mwoeb

"Mindless zei: Met wiet is het zo dat wanneer je het dagelijks neemt je na een tijdje niet meer weet hoe het is om je normaal te voelen. Je kunt jezelf heel goed wijs maken dat er voor jou geen nadelen aan zitten, maar kun je jezelf daarin vertrouwen? Ik denk van niet, want je bent de hele tijd in een niet heldere staat. Je weet niet eens meer hoe het is om echt helder te zijn. Dat je op het moment dat je high bent minder last hebt van je geestelijke kwalen en daarom zou concluderen dat wiet een oplossing is, is wel degelijk je problemen uit de weg gaan. We (me including) zijn zo gewend dat als er (fysiek of geestelijk) ongemak is, dat we daar direct verlichting voor beginnen te zoeken. Maar staan we daarmee onze echte heling niet in de weg? Als iemand die zichzelf jarenlang dagelijks verdoofd om geen geestelijk ongemak te voelen die tijd had besteedt aan met een heldere geest kijken, onderzoeken waarom zijn/haar denkproces in negatieve patronen verloopt, kon wellicht de bron van het probleem gevonden worden zodat er iets aan gedaan kon worden. Niet dat ik hier heilig in ben. Woensdag schoot het me in mijn nek en hier heb ik nu een aantal dagen s'avonds wat wiet voor gevaped. De laatste maanden gebruik ik praktisch geen wiet meer en nu viel me op hoe snel ik mezelf alweer ga vertellen dat ik vandaag ook wel weer kan nemen, want gisteren ging ook prima. Mijn hele helderheid en oordelend vermogen is drastisch verminderd door dat spul. Je kunt jezelf gewoon niet vertrouwen want het verlaagd je bewustzijn. Wiet is niet een of ander wondermiddel. Het helpt je tot op een bepaald niveau en laat je dan hangen. En het neemt je je meest waardevolle bezit af: je bewustzijn/helderheid/oordelend vermogen. Ik zou er niet te licht over denken, zeker niet met dagelijks gebruik. Klik om te vergroten... De Dunne zei: Dit was mijn probleem toen en ook van vele andere dagelijkse blowers denk ik. Als je lang genoeg dagelijks blowt en verslaafd bent, neem je de negatieve bijwerkingen/klachten voor lief. Die accepteer je op den duur als zijnde normaal. Als je eerlijk naar jezelf kijkt en voelt besef je dat je eigenlijk elke dag wat moe bent en niet nuchter. Ook al heb je die dag nog niet geblowd. Zo zijn er wel meer klachten die altijd aanwezig zijn en geaccepteerd worden door je verslaving. Ik merkte dat pas echt toen ik een flinke tijd gestopt was. Dan merk je hoe goed je slaapt zonder, en dat je echt uitgerust wakker wordt. Ook ik hield mijzelf lang voor de gek dat het “niet slecht was” voor me. Maar dagelijks blowen is gewoon niet goed. Wat je jezelf ook wijs maakt. Klik om te vergroten... Dank voor jullie reactie! Wat jullie zeggen is grotendeels waar topicstarter en ik mee zitten. Ik denk dat cbd olie een alternatief is dat de moeite is om te proberen. Als ik het internet en mensen moet geloven (heb het zelf nog niet gebruikt), dan zou dit ook helpen tegen stress en ocd. (Ik ben trouwens zeer benieuwd naar de impact ervan op mijn blowgebruik. Gezien geestelijke verslaving inhoudt dat de omgeving/vrienden/gewoonte van het rollen/roken ook een onderdeel is van de verslaving.) Verder valt het me op dat jullie geen onderscheid maken tussen dagelijks 2 joints roken of dagelijks de ene na de andere joint roken. Vat ik het goed op als ik denk dat jullie vooral het aspect van 'dagelijks gebruik' zeg maar 'afkeuren? Zonder dat er voor jullie een verschil is tussen dagelijks 1 of 10? Ik wil graag de vergelijking maken met aandoeningen waarbij mensen een middel