorige bad trip. Dan werd het steeds moeilijker. Ik had open ogen en zag niks. Mijn lichaam was totaal oncontroleerbaar. Ik had het idee dat ik ging sterven. Op een bepaald ogenblik kreeg ik het benauwd en toen werd ik zeer angstig. Ik kreeg nog moeilijk adem. Ik kon zeer slecht praten. Mijn man was al wakker geworden. Ik heb onmiddellijk tegen mijn gezegd, had tijd nodig voor hij het verstaan had, dat ik drugs genomen had en dat het slecht ging met mij. Mijn spasmen werden ook erger. Totaal oncontroleerbaar. Maar door de paniek werd mijn bewustzijn hoger. Ik was echt in levensgevaar. Ik denk ook dat ik mijn brain aan het “cooken” was. Ik heb gevraagd aan mijn man het raam te openen en de ambulance te bellen. Terwijl hij weg was, ben ik de gang opgekropen, daar hebben we stenen vloer, ik moest afkoelen. Ik lag daar naakt, maar ik voelde het leven wegglippen uit mij, ik had geen gevoel meer in mijn lichaam, ik kon niet meer bewegen, ik had enkel nog mijn hoofd en mijn gedachten. Ik begon een rush te krijgen zoals je subspace kan ervaren. Mijn laatste gedachten waren, wat een achterlijke manier om te sterven meid. Ik dacht dit is het einde, ik woonde echter niet ver van het ziekenhuis en dacht, misschien heb ik geluk en kunnen ze me reanimeren dan werd alles zwart, wit, enorme explosie van gedachten over mijn leven. Maar dan moet de koude mij wat energie gegeven hebben. Ik hoorde mijn man roepen en discussiëren aan de telefoon, wat ik genomen had. Ik riep water, water, met de telefoon in de hand en glas water kwam hij naar mij. Vragen wat ik genomen had voor telefoniste. Ik zei “geen ambulance”, water. Hij wou mij laten drinken, maar heb glas over mijn hoofd gegoten. Dan kreeg ik alleen gezegd bad, bad, bad. Ik ben naar bad gekropen en met hulp erin gehesen, dan kreeg ik alleen water, water, water gezegd. Hij heeft de doucheknop genomen en mij beginnen af te sprieten. Na 10 minuten voelde ik het leven terugkomen. Ik heb 24 uur ijskoud gehad en liggen rillen. Ik dacht nog één dag af te wachten en dan toch maar check up te laten doen. De volgende 24 uur ben ik volledig hersteld. Dit was mijn serieuste waarschuwing.
Xx
Setting: Vrouw, bijna 47, 1.90m, 78kg, maandag 05.03.2018, dosis: hoog tot zeer hoog. 300-350 mg, nasaal.
Ik heb reeds vele malen ketamine gedaan. Wel recente jaren. Denk nu een jaar of drie.
De laatste weken voelde ik mij wat minder, veel stress door wat privé beslommeringen van mijn man. De kindjes. Wat eigen gedachten die niet helder waren of op een rij stonden. Niet echt het ideale gesternte voor mij om drugs te nemen. Maar… De drang haalde de overhand. Ik had ’s middags warm eten gemaakt. Omstreeks 18.00 nog een bord soep gegeten. Mijn man wou nog film kijken, maar ik ben om 22.00 naar boven gegaan.
Ik had in de namiddag een bad genomen. Mij volledig onthaard met mesje. Proper lakens gelegd. Alles is voorbedacht. Proper lakens, verluchtte kamer. Jezelf fris voelen en het effect van het scheren met de frisheid en proper lakens geeft een zalig gevoel op je lichaam. Het maakt je extra sensitief. Alles komt veel beter binnen.
