mauro88

"benniesmitters zei: Wat bob zegt, denk dat je sympatische zenuwstelsel overuren draait. Daardoor val je ook af en voel je je slecht omdat dit enorm veel energie kost en je weerstand gaat er ook enorm van achteruit. Door de drugs kan dit niet komen maar de psycholoog kan wel een gelijk hebben dat je een soort van trauma hebt ontwikkeld. Heeft die psycholoog je nog verdere adviezen gegeven? En sta je er nog onder behandeling? Trouwens welke club in mallorca was het? Ga zelf ook elk jaar naar dit eiland, dit jaar dus ook weer. Vind het wel fijn om te weten welke club te mijden of waar ik iets beter moet opletten. Klik om te vergroten... Ja, ik sta nog verder in behandeling, ik heb nu welelijkse afspraken staan, we werken met een techniek om de nare herinneringen te relativeren en minder heftig voor mij te maken. Ik kan nog niet zeggen of het echt werkt aangezien ik net voor de eerste keer langs ben geweest. Hoe kan ik ervoor zorgen dat mijn sympatische zenuwstelsel als het ware bijkomt, moet ik langzaam activiteiten gaan ondernemen of rusten en met de gevoelens meeleven? Verder heeft ze als advies gegeven om elke dag iets te ondernemen, ik ga nu elke dag bijvoorbeeld voor twee uurtjes naar het strand, bos of pak ik een terrasje. Wat ik wel merk is dat een biertje me goed doet, ik neem elke dag een of twee biertjes om even te ontspannen, het onderdrukt de stres namelijk een beetje. Deze club is in S'Arenal (El Arenal)"

"Bobsacamano zei: Beste Mauro, Welkom op het forum. Ik wil je meteen gerust stellen. Wat je mee hebt gemaakt is vervelend en heel naar. Als je drugs krijgt toegediend zonder dat je dit weet kan dit een hele vervelende ervaring zijn. Je paniekerige staat helpt daar niet bij. Even een kort verhaaltje. Nog niet zolang geleden nam ik een stofje tot me dat ik nog nooit gehad had. In het begin ging het goed maar ineens begon ik hartkloppingen te krijgen en daardoor raakte ik in paniek. Ik heb anderhalve week lang flinke klachten gehad. Hoofpijn, paniek, trillerig, zweethandjes enz enz. Ik weet dat dat al lang neit meer komt door de drugs. Maar door stress kan je enorme lichamelijke klachten krijgen. Er is lichamelijk niks met je aan de hand. Dat weten we eigenlijk zeker. Ik denk niet dat ze 2CB in je drankje hebben gegooid. Niet dat ik je neit geloof maar het is gewoon een rare keuze om in iemands drankje te doen. Maar eigenlijk doet dat er al niet meer toe. Mijn advies is om proberen in contact te komen met wat je voelt en het niet uit de weg te gaan. Bedenk je zelf iedere keer als je paniek voelt "Ik mag me zo voelen het is ok het hoort bij me en ik voel me straks weer beter" Op die manier accepteer je het gevoel beter inplaats van er tegen te vechten. Al je er tegen vecht dan word het erger. Het voelt heel erg onnatuurlijk in het begin om je over te geven aan zon gevoel maar het werkt uiteindelijk wel. Zolang je het gevecht aangaat met je demons worden ze alleen maar sterker en jij alleen maar sterker. Omarm ze en je gaat ze beter snappen. Geloof me ik praat uit ervaring. Ik ben best hypochonder aangelegd en denk vrij snel dat er iets mis is met mijn lijf. Ik raak dan steeds meer in paniek waardoor ik nog meer rare lichamelijke klachten krijg. Inmiddels kan ik daar steeds meer grip opkrijgen door wat ik hierboven heb geschreven. Je mag me altijd dingen vragen en hopelijk gaat het snel beter met je. mauro88 