nodig hebben om te functioneren (mentaal en/of fysiek). Als ze klachten hebben omdat hun lichaam niet 'naar behoren' functioneert, zijn daar middelen voor om ervoor te zorgen dat die mensen een draaglijker leven hebben. (ik hoor hier graag jullie mening over) Ik zie hierin een dunne lijn tussen gebruik en misbruik, tussen gebruiken omdat het je helpt en misbruiken omdat je het leuk vindt om high te zijn. Het kan trouwens ook perfect zijn dat je baat hebt bij cbd, maar alsnog wietverslaafd bent (omdat je het linkt met vrienden, sociaal zijn, verveling, gewoonte,...) Ik vind het interessant wat je vraagt: gaan we door ons te verdoven onze heling niet in de weg? Ik ben ermee akkoord als je zegt dat verdoving heling in de weg staat. Want om te helen moet je net durven voelen en de pijn die je wil verdoven net confronteren. Met je stelling zet je het dagelijks wietgebruik op dezelfde voet als bijvoorbeeld een alcoholverslaving, zichzelf willen verdoven om ‘weg te lopen van de problemen’. Maar als de topicstarter ervaart dat hij bij wietgebruik de effecten van zijn autisme/ocd vermindert, staat dat voor mij niet op gelijke voet als high/verdoofd willen zijn. Als wiet helpt bij mensen die ocd/autisme hebben, dan is dat niet omdat ze verdoofd zijn, maar meer omdat de cannabis helpt om de werking van de cannabinoiden in hun brein te ‘regelen’. Maar zoals ik zei, die twee sluiten elkaar niet uit. Dat het zou helpen, betekent niet dat je niet wietverslaafd bent. Vandaar lijkt het me interessant om te onderzoeken bij jezelf of deze effecten van ocd enz zouden verminderen als je bijvoorbeeld cbd olie zou nemen."

"Mindless zei: Ja inderdaad. En dan zowel fysieke als geestelijke gezondheid. Wat ik denk is: Het geluk dat ervaren wordt bij wiet: dat is wat heelt. Dat is wat de capaciteit heeft voor genezing van lichaam en geest. Wanneer je happy bent, zal je lichaam (en je geest) beter functioneren. Hoe dieper het geluk hoe optimaler, hoe gezonder en natuurlijker het functioneren. Maar wiet is een eindige ervaring. Wiet geeft je een paar sprongen in het zwembad, maar je mag niet in het diepe. En om vijf uur moet je eruit. Klik om te vergroten... hier kan ik je even niet goed volgen. "Het geluk dat ervaren wordt bij wiet, dat is wat heelt" Overigens geldt ook het omgekeerde: als je lichaam en geest goed functioneren, zal je ook happy zijn. Denk aan depressie waarbij het vooral gaat om verbindingen in je hersenen die niet vlot genoeg functioneren. Kan liggen aan omgeving, mentaal enz, maar kan evengoed zijn omdat simpelweg een stofje in de hersenen niet naar behoren functioneert. Kan je ook verklaren waarom wiet een eindige ervaring is? (verdoving staat heling in de weg, vandaar dat je uitspraak 'geluk dat wordt ervaren bij wiet, heelt' mij nogal in verwarring brengt.) Verder vind ik het straf dat je autisme onder psychosomatische klachten categoriseert en bijgevolg denkt dat het iets is dat je kan 'genezen'. Denk dat autisten veeleer 'leren' zich aan te passen, of het draaglijker voor zichzelf maken.. Maar over adhd zijn er idd wel twijfels. 't Blijft in essentie hetzelfde natuurlijk: iemand functioneert niet goed in zijn omgeving, hoe kan die er mee omgaan?"

"Ben de laatste tijd wat aan het opzoeken over cbd, en ben blij dat je er een post over schrijft en dat je ervaringen tot nu toe goed zijn. Je gebruikt het dus vooral voor lichamelijke klachten? Hoelang doe je met een potje van vb 10ml? Ik zou het vooral gebruiken om stress en angst te verminderen."