Wij hebben een groot bed. Lag alleen. Heb tweelijnen ketamine genomen, elk neusgat. Oortjes in. Heb favoriete muzieklijst, mix van drie uur. Gebruik steeds die bij ketamine. Het geeft me een leidraad, en kan tijd inschatten door ervaring en de kennis van die bepaalde muziek. Ik leg me in midden van bed, armen en benen gespreid, naakt onder de lakens. Oortjes in. Komt traag op gang. Niet echt bevredigend. Zwakke gedachten en visuals. Ik kan me moeilijk concentreren. Mijn gedachten dwalen af. Soms ook negatieve gedachten. Ik moet me dan corrigeren in mijn hoofd. Na 20 minuten begint de muziek me zelfs te irriteren. Dit is niet leuk. Ik berust in niks. Maar bedenk aan de moeite die ik gedaan had. Geen zin in het kutgevoel van mislukte ketamine. Wakker liggen. Wat verdoofd. Ik besluit bij te nemen. Twee lijnen. Deze kickt sneller in. Maar niet bevredigend. Ik krijg wel een gesedeerd gevoel over mijn lichaam. Maar niet de visuals en gedachtengang die ik zo graag heb. Ik kan me ook niet loskoppelen. Ik overweeg af te breken. Muziek weg te doen en de ketamine weg te vechten door te bewegen en iets te eten, maar ik heb al te weinig controle over mijn lichaam en geen zin om als een halve debiel door te huis te gaan wandelen. Mijn motoriek gaat mijn gebruik verraden dan. Ik voel wel een vreemde gewaarwording. Ik besluit twee korte snuiven met rietje recht uit zakje te nemen. Dit gaat slecht worden of goed. Geen tussenweg meer beschikbaar.
Nog geen twee minuten later beginnen er zeer sterke visuals te komen. De muziek vangt mij en sleurt me mee in het verhaal. Ik krijg spontaan een lach over mijn gelaat, dit is er boenk op. Al gauw voel ik mij van tenen tot einde hoofd één worden en loskomen. Mijn lichaam voelt zalig aan. De sensatie van de lakens op mijn lichaam alleen maakt mij gelukkig. Ik heb geen belemmeringen. Mijn lichaam is vrij en voelt super aan. Dan begint de reis. Plots maken een aantal zaken zin in mijn leven en begrijp ik ze. Mijn zorgen zijn er niet meer en ik voel me vrij en is alles duidelijk. Mijn lichaam komt los en zweeft ergens boven mijn bed. De visuals zijn enorm. Werelden komen uit mij voort en vloeien over in andere werelden, alles is één geheel, ik ben één geheel. Ik voel mee ook met alles verbonden. Ik zie prachtige gedetailleerde beelden van vroeger, oude kamers, landschappen. Soms zelfs fotografisch zo gedetailleerd dat ik een beeld kan bestuderen en dingen zie die mij verbazen of vergeten was. Ondertussen lijk ik een zwevende identiteit te zijn. Ik kan op bepaald ogenblik mijn ogen openen en toch blijven kijken naar de visuals. Ik kan de kamer zien, gedetailleerd, maar ik zie tegelijkertijd ook visuals, ik kan mijn lichaam niet meer bewegen, maar heb daar ook geen zin. Ik voel mij catatonic. Zoals PROT in KPAX, Kevin Spacey. Ik beweeg niet, ik adem niet, ik hoor en zie wel alles. Mijn huid voelt supersensitief aan. Ik besluit mijn ogen te sluiten en mij volledig te laten ondergaan. Ik verlies alle gevoel van richting of plaatsing op mijn bed. Ik lijk weg te glijden op een roetsjbaan. Lijkt de ruimtetrip uit de film Contact met Jodie Foster. Ik reis door de ruimte en tijd en kijk verwonderend naar wat er zich afspeelt. Alles lijkt vredevol, zinvol, alles is ook logisch. Er is maar één identiteit en alles komt voort en is verbonden met die identiteit. Werelden komen en gaan. Soms is er een caleidoscoop van dimensies, gevoelens, werelden, er gebeurd enorm veel, maar er is logica en duidelijkheid Dit duurt geruime tijd.
Dan voel ik mijn lichaam wat ontspannen en alles wordt wat minder intens. Ik ben plots ook heel moe. Ik voel me enorm gelukkig en energiek voor morgen. Ik besluit muziek uit te zetten. Nestel in een bolletje onder de dekens en val gelukzalig vrij vlug in slaap. Ik heb verkwikkende en goede slaap. Ben rond 08.00 opgestaan. In bad gegaan en ben in actie geschoten. Wassen strijken, poetsen, mails verwerken, zodadelijk eten maken. Ik voel mij een ander mens. Ik ben zorgeloos. Alles is veel duidelijker. Ik heb ook geen drang naar meer of nieuwe ervaring. Hier kan ik even mee verder. Ik heb naar de ketamine gekeken. Dit was hoog gedoseerd, 300-350 mg. Ik besef dat dit ook fout had kunnen gaan.
