#1
Tja, schrijf hier maar eens een verhaaltje over.
Het begon allemaal zo leuk en vrolijk. Acht.zes komt langs en samen zouden we een tripje doen.
Aanvankelijk hadden we al gespeculeerd over een heel voorzichtige dosering 5-MeO-DMT om met het middel kennis te maken. Een middel dat ik zeker niet in mijn eentje wilde proberen. Maar met een tripsitter erbij durf ik het wel aan.
Toch besluiten we na wat constructief overleg beiden voor methallylescaline te gaan. Acht.zes had dit al eens gedaan, ikzelf nog niet. Voor ons beiden weeg ik exact 63 mg af en stop het in capsules. 5-MeO-DMT voelt niet juist. Niet nu.
17:45
De methallylescaline gaat naar binnen. We gaan eerst even naar buiten voor een wandeling. Een uurtje later zijn we weer thuis en beginnen we langzaamaan iets te merken. Ikzelf in eerste instantie vooral een vervelende misselijkheid. Terwijl het buiten langzaam donker wordt en ik wat lichtjes aanzet wordt het effect langzaam sterker, en op een gegeven moment merk ik dat mijn reeds lege maag zich met kracht nog leger wil pompen. Na wat gal gespuugd te hebben is de misselijkheid als sneeuw voor de zon verdwenen, en kan ik genieten van de trip. Eenmaal we plateau bereikt hebben vind ik de trip wat tegenvallen. Eigenlijk heb ik wel zin in een lekker gekke trip, we mogen het best iets bonter maken. Maar hoe kunnen we dit een beetje oppimpen?
20:15
De keus is gevallen op een veilige 25 mg 4-HO-EPT. Dit is een bescheiden dosering en het is zo'n feelgoodmiddel dat dit de trip ongetwijfeld een extra stukje vrolijkheid zal geven.
Het doet wat het moet doen, maar om nu te zeggen dat het een hilarische over-the-top trip is?
Toch nog maar iets bedenken dan? Even gek doen? Maar wat?
Acht.zes heeft zijn vaper bij zich, en stelt voor toch eens een lichte dosering 5-MeO-DMT te doen. Ik denk even na, en besluit dat het best kan. Een heel klein beetje dan. Even kijken hoe dit aanvoelt. Gerookt is 6 tot 12 mg volgens Psychonautwiki een normale dosering.
21:30
Een heel klein mespuntje van ongeveer 10 mg verdwijnt in de vaper. We delen dit, dus hoeveel elk van ons precies heeft binnengekregen weet ik niet.
Eenmaal op temperatuur neem ik een diepe teug en houd het zo lang mogelijk binnen. Acht.zes neemt ook een teug. Een seconde of 30 later neem ik nog een diepe teug. De tweede teug geeft een extreem snel optredende misselijkheid. Even vrees ik dat ik terplekke op de vloer moet kotsen. De tweede teug voelt veel ongemakkelijker aan, als niet-roker ben ik niet gewend aan rook of damp in mijn longen. Het prikt als een gek en voelt alsof mijn hoofd uit elkaar barst. Ik hoest en laat mezelf op de grond vallen. De laminaatvloer voelt heerlijk koud aan, en dat is voorlopig het laatste contact dat ik met de 'normale wereld' heb.
Gewone sensaties zijn er niet meer. Ik betreed een mij onbekende wereld. Ik weet niet wat me overkomt. Flarden herken ik uit eerdere heftige trips. Maar het is ook weer heel anders. Ik probeer me ergens aan vast te grijpen. Houvast wil ik. Maar ieder stukje 'normale werkelijkheid' verdwijnt wanneer ik ernaar kijk. Dit boezemt een enorme angst in. Maar wat wil ik nu? Hiertegen vechten, of me hieraan overgeven? Laat het los, laat maar los, het is goed.
Ik breek door een schil heen. Wat we de normale werkelijkheid noemen is maar een flinterdun laagje. Het stelt niks voor. Het stelt geen ene fuck voor. Wat leven we in een belachelijke illusie! We kunnen ons verbazen over hoe groot en hoe complex ons universum is. Maar nee, dat is niks.