zei: Een jaar geleden ben ik op examenreis geweest naar Mallorca. Ik had een paar biertjes gedronken in de club en in een keer werd ik een beetje misselijk, ik had door dat er niet iets in orde met me was. Toen schoot het gevoel in een keer van mijn oren tot het midden van mijn hoofd, alsof er iets inkickte. Ik ben zo snel mogelijk naar mijn kamer gegaan en heb proberen te slapen. Dit lukte echter niet, ik schrok elke keer wakker. Uiteindelijk ging ik rechtop zitten in bed en toen zag ik allemaal dode mensen rondom mijn bed kruipen. Ik realiseerde me dat het niet echt was maar ik was toch extreem angstig, paranoïde en gestressd. Ik liep naar de spiegel en ik zag dat ik grote pupillen en een hangkop had. Ik dacht het ergste is geweest dus ik ga maar op bed liggen tot het over is. Vervolgens heb ik van 01:00 tot 07:00 wakker op bed gelegen terwijl ik enorm lag te trillen van angst. Ik zette muziek op mijn hoofd om me tot rust te laten komen. Uiteindelijk kon ik slapen, ik heb tot 17:00 in bed gelegen. Ik was goed uitgerust en de angst en paniek en het opjagende gevoel was na ongeveer een dag wel weg. Dit jaar ben ik weer naar dezelfde club geweest in mallorca. Hier was een vriend van mij gedrogeerd, hij stond strak was extreem angstig en hallicuneerde zijn eigen begravenis, hij zag de stoep roze. De dag hierna ben ik gedrogeerd, het begon weer met misselijkheid en het gevoel dat het in een keer in mijn hoofd naar binnen schoot, alsof er iets inkickte. Ik wist dat het niet in orde was dus ik had gelijk een taxi aangehouden. Ik schoot in een keer in de paniek en ik was extreem angstig. We zijn met 180kmh naar het ziekenhuis gereden, hier had ik een hoge hartslag van 140, dit bleef hoog van 01:00 tot 07:00. Ik was enorm angstig en in paniek, paranoïde, deze keer hallicuneerde ik niet, maar het voelde wel precies hetzelfde als het jaar ervoor. Ik begon met mijn kaken te malen en had een licht euforisch gevoel die veranderde in angst en stres. Toen mijn hartslag was gedaald naar ongeveer 120 en ik de angst aardig onder controle had zijn we weer met de taxi naar het hotel gegaan. In het hotel heb ik kunnen slapen, maar toen ik opstond schoot de angst stres en paranoïde weer naar mijn kop. Ik ben in bed blijven liggen tot ik me beter voelde, maar toen ik alleen was kreeg ik weer een paniek aanval. Ik heb een dokter laten komen, heb hem het verhaal verteld en hij had mij valium gegeven waarvan ik weer rustig werd. Ik ben nog een dag in het hotel gebleven en de dag erna heb ik het vliegtuig naar huis genomen. Omdat ik zo angstig was had ik 3 pilletjes valium genomen. Toen ik met het vliegtuig was aangekomen waren de pilletjes uitgewerkt en kreeg ik weer een paniek aanval. Ik wist niet wat het was dus ik ben met spoed naar het ziekenhuis gegaan, ik had een hoge hartslag van ongeveer 120 maar toen paniek en het gevoel in mijn hoofd bijna weg was getrokken ben ik weer ontslagen. Thuis heb ik er constant last van, ik ben angstig, ben zeer emotioneel prikkelbaar, voel me opgejaagd, extreem gestrest, heb een maf prikkelend gevoel in mijn hoofd wat overeen komt met het gevoel dat ik kreeg in mijn hoofd toen er iets inwerkte. Alles kost veel energie en om me ergens toe te zetten om iets te ondernemen is ook erg moeilijk. Als ik eenmaal bezig ben met iets, zoals even naar het bos wandelen of naar het strand dan gaat het wel aardig. Als ik aan de