"Dag iedereen Ik wil graag enkele gedachten over wiet en gebruik hier neerzetten, vooral omdat ik denk dat iedereen hier wel open kan praten over drugs. Ik zit wat in de knoop met mezelf, en eerlijk gezegd zoek ik vooral mensen die erover willen meepraten. Commentaar, advies, bevestiging, nog meer vragen, alles is welkom. Over mezelf Misschien om te beginnen even een kleine situatieschets. Ik ben een jongedame van 23 jaar oud en woon in België. Ik studeer nog en zit in mijn laatste jaar van mijn bachelor. Sinds enkele maanden woon ik samen met mijn vriend. Van origine ben ik Chinees, maar ik woon al zowat heel mijn leven in België. Dat 'Chinees zijn' zeg ik erbij omdat dat de reden is waarom ik als 18-jarige besloot om geen alcohol meer te drinken. Als puber had ik wel gedronken, maar daar ondervond ik vaak nare effecten van. Niet alleen werd ik soms knalrood, ik had ook het gevoel dat mijn hoofd en armen opzwollen. En als ik niet veranderde in een bosbes, dan kreeg ik wel eens koud zweet of viel ik flauw. (Hier zou ik perfect een anekdote kunnen aanbreien over die ene keer dat ik flauwviel in een winkel nadat ik één glas wijn had gedronken.) Maar soms ging het ook goed en was ik in de wind. Alleen was het onvoorspelbaar wanneer een van de neveneffecten zouden optreden, en elke drankgelegenheid was een soort van Russische roulette waar ik niet wist of ik nu zou zweten, flauwvallen, opzwellen of zat worden. Na wat gegoogel ging ik ervan uit dat de de oorzaak waarschijnlijk lag in mijn Aziatische genen (waardoor ik alcohol anders afbrak). Enfin, ik besloot om niet meer te drinken en met andere drugs was ik niet bekend. Nuchter naar feestjes Ik ging dus zo nuchter als een glas water naar feestjes, en dat was niet altijd even makkelijk. Voordrinks werden behoorlijk saai, en het aantal keer dat ik heb moeten uitleggen waarom ik geen alcohol dronk heb ik zo vaak moeten herhalen dat het een soort standaardtekstje werd. Hetgeen me het meest stoorde waren andere zatte mensen. Het is onnoemelijk vervelend om als nuchter persoon tussen een bende zatte mensen te zitten. Maar ik ervaarde dat als de muziek helemaal goed zat (bij voorkeur techno) ik nuchter feesten niet eens zo erg vond. Ik ben nooit echt vaak naar feestjes gegaan, en ik kreeg minder en minder de behoefte zelfs naar een feestje te gaan. Na een jaar of twee was ik wel nieuwsgierig naar alternatieven om eens de werkelijkheid anders te ervaren. Ik heb altijd wel een interesse gehad in drugs, onder andere omdat ik het ronduit fascinerend vind. Mijn mening was dat drugs oké zijn, als ze maar verantwoord gebruikt worden. Mijn omgeving bestond voornamelijk uit mensen die geen drugs gebruikten. Dat was de voornaamste reden waarom ik tot dan nog niet had geëxperimenteerd met drugs. (In mijn puberjaren rookte ik heel sporadisch een joint, maar dat ging eerder over enkele keren per jaar. Ik vond het toen niet fijn.) Ik kende geen dealertjes en wist helemaal niet hoe ik eraan moest komen. Eerste pil Dat veranderde met een vriendin die ik er ook nieuwsgierig naar was. We namen onze eerste pil toen we geloof ik 19 of 20 jaar waren. Sindsdien deed ik enkele keer per jaar MDMA of xtc. Ik informeerde me, en respecteerde de ‘6 weken om de serotoninevoorraad opnieuw wat in orde te krijgen’. Ik dronk nog steeds geen alcohol, en ik vond het oké zo. Ik had snel door dat ik gevoelig was voor dipjes, wat me nog meer stimuleerde om enkel bij speciale gelegenheden MDMA te nemen en uiteindelijk niets van MDMA of xtc te nemen. Dit alles gebeurde ook tijdens een periode waarin ik nogal hard in de knoop lag met mezelf, en de dipjes werden zwaarder. Ik ging al enige tijd naar de psycholoog, maar er kwam een bepaald moment dat