nolita

"Bedankt voor jullie reacties. Ik heb ook al hulp aangevraagd. Morgen word ik daarover terug gebeld. Die gaan dan helpen met alimentatie en bezoekrecht te regel. Hij wil gedeelde voogdij, maar daar ben ik het niet mee eens gezien de situatie. En ook al is het nu uit. Ik ben totaal niet van hem af. Door onze kleine blijven we in verbinding staan. Helaas.... Hij wilde vandaag ook langs komen om zijn kind te zien. Ik heb hierop nee gezegd. Zal wel heel gemeen zijn, maar ik kan dat momenteel totaal niet aan. Hij heeft alles voor mij kapot gemaakt. Ik heb geen baan meer. Want ik zou fulltime moeder zijn en hij daarvoor zorgen. Nu moet ik maar zien of ik het financieel nog rond kan krijgen, zodat ik mijn huis niet verlies. Maar vrij moeilijk hetzelfde salaris te vinden nu ik alleen staand moeder ben en geen onderhandelingspositie meer heb.. Ook vraag ik me af hoe ik ooit nog iemand moet kunnen gaan vertrouwen. Ik heb hem ook vertrouwd en nu zit ik hier.. Iedereen moet het natuurlijk zelf weten, maar drugs maken echt heel veel kapot!"

"Hij is wel naar de intake van de kliniek geweest gister. Verder weet ik niets over zijn behandeling daar. Volgens de advocaat die ik vandaag heb gesproken heb ik wel recht te weten hoe of wat van zijn behandeling aangezien dat invloed heeft op ons kindje. Het liefste wil ik ook dat mijn kindje een vader heeft. Maar wat is hij voor voorbeeld? Hij maakt problemen. Loopt ervan weg. Laat zijn gezin in de steek. En nu zit hij bij zijn moeder die altijd doet alsof ze heel hard is voor hem, maar eigenlijk altijd ja en amen zegt. Of letterlijk: ach jongen.. Komt wel goed jongen... Dit is niet wat ik wil dat mijn kind leert!! Voor nu heeft hij gelukkig niet meer recht dan bezoeken. Wat ik mag weigeren als hij mij niet op de hoogte wilt houden over zijn behandeling! Hoe ik de toekomst zie is heel dubbel. In mijn hart wil ik het liefste dat alles goed komt. Ik heb dit nooit gewild en hier ook nooit om gevraagd. In mijn hoofd is het een heel ander verhaal. Ik snap dat dat eigenlijk een dom gevoel is. Zeker aangezien hij mij nu constand verwijten aan het maken is. Want ik ben een zo moeilijk persoon om mee te leven. Maar dan denk ik. Alleen omdat ik bepaald gedrag niet van je pik? Het is echt uit de hand gaan lopen in het begin van mijn zwangerschap.. Maar dan maak je het al helemaal niet zomaar uit. En hij weet dus eigenlijk niet wie ik ben als hij geen drugs gebruikt. Hij zegt dat ik hem aan banden wil leggen. Terwijl het, als ik erop terug kijk, juist de fout in het begin ben in gegaan door te makkelijk te zijn in de relatie.. Ja financieel is het gewoon $%&^%@#$.. Als hij eerder open kaart had gespeeld, had ik mijn baan behouden. Probeer maar hetzelfde salaris te vinden als alleen staande moeder van een 5 maanden oude baby, zonder baan en dus zonder onderhandelingspositie. Ik kan me hier zo kwaad om maken. Hij doet dit en ik zit in de ellende. En hij zit bij zijn moeder waar zelfs zijn kleding nog voor hem gewassen en gestreken wordt!! Bij mijn ouders gaan zitten is geen optie. Ik heb een koophuis, dus mijn lasten gaan gewoon door.. Van verkopen word ik ook niets wijzer. En bij mijn ouders financieel aankloppen zie ik ook niet zitten. Ten eerste hebben ze me al ooit een keer in een situatie waarin ik alles tegen had geholpen. Dat heb ik pas pas allemaal afgelost. Ik zie mezelf al aankomen.. Plus, dan moeten zij opdraaien door de troep die mijn ex ervan gemaakt heeft.. Ik hoop dat ik ooit weer iemand zal kunnen vertrouwen. Maar ik vertrouwde hem ook.. Ik denk dat het toch altijd zal blijven meespelen als ik eerlijk ben. Ik kan wel zeggen van niet, maar ik denk dat ik mezelf dan voor de gek houd.. Misschien ben ik te negatief. Maar ik weet domweg niet hoe ik het nu anders moet zien.. Ik ben in ieder geval blij dat ik hier mijn spui eruit kan gooien.."