symtonen denk en niet zo veel doe wordt het erger. Ik heb last van nachtmerries over drogeringen. De dag nadat ik thuis was aangekomen ben ik naar de huisarts gegaan. Hier werd mij verteld dat ik moest aanzien hoe het met mij ging na een week maar de depressieve en lusteloze stresvolle gevoelens zijn er nogsteeds. Later belde de huisarts mij weer op zodat ik afspraken kan maken met een psycholoog om mijn trauma te verwerken. De huisarts en de psycholoog denken dat de symtonen komen door de trauma, ze zeggen dat ik last heb van PTSS. Ik zelf kijk er echter anders naar. Ik voel namelijk constant een soort prikkelend gevoel in mijn hoofd en denk dat er iets mis is met mijn zalkje serotonine of mijn zenuwen die stress angst en paniek aansturen overbelast zijn. Ik heb die vriend van mij die ook gedrogeerd is gesproken en hij heeft last van dezelfde symptomen, maar hij kan zijn dagelijkse activiteiten wel ondernemen. Wij denken dat we gedrogeerd zijn met 2CB of iets dergelijks. Ik heb uiterst veel last van de symptomen en wil zo snel mogelijk weer helemaal mijzelf voelen. Ik kan moeilijk meer met vrienden afspreken, ik heb een reis naar Parijs af moeten zeggen, heb een 3-daags festival moeten afzeggen. Mijn hele leven zit op de kop door die ene avond. Ik ben al ongeveer 7kg afgevallen in een maand door de stress en omdat ik niet meer naar de sportschool kan, ook mijn eetlust is lager door alle stress. Ik hoop dat iemand mij kan vertellen waar deze depressieve en parranoïde klachten vandaan komen en wat ik eraan kan doen. Ik merk dat ik het met de dag iets beter onder controle kan houden maar ik denk dat dat komt doordat ik ben gaan wennen aan de symptomen. Ik heb online veel informatie opgezocht, 5-HTP zou mij kunnen helpen tegen de depressie, enig advies hierover is ook altijd welkom. Alvast bedankt allemaal, ik kijk er enorm naar uit om mij weer lekker in m'n vel te voelen! Als u advies heeft kunt u mij ook op de mobiel bereiken: 06-14736023 Klik om te vergroten... Klik om te vergroten... Dankjewel Bob, heel duidelijk verwoord allemaal. Precies zo denk ik er ook over; Alleen mensen die extreem vaak of extreem veel drugs onverantwoord gebruiken krijgen directe lichamelijke klachten. Zo is het bij ons in Mallorca namelijk niet gegaan, ik merkte dat ik wel goed onder invloed was, maar de angst en paniek was erger voor mij dan het gevoel van de desbetreffende drugs. Ik heb zelf wel met xtc geëxperimenteerd als het ware en heb hierdoor wel iets om het mee te vergelijken en iets om tegen mijzelf te kunnenzeggen dat de drugs mij geen ditecte fysieke schade kunnen hebben gedaan. Toch blijf ik het raar vinden want ik ervaar dit gestreste gevoel dag in en dag uit, zoiets heb ik nog nooit met mijn lichaam ervaren en daar schrik je natuurlijk van. Ik denk gelijk dat er iets met me aan de hand is, dat is logisch want ik heb dit gevoel nooit gekend. Er raast van alles door mijn hoofd heen, kan het hierdoor komen is dit het of is dat het... Maar het is nu bijna een maand geleden dus als het iets fysieks is geweest had het ook al lang hersteld moeten zijn. Ookwel; het moet wel iets mentaals zijn. Wat de psycholoog ook verteld is dat bij een trauma er altijd een ervaring vooraf is gegaan aan de ervaring die het stres "syndroom" heeft laten starten. Dat komt natuurlijk ook overeen in mijn verhaal. Ik ga goed letten op de tips die je mij gegeven hebt, heel erg bedankt! En als je vind dat ik er nog niet helemaal op de juiste manier naar kijk, verbeter mij dan, graag! Gr Mauro"