dat niet genoeg meer was. Ik was stilaan in een depressie gesukkeld en nu was de steen te zwaar geworden. In samenspraak met haar ben ik uiteindelijk antidepressiva gaan nemen. Het beterde, en we begonnen naar het einde toe te werken. Ze polste of groepstherapie niet iets voor mij zou zijn, zodat ik het niet plots abrupt helemaal alleen moest doen. En hoewel ik er niet aan twijfel dat die jaren therapie wel degelijk dingen hadden veranderd, ik begon in vraag te stellen wat therapie me nog kon bieden en of het inderdaad tijd was om het alleen te proberen. Ik nam een jaar mijn medicatie, en het ging opmerkelijk beter. Nog niet zoals het moest, maar beter. En dat was het voornaamste. De nieuwsgierigheid naar drugs was er nog steeds. MDMA nemen, durfde en wou ik nog niet. Het zou exact hetzelfde zijn als al mijn medicatie van het voorbije jaar in de vuilnisbak smijten. Ongeveer 1,5 jaar geleden herontdekte ik wiet. En in tegenstelling tot wat ik toen als puber ervaarde, had wiet een fijn effect op mij. Ik nam nog steeds medicatie, en vond dus maar beter dat ik voorzichtig zou doen. Toen ik mijn huisdokter vroeg of het kwaad kon dat ik wiet smoorde, zag hij er geen gevaar in. Maar, zo waarschuwde hij me, ik moest wel uitkijken dat ik mezelf niet ging isoleren en dat ik het eerder voor gelegenheden moest houden. Het voorbije jaar ben ik stilaan meer en meer beginnen roken. Lange tijd rookte ik enkele keer per maand en dat ging naar enkele keer per week. Door wiet kon ik me vaak beter concentreren op mijn schoolopdrachten. Ik kwam in een bepaalde drive terecht, en vaak ook in een leuk gedachtepatroon. Sinds een maand of twee is mijn verbruik gegaan naar dagelijks wiet roken. Dat hangt onlosmakelijk vast aan het feit dat mijn lief ook rookt. Ik hou van hem en hij is zowat het beste wat me sinds lange tijd is overkomen. Ik kan mezelf zijn bij hem, alles is bespreekbaar, en iets heeft nog nooit zo juist gevoeld. Meteen ook de verklaring waarom we na enkele dagen besloten om samen te wonen. Gestopt met medicatie Ook ben ik sinds een dikke week gestopt met mijn medicatie te nemen, nadat ik al enkele maanden aan een stuk halfjes nam. Met mijn huisdokter had ik afgesproken dat ik nog een tijd halfjes zou nemen, als ik merkte dat het beter ging één halfje per 2 dagen en als ik zelf wilde en voelde dat ik er klaar voor was, te stoppen. Het gebeurde eerder toevallig, ik vond mijn medicatie niet meer, en ik wilde het een kans geven om zonder medicatie door het leven te gaan. Ik vond dat ik best stabiel was, en ik had er vertrouwen in dat mijn lief en ik de dipjes zouden trotseren. Ondertussen heb ik een keer MDMA gedaan, enkele keren coke en truffels. Ik was bang voor het dipje na MDMA, maar eigenlijk nauwelijks last van gehad. Ik kon alleen nog maar verliefder zijn op mijn lief, en blij zijn dat ik bij hem was. Ik wil in de toekomst nog wat experimenteren met drugs. (truffels, LSD,..) Nu, terug naar het smoren, ik smoor niet altijd evenveel, en vooral als ik voor school moet werken. Ik ervaar niet meer de effecten van toen ik sporadisch rookte, maar nog steeds kan ik in een drive terechtkomen. Ik kan door wiet heel erg op iets focussen, iets waar ik normaal nogal moeite mee heb. Wiet brengt bij mij vaak focus en rust. Laat er geen twijfel over bestaan dat ik minder moet smoren, dat in elk geval. Maar toch, lig ik erg in de knoop met mezelf. Ik heb enerzijds het gevoel dat ik iets ongelooflijk marginaal doe, iets dat niet mag. Ik rook wiet, en dat brengt toch een bepaald stigma met zich mee. Anderzijds wil ik me vasthouden aan de positieve effecten die wiet voor mij heeft. Ik wil niet denken dat cannabis enkel negatieve effecten heeft, maar ik wil er ook niet blind voor