Ik val door vele lagen heen, ik heb nergens meer houvast aan. Dat flinterdunne laagje waarin ik normaal leef, dat is ver, ver weg. Onbereikbaar. Wat ik voel is onvoorstelbare schoonheid, en vooral: overal liefde. Tegelijk ook angst. Angst die heel mijn wezen laat sidderen. Wat er allemaal bestaat buiten 'onze' werkelijkheid, dat is niet te bevatten. Het openbaart zich aan mij. Wat voel ik me nietig!
Ik krijg maar een héél klein inkijkje. En dit is al te bizar voor woorden. De volledige schaal van dit alles te bevatten is onmogelijk in een mensenleven. We kunnen enkel een glimp hiervan aan. Dit wordt al gauw teveel. Dit kunnen we niet begrijpen, wij simpele zielen.
Wat ben ik nu helemaal? Ik ben niets en alles tegelijk.
Er valt zoveel te vertellen. Maar ik weet niet waar te beginnen. Ik weet het niet. Ik kan met superlatieven blijven smijten. Ik kan nu, de dag nadien, janken, schreeuwen en lachen tegelijk.
Ik ben dankbaar. En verder weet ik het ook niet meer. Ik voel me een ongelofelijke lomperik. Als een pauper in versleten, vuile kleren die het mooiste paleis ooit betreden heeft. Ontvangen met alle égards en in de watten gelegd. Wat geeft mij dit voorrecht?
Wat ben ik een ontzettende lul dat ik zo spontaan heb besloten om zulk een heilig middel te gebruiken 'om de trip wat op te leuken'.
Of misschien ook niet. Hoe kun je ooit klaar zijn voor zulk een ervaring? Nóóit ben je er klaar voor. Wanneer je het doet, dan is al het andere onbelangrijk. Wanneer je in deze wereld belandt, dàn is het het juiste moment.
Wanneer ik heel langzaamaan weer een klein beetje in de normale wereld terugkeer, zie ik mezelf over de vloer dweilen. Ik wrijf met mijn handpalmen over de koele laminaatvloer, geniet van deze sensatie en voel me gerustgesteld dat ik weer een klein beetje contact heb met materie. Het bestaat nog steeds. Althans, de illusie ervan. Er komt weer een heel klein stukje terug van de waan van dat wat we het nuchtere leven noemen. Ik heb normaal zicht maar ik heb geen idee wat een vloer, een muur of een kast inhoudt. Het is ook totaal niet belangrijk.
Het lukt me aan acht.zes te vragen hoe lang dit zou moeten duren. Een uurtje. Ik stel mezelf gerust met dit idee. Mijn hart gaat als een gek tekeer, zo hard dat ik hem hoor en voel kloppen. Het zweet breekt me uit. Ik ben nog lang niet teruggekeerd uit de 5-MeO-DMT-wereld, maar er is weer een klein stukje connectie met de bekende, veilige wereld. Ik blijf voorlopig op de vloer liggen. Dit voelt vertrouwd aan en de koelte heb ik nodig.
Ik besef me dat ik ongelooflijk veel moet gaan verwerken. Langzaamaan verdwijnen de allerlaatste restjes angst en wat overblijft is schoonheid en liefde. Ik lach en ik vloek en ik heb geen idee wat ik uitgeroepen heb.
Was dit teveel voor mij? Kan ik dit wel aan? Hoe ga ik dit te boven komen? Hoe ga ik deze ervaring in mijn leven verwerken? Tijd heeft het nodig. Ik ga hier veel over nadenken.
Wat bedoeld was als een kennismaking met 5-MeO-DMT, om later ooit eens een volledige ervaring mee te maken, is uitgemond in een levensveranderende ervaring. Ga ik ooit nog eens 5-MeO-DMT doen? Ik weet het niet. Voorlopig niet in ieder geval. Misschien is ééns in mijn leven genoeg. Ik zal het zien.
Het lukt mij weer terug op de bank te klimmen. De 5-MeO-wereld sluit zich langzaam haar poorten achter mij. Het vaarwel voelt warm. Ik loop naar buiten, overdonderd en vol ontzag.
Ik vraag mij hardop af of ik nu een ballon aandurf. Terwijl ik de zin uitspreek prepareer ik de slagroomspuit al, zet de ballon aan mijn mond en sluit mijn ogen. Ik krijg nog één laatste knuffel van moeder 5-MeO. Een innige, extreem heftige knuffel vol warmte. Ik verzuip in liefde. Driedimensionale patronen vormen een kunstwerk dat vanuit de verte aan komt zetten en razendsnel mijn hele blikveld beslaat. Dreigend komt het op me af, maar het is vriendelijk. Een nieuwe vlaag van ongelooflijk ontzag daalt over mij neer.
