xmanonxb

"Nou, ik heb het overleefd. Super bedankt nog voor alle reacties hahaha. Bij mij werkte het pas na ongeveer een uur echt, bij n vriend van me die toch mee deed echt na een kwartier al. Ik heb me een uur echt helemaal super gevoeld en de hele tijd naar alle ronddraaiende lampen gekeken en staan dansen, maar daarna kreeg ik het ineens heel warm en werd ik misselijk. Ik dacht toen nog van ''ik ga echt bad zo'' en nja als je dat denkt heb je er natuurlijk ook meer kans op ( tenminste zo denk ik). Ik heb een kwartje gepakt, en die heb ik dus zeker wel gevoeld, maar het viel wel echt tegen na dat uurtje. Heb in bed niet durven slapen omdat ik bang was dat mn hart het zou begeven (wtf?) en sliep om een uur of 9 pas (lag om 3:30 in bed).... Dus een keer en nooit meer :P DIe jongen uit mn klas, die vriend, die heeft wel echt de avond van zn leven gehad. Niet normaaal. Ijsklontjes eten uit drankjes hielp trouwens wel om af te koelen."

"Wat zou ik hier verder nog aan kunnen doen dan? Het probleem zit hem denk ik in het loslaten van die problemen als ik gebruik?"

"Fool zei: Ik denk dat de eerste stap in dit probleem is om te accepteren dat je de situatie niet meer onder controle hebt. Het klinkt misschien averechts, want een logisch instinct zou zijn om jezelf proberen te sturen tijdens je trip. Het probleem is echter dat je dan niet veranderd wat er gebeurd, maar je word wel heel angstig omdat je niet weet wat er gaat gebeuren en ook geen controle meer hebt over de situatie; je bent in feite overgelevert aan de drugs die je ingenomen hebt. Dit is iets waar heel veel drugsgebruikers bij heel veel verschillende soorten drugs(vooral bij psychedelica/wiet) mee te maken hebben, het is heel persoonlijk hoe gemakkelijk je met 'the flow' mee kunt gaan en de controle uit handen kunt geven. Vooral als je hersenen ineens op een hele andere manier blijken te werken. Gebruik je ook wel eens andere drugs waarbij je de controle enigsinds uit handen geeft, bijvoorbeeld een jointje, of een bepaald soort psychedelica? En ervaar je daarbij dan ook soortgelijke gevoelens? Misschien zou je (als je dat normaal niet doet) eens een jointje kunnen roken, om een beetje te wennen aan het gevoel van 'laten gaan'. Het is iets dat een hele hoop mensen in mijn omgeving geleerd hebben door hun gebruiksperiode heen, en het is ook iets waarbij het voor sommigen belangrijk is om er rustig aan gewend te raken. Overigens geloof ik ook niet dat je je stress/thuissituatie compleet buiten beschouwing kunt laten als je gaat gebruiken. Misschien denk je er niet bewust aan, maar het zal zeker van invloed zijn op je mentale staat. Je overdreven druk maken over onwaarschijnlijke of onrealistische zaken is júist iets dat stress bij mensen naar boven kan brengen. Juist daarom is het misschien des te belangrijker dat je het wat rustiger aanpakt, of misschien zelfs een ronde overslaat als je te gestresst ben. Begrijp je een beetje wat ik je hier duidelijk probeer te maken? Het gevoel dat je hierbij moet 'leren' is een beetje lastig uit te leggen. Klik om te vergroten... Hoi hoi! Hele late reactie hahah. Ja, ik blow regelmatig zelfs. Verschilt van 1 tot 4 keer in de week. Dan heb ik soms (de laatste tijd vooral) ook het gevoel dat ik ff hard ga, maar dan stel ik mezelf gerust omdat er nog nooit iemand is doodgegaan aan wiet. Snap je m’n probleem? Het is echt die angst voor de dood dan."

"Maar het gekke is, het te hard gaan moment duurt nooit lang. Het is puur bij de inslag. Verder vind ik het heerlijk.."

"Hallo allemaal! Ik gebruik nu sinds een tijdje heel af en toe XTC. Afgelopen weekend (zondag op maandag, na Intents) was mijn 5e keer. De keer hiervoor heb ik nog op de ehbo gelegen op Stuiterbal, omdat ik 'te hard ging'. Nu heb ik dit eigenlijk bijna altijd. Ik moet ook altijd liggen als ik XTC gebruik, ik kan echt niet gaan losgaan want dan voel ik me meestal niet goed. De pillen die ik nu gebruik verkrijg ik via mijn zus, deze zijn altijd getest. Die ze nu heeft zijn 206 mg. Nou was ik naar Intents geweest en vanwege mijn ervaring op stuiterbal pak ik niet meer op feesten maar in thuissituaties (Bij mijn zus). Ik had dat nu weer gedaan. Ik begon met een kwartje, om 1:05 gepakt. Om 2:30 begon ik hem een klein beetje te voelen. Om 2:50 een halfje gepakt, dit doe ik eigenlijk nooit, maar ik wilde het toch proberen. Net toen ik het halfje had gepakt ging ik op de bank liggen en voelde ik mezelf ineens heel hard gaan. Nu is dat vrijwel onmogelijk van een kwartje, en het zit ook altijd tussen mijn oren denk ik. Ik ben naar boven gelopen om mezelf te proberen te laten overgeven, omdat ik dacht: dalijk komt dat halfje nog, ik voel me niet goed, ik ga te hard, het gaat fout. Dit lukte niet. Toch voelde ik me erna beter, maar ik heb tot 7:00 gewoon op de bank/tapijt gelegen en naar de muziek geluisterd. Wat kan ik hieraan doen? Het zit tussen mijn oren denk ik, maar hoe kan ik dit veranderen? Ik vind het zo'n klote gevoel altijd.. Groetjessss"

"Die eerste keer op de EHBO ging het toen ik daar lag, met een opgerold dekentje onder mijn nek en deken over me heen weer goed. Zolang ik maar bleef liggen. De EHBO'er was zelf heel rustig en hielp me goed, daardoor was ik gauw gerustgesteld. Ik studeer zelf ook verpleegkunde, dus misschien dat ik er daardoor wat meer over nadenken ofzo. Maar dat loslaten vind ik zoooo lastig..."

"Ik weeg 75 kg, dus ik denk niet dat dat hem is. Maar toen dat halfje insloeg voelde ik me juist wel helemaal lekker, dat is het gekke ervan. Dat gevoel wilde ik nooit meer loslaten, een heel andere ervaring dan een kwartje vind ik zelf."

"Maar het probleem is vooral dat als ik iets pak ik er als hij inslaat veel over na ga denken. Dingen als wat als het fout gaat, wat kan er fout gaan etc.."

"En het moment voor de EHBO ging zo: Ik had een half pilletje van 140 mg gepakt, dus 70 mg. Van een vriendin van me (nu pak ik dus voortaan alleen nog maar van mijn zus, dan weet ik zeker dat het goed is). Ik ging eten halen en zat stil toen hij dus ineens insloeg. Ik zei tegen m'n beste vriend dat we echt rondjes moesten gaan lopen over het terrein. Daarna samen met hem in een dixie gezeten, en toen zei hij dat we echt moesten gaan. Ik riep continu ''Dat kan niet, ik kan nog niet gaan'', maar we moesten wel. Toen we weer buiten liepen zei ik ''Ik moet nu echt naar de ehbo, het gaat fout zo, het gaat mis'' en dit een paar keer.."