zijn. Ik ben precies wat op zoek naar een mate en een evenwicht in die strijd. Ik probeer rekening te houden met mijn eigen goedpraterij, maar ook met de demonisatie (als dat zelfs een woord is) van cannabis (en drugs). In mijn achterhoofd weet ik dat er ook heel veel misverstanden over bestaan, dat je er echt wel passief van kan worden, maar dat het echt wel oké is om een joint te roken. Ik bedenk soms dat ik in Nederland geen crimineel of marginaal ben. Dat het doodnormaal is om vlug even langs de coffeeshop te gaan om wiet te kopen. En dan vraag ik me af: is het dan werkelijk zo erg? Als het mij helpt, waarom dan niet? Zal ik nu werkelijk helemaal veranderen in een zak aardappelen? En waarom voel ik me zo slecht bij het feit dat ik cannabis rook, terwijl ik amper alcohol drink (na 4 jaar als het niet langer is, geen alcohol te drinken). Ik vind het zo gek dat een drug zoals alcohol zo ingebakken is, dat er zelfs een hele markt op draait. Ik vind het bijna absurd dat op evenementen alcoholconsumptie de grootste bron van inkomsten is, mensen die zich lam willen zuipen. Hoe meer, hoe beter. Waarom merk ik enige schaamte op als mensen weten dat ik wiet rook?"

"Bedankt voor je antwoord. MeejheM zei: ik moet beroepshalve wel eens naar feestjes waar ik nuchter niet graag ben, maar helaas moet ik dan wel vrij nuchter blijven. in mn vrije tijd zou ik nooit ergens heengaan waar je drugs nodig hebt om het naar je zin te hebben, dan kun je beter nog een film kijken ofzo. Als je op jou leeftijd niet kan drinken snap ik dat je denkt iets te missen, of sociaal niet mee kan doen. Klik om te vergroten... Hangen die twee niet samen? Ik ben het met je eens dat je je op een feestje ook nuchter moet kunnen amuseren, maar het steekt me tegen dat je bijna als het ware als enige daar dan nuchter staat, terwijl ie-de-reen rondom je helemaal leip is, en onder invloed is van minstens één drug. Er is MeejheM zei: dat je jou stoort dat je cannabisgebruiker bent, terwijl je er alleen goede ervaringen mee hebt is geen constuctieve gedachte. en geeft aan dat je wel erg veel om anderen(onbekenden?) hun mening geeft. misschien een beetje teveel. Klik om te vergroten... Ik heb er natuurlijk niet enkel en alleen positieve effecten van. Uiteraard gebeurt het wel eens dat ik helemaal geen zin meer heb om naar buiten te gaan bijvoorbeeld. En soms vind ik dat lome gevoel vervelend. Maar ik ervaar ook een enorme plus. (Van nature ben ik niet echt een kalm persoon, maar door wiet word ik dan weer kalm of kan ik enorm focussen.) Dat is ook zo. Ik geef te veel om anderen hun mening, slecht kantje van me. Ook daar wil ik aan werken, dat ik gewoon kijk naar hoe IK mij erbij voel, en hoe IK ermee omga. MeejheM zei: er zijn gezondere manieren om je cannabis te gebruiken, maar blowen is lichamelijk niet echt erger dan roken, een pakje per dag is volgens mij nog altijd slechter dan een paar joints. je zal niet in een zak aardappelen veranderen. van de andere kant lijk je je blowen te rechtvaardigen door het feit dat je niet drinkt, dat heeft niks met elkaar te maken, en is geen reden om wel of niet te blowen. blijkbaar spelen deze gedachten je wel parten, waar geen duidelijke reden voor is. praat een met een psycholoog, geen huisarts of psychiater. Klik om te vergroten... Ja helemaal waar. Ik merk dat ik meer rook als ik geen wiet rook, en da’s natuurlijk al helemaal stom. Tabak is niet eens lekker enzo, en echt nergens goed voor. Maar da’s ook al zodanig een gewoonte. Ook hier moet ik je gelijk geven, dat ik niet drink zou geen excuus mogen zijn. Ik ben enkele jaren naar een psycholoog gegaan, en er kwam een punt dat ik me afvroeg wat therapie me nog kon bieden. Ik wil het ook alleen kunnen."