Weer moet ik even bijkomen. Ik probeer aan acht.zes uit te leggen wat ik heb meegemaakt. Maar ik stamel korte zinnetjes, weet geen zinnig woord uit te brengen.
De 10 mg die in de vaper is gegaan hebben we samen gebruikt. Dus hoeveel ieder van ons binnen heeft gekregen, daar kan ik weinig over zeggen. Acht.zes heeft bij lange na niet zo'n overweldigende ervaring gehad als ik. Ik verbaas me hierover. Hoe kan dit? Hoe kan je dit allemaal niet gezien hebben? Hoe kan je dit zien als 'gewoon een leuk tripje'?
Dingen die we normaal zo belangrijk vinden, wat zijn ze toch eigenlijk onbenullig. Tegenslagen in het leven, wat stellen ze weinig voor als je ze eens in perspectief bekijkt. Laat moeder 5-MeO er haar licht op schijnen en problemen smelten als sneeuw voor de zon.
Eenmaal terug op aarde zijn de methallylescaline en de 4-HO-EPT nog lang niet uitgewerkt. Acht.zes stoot gewoontegetrouw zijn volle bierglas om en om de vloer droog te maken smijt ik zes keukenrollen neer. Al gauw vliegen de keukenrollen door het huis en voor we er erg in hebben zijn we een paar pakken keukenpapier en dertig wc-rollen verder. Alles ligt bedekt onder een heerlijk zachte laag van spierwit papier en met alle gekleurde ledlampjes is het eigenlijk een geweldig mooi schouwspel.
Er worden biertjes gedronken en ballonnetjes gebruikt. We komen erachter dat we elkaar eigenlijk geen zak te vertellen hebben. Het totale gebrek aan gespreksstof leidt tot de meligste grappen en we rollen van de ene lachkick in de andere. Ik kom tot de conclusie dat acht.zes eigenlijk een klootzak is, maar verdomme wel de beste klootzak die ik ken.
Acht.zes besluit nog een heel klein beetje 5-MeO te vapen. Ik deponeer een mespuntje van naar schatting 3 tot 4 mg in zijn vaper en sla zelf beleefd af. Na een paar ballonnetjes belandt ook acht.zes languit op de vloer, op een zacht bedje van toiletpapier.
Iedere poging een zin te formuleren mondt uit in een wirwar van woorden gevolgd door een onbedaarlijke lachbui. We hebben eigenlijk helemaal geen woorden nodig. We voelen elkaar aan en we begrijpen elkaar.
Gedurende de avond krijg ik nog geregeld een flashback naar de 5-MeO-wereld. Majestueus in verschijning en warm, liefdevol en overweldigend. Ik prijs me gelukkig dat ik dit heb mogen ervaren. Het voelt alsof ik dit niet verdiend heb. Maar toch, ik werd met open armen ontvangen, al joeg het me op momenten de stuipen op het lijf.
Heel leuk verhaal! Vind het inderdaad wel enigszins disrespectvol/onverantwoordelijk gebruik maar ok, als je het hebben kan, kan je het hebben. Bedoel het ook niet als verwijt, zeg het meer voor andere lezers. Ik kan mij voorstellen dat deze ervaring lastig is om te plaatsen. Ik zou zeggen probeer dat gevoel van liefde mee te nemen in je interacties met anderen, en realiseer je dat zij deze liefde ook in zich hebben, hoe zij zich op dat moment ook gedragen.
Ik vind het knap dat je sterk genoeg bent om los te laten in een ervaring die zoveel heftiger is dan je verwachtte. Je hebt duidelijk veel ervaring met psychedelica. Ik heb wel vaker gehoord dat 5-meo eigenlijk nog ultiemer en intenser is dan nn-dmt. Dit soort ervaringen zijn je zo lastig voor te stellen als je dit soort middelen zelf nog nooit gebruikt hebt. Maar het klinkt waarachtig mooi. Ik hoop dat je er wat van kan leren!
Fiets
Ik heb er niks op tegen hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar persoonlijk was ik blij dat ik volledig nuchter de ervaring in ging om puur te voelen en ervaren wat 5 meo doet.