"Hij geeft nu natuurlijk wel toe dat hij een probleem heeft en hij heeft zich aangemeld bij de kliniek. Ondertussen heeft hij wel gezegd dat ik mee mag naar het 2de gesprek daar. Ik was het namelijk totaal niet eens met het verslag wat ik las na de intake. Daar stond bv in dat hij geen stemmingswisselingen heeft. Maar daar ben ik het totaal niet mee eens. Al blijf ik eigenlijk diep van binnen nog steeds boos dat hij me bij het eerste gesprek heeft buiten gesloten. Zelfs al wilde ik hem nog steunen ondanks alles. Ik blijf dit wel belangrijk vinden. Ondanks dat ik verder ga met mijn eigen leven is zijn behandeling, hoe alles ook mag lopen, altijd nog belangrijk ivm de kleine. Ondertussen ben ik ook bij de advocaat geweest. Hier wordt de alimentatie vast gelegd en mijn ouderschapplan ook. Hier zou elke rechter mee akkoord gaan vertelde ze me. Dit ivm het drugsgebruik. Dat houd in dat hij voor nu alleen met de kleine kan zijn onder mijn toezicht. Ondertussen ben ik er ook achter dat zijn finacieen er erger aan toe zijn dan ik dacht. Hij moest ruim 900 euro op zijn zakelijke lening storten en heeft om ons heen overal nog wat bedragen open staan. Het vervelende voor mij is dat hij dus ook niets te geven heeft nu.. En ik zit natuurlijk zonder werk. En werk vinden dat meer betaald dan mijn ww is nu eigenlijk niet te doen.. Dat egoistisch denken klopt wel. Hij zegt altijd dat alles op mijn manier moet. Maar als ik er over nadenk gaat er vrij weinig op mijn manier. Ja nu, nu hij er niet meer woont zijn er veel dingen anders! Maar hoe lang zou het duren voordat dit echt gaat veranderen? Over het aan banden leggen hebben we het toevallig wel gehad. Ik heb ook gevraagd of hij nog wist hoe het was voordat het uit de hand begon te lopen? Ik ben namelijk vrij makkelijk. Ik heb namelijk altijd ook heel erg mijn eigen leven gehad naast mijn relatie. Maar hij ging daar te ver in. Dus ja, als hij nog steeds hoopt dat alles goed kan komen zal hij wat dat betreft naar mijn "regels" moeten leven! Dit houd eigenlijk voor mij in, op tijd thuis zijn, op tijd zal als je afspreekt (nu bezoek kleine), mij op de hoogte brengen als hij verhindert zou zijn, geen contact met vrouwen en dat bedoel ik niet die vriendin van de familie die meer als familie voelt.. (niet dat ik ooit bewijs heb gevonden dat er meer was). Of is dit inredelijk? Ik vind het gewoon met alles te weten wat ik nog moet geloven.. En ik zie het absoluut niet als verdedigen. Maar het is wel fijn als ik feedback van alle kanten krijg. Dit helpt mij toch het enigzins te gaan begrijpen.."

"Ik ben er recent achter gekomen dat mijn vriend ook gebruikt. Al 12 jaar! Heel veel dingen die jij beschrijft zijn hier exact hetzelfde. Zelfs 's nachts opstaan. Hij ging dan opeens uren "de hond uitlaten". Ook het vaak naar het toilet gaan. Ik vond altijd dat er een iets vreemde geur hing. Maar dan kreeg ik een opmerking dat ik ook stonk.. Al zegt hij nu dat hij nooit in huis heeft gesnoven.. Eigenlijk weet je het zelf ook al. Anders zou je het hier niet gepost hebben. Al zit ik dus nu ook op dit forum. Laat je niets wijsmaken!! Je eigen gevoel heeft meestal gelijk!"