"Bedankt voor je antwoord, fool! Fool zei: Ik kan me trouwens wel goed voorstellen dat het voor jezelf nog best een stap geweest zal zijn, ik heb in +/- 6 weken dat ik van de doc niet mocht drinken vaker moeten uitleggen waarom ik niet dronk, dan dat ik geslapen heb, volgens mij. (En nee, ik ging er maar vanuit dat ik ook geen pep mocht) Klik om te vergroten... Ik vind het ook echt gek. Mensen vragen zich oprecht af waarom je geen alcohol drinkt. Een beetje hypocriet ook dat er dan zijn die alle andere drugs afkeuren, maar wel liters alcohol drinken. Fool zei: En je zegt dat je het gevoel hebt dat je iets marginaals doet. Bedoel je daarmee dat je daarmee niet voldoet aan je eigen moraal, of die van personen die je dierbaar zijn? Of richt je je daarmee meer op het feit dat het niet helemaal gewenst is in het plaatje van de samenleving? In dat laatste geval kan ik je vast gerust stellen, we hebben met zijn allen zóveel verschillende ideaalbeelden dat wiet roken ongetwijfeld in een aantal heel goed past, heb jij blijkbaar nog geluk dat jij ook in het ideaalbeeld van je vriend past. Klik om te vergroten... Hm, zoals MeejheM hierboven aankaart, ik trek me te hard aan wat andere mensen denken. Daar probeer ik aan te werken. Andere personen en de samenleving. Ik vind het moeilijk om te kunnen zeggen: ‘fuck jullie, ik doe gewoon mijn zin’. Maar ik probeer nu wel meer te denken aan mezelf, hoe ga IK ermee om, want het helpt MIJ. Ik probeer rekening te houden met het feit dat de maatschappij wiet demoniseert, maar het is niet zo leuk als je ouders het ook niet begrijpen en meteen ‘bezorgd’ zijn omdat je wiet rookt. Dan krijg je het gevoel dat je echt iets fout doet. Dat laatste heeft me inderdaad wat gerust gesteld. Soms moet ik het gewoon ook eens horen van andere mensen Mindless zei: Dat kan zijn ja. Sommige mensen functioneren beter op bepaalde vlakken door wiet te roken. Ik geloof alleen niet dat dat een lange termijn oplossing is. Maar zolang je er meer voordelen dan nadelen van ondervindt, snap ik best dat je het blijft gebruiken (even in het algemeen gesproken). Klik om te vergroten... Ik geloof ook niet dat het een oplossing is. Anderzijds denk ik dat, als je ervoor zorgt dat je niet alles in functie van die wiet doet, dat het prima is. MeejheM zei: wiet heeft waarschijnlijk nog vele verbindingen die nog onderzocht worden die waarschijnlijk allerhande positieve invloeden hebben op het lichaam(niet psychisch). ze zijn op het moment bezig het hele genoom in kaart te brengen, en er word, dankzij de omslag in de VS tegenwoordig erg veel onderzoek naar gedaan. alleen jammer dat je er stoned van word. mijn interpretatie van de tot nu gepubliceerde onderzoeken en lopende onderzoeken is dat cannabis best eens een schatkist aan medicijnen kan opleveren als het uit de taboesfeer komt, en er onderzoeken serieus genomen worden. aan de andere kant ken ik genoeg mensen die negatieve invloed hebben veroorzaakt in hun dagelijks leven, werk/school en algemeen functioneren, tot spoedopnames aan toe. apathisch of psychotisch worden komt gewoon voor, maar ik ken ook genoeg mensen die daar volgens mij totaal geen problemen mee hebben, en toch elke dag meerdere joints roken. Klik om te vergroten... Precies  Ik heb voor mezelf uitgemaakt dat ik niet wil stoppen, maar zeker wel minderen. Ik wil me minder afhankelijk voelen van wiet."