"Bobsacamano zei: Ik denk dat je al goed op weg bent. Je ziet in dat het probleem niet lichamelijk is. Ik had dit ook ik maakte mezelf helemaal gek. Ik haalde er de raarste dingen bij, door de paniek die ik dan had kreeg ik hartkloppingen en dan ging mijn hoofd weer die kant op "ik zal wel iets aan mijn hart hebben" Ik had ook veel last van tintelende ledematen "ik zal wel iets aan mijn zenuwen hebben" Ik werd helemaal gek. Snachts in je bed voel je het allemaal nog heftiger want dan heb je nul afleiding en kon je geest ook nog is nog vrijer de overhand nemen. Ook snachts rond neuzen op internet helpt nou niet bepaald, wat je daar ook vind je gaat altijd bijna dood Ik heb hele concrete afspraken met mezelf en mijn vriendin gemaakt. 1. Als ik ook maar iets raars denk hoe klein ook dan moet ik het uitspreken naar haar. Hoe vaak dat is maakt niet uit. Zodat ik niet in een spiraal terecht kom. 2. Alles wat ik voel mag ik voelen en hoef ik niet te verstoten of bang voor te zijn. Accepteer dat het er is. 3. Ik moet mezelf kalmeren als ik rare dingen voel in mijn lijf. Zo werd ik hypergevvoelig voor kleine geluidjes. Ik kreeg dan een soort mega schrikreactie maar dan puur lichamelijk alsof ik een stroomstootje kreeg een soort energie golf. Als dit gebeurde zei ik tegen mijn lijf dat hij zich niet druk hoefde te maken en dat het goed komt. Het klinkt misschien stom met je lijf communiceren maar voor mij zijn het twee aparte gedeeltes die samen jou maken je lichaam en je geest. Door op die manier met mijn lijf te communiceren werd mijn lijf rustiger en kalmer. 4. Ik mag niet meer als een idioot troep op internet opzoeken. 5. Als ik ga slapen zeg ik tegen mezelf "je gaat gewoon lekker slapen en morgen weer een dag" Als ik niet kan slapen dan hou ik mezelf rustig (probeer ik) en zeg ik tegen mezelf morgenavond ook weer een nacht om te slapen. Wakker liggen is één ding wakker liggen en stressen is een heel ander verhaal. Voor mij hielp het enorm toen ik er eenmaal achter kwam dat het stress was. Dit kwam door mijn huisarts overigens die had het meteen door. Toen ik daar weg liep vielen er meteen dingen op zijn plek. Het was daarmee niet opgelost maar daardoor kon ik het meer een plek geven. Ik wil mijn probleem nou niet groter maken dan het is maar ik ben wel blij dat het allemaal gebeurd. Ik leer mezelf weer op een dieper level kennen. Klik om te vergroten... Beste Bob, Ik wil je alvast heel erg bedanken voor je advies! Vandaag is de eerste dag dat ik er zo naar ben gaan kijken en ik voel me al een stuk rustiger worden. Ik ben de hele dag door nog steeds wel emotioneel prikkelig, gestrest en ik voel nog wel een maf gevoel in mijn hoofd, maar des te meer ik het met rust laat des te minder last ik van alles krijg. Ik heb vannacht al een stukje beter kunnen slapen en werd al een stuk minder depressief wakker. Ik ben nog wel erg vermoeid dus ik let wel goed op dat ik niet te grote stappen neem. Als ik wat voel opkomen dan accepteer ik dat en laat ik het rustig weg zakken door tegen mijzelf te zeggen dat het erbij hoort en dat ik door moet gaan, zodat ik mij weer lekker in mijn vel ha voelen. Ik ga komende dagen door met deze aanpak en bespreek de ervaring ook even met de psycholoog. Nog een maal, hartelijk bedankt!"