"Is hier iemand die offshore werkt of kennis heeft van het gebruik van cocaïne in de offshore. Gebeurd het vaak? Hoe komt het daar? Ik weet namelijk dat het 0 tolerance is. Maar verslavingen zijn denk ik sterker.."

"Nee dat zou je denken. Maar hij heeft veel mee om het te kunnen verbergen zeg maar. En hij kan echt heeel goed liegen. Hij er zelf ook een topic over geopend; viewtopic.php?f=2&t=51809"

"Ik ben er een paar dagen geleden achter gekomen dat mijn vriend goed verslaafd is aan cocaïne. Achteraf gebruikt hij al 12 jaar, maar de laatste tijd is zijn gebruik echt uit de hand gelopen. Ik ben pas bevallen van ons kindje. Hij is in mijn zwangerschap zelf een keer zo agressief geworden om letterlijk niets dat hij dingen naar mij en mijn buik heeft gegooid en me tegen een deur heeft gegooid. Zelf bij mijn kleine heeft hij een keer zijn "geduld" verloren omdat het autozitje niet deed wat hij wilde. Ik heb hem 1,5 week geleden het huis uit gezet, omdat de situatie niet meer houdbaar was. Hij was wederom aan het schelden, schreeuwen en snauwen. En dat waar mijn kleintje bij is. Ik vind dit niet acceptabel. Nadat hij er achter is gekomen dat ik, want ik had al aardige tijd vermoedens ondertussen, navraag ben gaan doen bij de mensen om hem heen, heeft hij het dus 3 dagen geleden bekend. Voor mij is mijn wereld totaal ingestort. Hij heeft mij onze hele relatie voorgelogen. En ook nog tegen veel meer mensen om ons heen. Ook zijn er vrienden van hem of van ons die dit dus wel wisten en het hebben verzwegen. Dat neem ik ze heel erg kwalijk aangezien ze vaak wisten wat er thuis gebeurde. Hij heeft zich aangemeld bij een kliniek nu. En daar heeft hij over 2 weken, want hij werkt offshore en daar is hij nu, een intake. Maar als ik hem hoor over hoe hij zijn verslaving ziet ben ik heel bang dat het niet gaat werken. Hij is gewoon waanzinnig goed in het liegen en manipuleren. En helaas ook totaal niet dom. Hij heeft zelf allerlei mensen er diep van overtuigd dat ik zo'n zeikwijf ben dan bepaalde vriendschappen voor mij kapot zijn gegaan. Ik hoop dat hier mensen zijn die mij meer kunnen uitleggen over zijn verslaving, het liegen en de do en don'ts. Ik hoop namelijk dat er een uitweg is. Het te overwinnen is. Ik wil graag dat mijn kleintje een pappa heeft!"

"Ik weet zelf heel weinig over het gebruik en de verslaving. Maar ik ben er zelf heel recent achter gekomen dat mijn vriend al 12 jaar verslaafd is en mijn hele wereld staat op zijn kop. Ik geloof heel weinig van wat hij nog zegt. Maar gister zei hij tegen mij dat hij dat hij had gewild dat hij nooit begonnen was of dat iemand er toen voor hem was geweest. Dus ik denk dat je het niet moet opgeven zolang je denkt dat er hoop is! Ik wou dat zijn zusje dat toen voor hem had gedaan! En ik denk hij nu ook.."

"Allereerste bedankt voor je reactie! Hij snuift en zegt tussen de 200 a 300 pm te gebruiken. En dan alleen als hij aan land is. (2 weken op, 2 weken af) Wij denken ondertussen dat hij ten eerste meer gebruikt. En ten tweede proberen we te achterhalen of hij het ook liet opsturen naar zijn werk. Ook beweerd hij dat hij al eens een jaar gestopt is geweest. Of het waar is weet ik niet. Want de leugens stapelen een beetje op momenteel. En als het waar is weet ik ook niet of het bemoedigend is. Want ik zie dan gelijk weer hoe makkelijk je verder kan gaan daarna."