Ik heb eenmaal een bad trip gehad op ketamine. Héél onaangenaam. En eenmaal bijna dood. Eigenlijk OD. Nog onaangenamer.
Betreft de bad trip. Geen idee wat er gebeurd is. Is ook de enigste bad trip dat ik gehad heb op 20 jaar. Ik heb spastisch liggen doen. Ik had een goede trip, ik lag in bed, maar in combinatie met de muziek, op bepaald moment is die gestopt of zijn mijn oortjes uitgevallen, kreeg ik het idee dat ik dood was. Een kortsluiting in mijn hoofd. Ik had het gedacht dat ik levend was aangekomen in de dood. Ik hoorde niets meer. Ik had geen controle meer over mijn lichaam en mijn ogen waren open, maar ik zag niks meer. Ik heb de meest rare vragen gesteld aan mijn partner die wakker geworden was naast mij. Over de kinderen, wie er aanwezig was, of de politie er al was. Bovendien had ik spastische ritmische bewegingen met armen en benen. Ik was volledig gedesoriënteerd. Ik heb een uur nodig gehad om terug te komen in de realiteit.
Betreft de OD. Ik had twee dagen cocaïne gedaan. Een weekend. Ik wou afsluiten met ketamine. Ik heb twee lijnen gesnoven, doe steeds elk neusgat. Ik wou eens goed rushen en heb bijgenomen. Hoog gedoseerd. Ik heb bepaalde medicatie genomen omdat ik nadien wou inslapen. Eerste stuk sloot aan bij vorige bad trip. Dan werd het steeds moeilijker. Ik had open ogen en zag niks. Mijn lichaam was totaal oncontroleerbaar. Ik had het idee dat ik ging sterven. Op een bepaald ogenblik kreeg ik het benauwd en toen werd ik zeer angstig. Ik kreeg nog moeilijk adem. Ik kon zeer slecht praten. Mijn man was al wakker geworden. Ik heb onmiddellijk tegen mijn gezegd, had tijd nodig voor hij het verstaan had, dat ik drugs genomen had en dat het slecht ging met mij. Mijn spasmen werden ook erger. Totaal oncontroleerbaar. Maar door de paniek werd mijn bewustzijn hoger. Ik was echt in levensgevaar. Ik denk ook dat ik mijn brain aan het “cooken” was. Ik heb gevraagd aan mijn man het raam te openen en de ambulance te bellen. Terwijl hij weg was, ben ik de gang opgekropen, daar hebben we stenen vloer, ik moest afkoelen. Ik lag daar naakt, maar ik voelde het leven wegglippen uit mij, ik had geen gevoel meer in mijn lichaam, ik kon niet meer bewegen, ik had enkel nog mijn hoofd en mijn gedachten. Ik begon een rush te krijgen zoals je subspace kan ervaren. Mijn laatste gedachten waren, wat een achterlijke manier om te sterven meid. Ik dacht dit is het einde, ik woonde echter niet ver van het ziekenhuis en dacht, misschien heb ik geluk en kunnen ze me reanimeren dan werd alles zwart, wit, enorme explosie van gedachten over mijn leven. Maar dan moet de koude mij wat energie gegeven hebben. Ik hoorde mijn man roepen en discussiëren aan de telefoon, wat ik genomen had. Ik riep water, water, met de telefoon in de hand en glas water kwam hij naar mij. Vragen wat ik genomen had voor telefoniste. Ik zei “geen ambulance”, water. Hij wou mij laten drinken, maar heb glas over mijn hoofd gegoten. Dan kreeg ik alleen gezegd bad, bad, bad. Ik ben naar bad gekropen en met hulp erin gehesen, dan kreeg ik alleen water, water, water gezegd. Hij heeft de doucheknop genomen en mij beginnen af te sprieten. Na 10 minuten voelde ik het leven terugkomen. Ik heb 24 uur ijskoud gehad en liggen rillen. Ik dacht nog één dag af te wachten en dan toch maar check up te laten doen. De volgende 24 uur ben ik volledig hersteld. Dit was mijn serieuste waarschuwing.
Xx