"Ik merk inderdaad dat de stres constant aanwezig is, als ik afleiding zoek en leuke dingen ga doen lijdt het mij goed af en heb ik minder last van de symptomen. Het gaat heel langzaam steeds iets beter en ik heb ook steeds meer energie om dingen te ondernemen. Af en toe als ik te veel van mijzelf vraag heb ik nog wel dipjes die best heftig kunnen zijn. Vannacht had ik bijvoorbeeld wel een redelijk heftige aanval, ik probeerde te slapen maar het lukte niet door hartkloppingen. Ik probeerde mijn gedachtes te relativeren en tot rust te komen. Het relativeren lukte wel aardig maar de reactie had ik niet helemaal onder controle. Ik heb van 01:00 tot 04:00 enorm in bed liggen trillen, hoge hartslag, snel ademen, ik was erg paniekerig en van streek. Ik wist dat er niks aan de hand was maar toch reageerde ik zo. Na een vrij slechte nacht ben ik vanmiddag naar buiten gegaan om rustig door het park te wandelen, maar ik was nog niet helemaal hersteld. Op de terugweg naar huis schoot er in een keer een maf gevoel in mijn hoofd. Alsof er in een keer een adrenaline stoot naar m'n hersenpan schoot, ik had een tunnelvisie, zie dan ietsje wazig, ben duizelig en paniekerig. Het lijkt alsof er iets mis met je lichaam aan de hand is in een keer waar ik weer van in paniek raak. Aan het begin heb ik hier het meest last van gehad, het werd steeds minden, ik denk dat het nu weer op kwam doordat ik prikkelbaarder was door mijn slechte nachtrust van de nacht ervoor. Emotioneel ben ik zeer prikkelig en vind ik het moeilijk om van de leuke dingen te genieten. Alle stres en angst om weer een aanval of terugval te krijgen maakt mij vermoeid. Mijn toestand zou ik beschrijven als een lijn die langzaam naar het positieve gevoel stijgt met af en toe een dip als ik te snel weer de oude wil zijn of te veel van een dag vraag. Als ik wakker wordt is het gevoel het ergst, ik voel me dan depressief en emotioneel en moet mij dan concentreren om er minder last van te krijgen. Als ik een tijdje wakker ben of bezig ben met een activiteit gaat het redelijk. Hetgene waar ik het meest mee zit is dat ik bang ben voor een paniek aanval, het maffe gevoel dat in mijn hoofd schiet en dat ik dan de controle kwijt raak. Ik vind het moeilijk om me ertoe te zetten om dingen te gaan ondernemen omdat ik er tegenaan kijk dat het niet helemaal goed kan verloopt omdat ik soms uit het niets onwel wordt. In de meeste gevallen kan ik het gelukkig wel relativeren en tot rust laten komen. Sorry voor het lange verhaal, maar ik wou even graag mijn ervaring met je delen zodat je een beter zicht zou kunnen hebben in mijn situatie en of je PTSD / PTSS hier inderdaad in herkent. Ik ben er zelf onzeker over omdat ik mij op deze manier nog nooit heb meegemaakt, en mij niet zo goed kan voorstellen dat zo'n gevoel na de ervaring kan blijven hangen. Momenteel heb ik EMDR therapie en bespreek ik wekelijks mijn evaluatie. Morgen heb ik mijn tweede afspraak. Ik ben benieuwd naar je mening en of jij ook hebt ervaren dat er plotseling een gevoel naar je hoofd schiet en dat je dan in paniek schiet zonder dat er iets aan de hand is. Dit overkomt mij meestal als ik vermoeid ben of in een drukke omgeving zoals in een drukke winkel. Graag hoor ik van u, alvast hartelijk bedankt! Groet Mauro Bee zei: Hoi TS, Het lijkt misschien onwerkelijk, maar de klachten die je noemt zijn echt typerend voor PTSD. Zelf heb ik PTSD gehad, maar dat was niet drugsgerelateerd (en ik had ook nooit iets gebruikt). En ik ervaarde precies hetzelfde. Je bovenkamer is ineens een bende. Kenmerkend voor PTSD is dat je een verhoogde waakzaamheid hebt en je je emotioneel verdoofd voelt. Daarnaast herbeleef je het trauma regelmatig (bijvoorbeeld in dromen, flashbacks of opdringerige gedachten). Het is een beetje alsof die gebeurtenis een liedje is wat op repeat staat in je hoofd. Of, als TL;DR = Het is niet prettig. Groetjes, Bee Klik om te vergroten..."