lightsandsounds

"Ik weet niet zo goed hoe ik moet beginnen deze trip te omschrijven. Omdat het zo veel meer was dan wat je in woorden kan vertellen. En omdat het zo anders was dan ik had verwacht, als ik er überhaupt iets van had verwacht. Vandaar misschien ook dat het zo'n lang verhaal is geworden We begonnen thuis op de bank met het kauwen van de truffels. (Atlantis, 10 gram pp). Ik was trouwens met mijn twee huisgenootjes/vriendinnetjes K (ZERO-) & J. Wanneer we drugs gebruiken, doen we het eigenlijk sowieso altijd met zn 3e. We zijn dus goed op elkaar ingesteld. Het was voor ons alle 3 de eerste keer. We hadden bij de eerste stukjes nog zoiets van het gaat wel. Maar toen het eenmaal in ons speeksel werd opgenomen. Gad-ver-damme. We zaten ongeveer 5minuten met onze ogen dicht naar beneden te kijken en te kauwen. Het eerste strijd momentje van de middag. Het was 3uur. Om half 4 gingen we naar buiten en liepen naar het parkje waar we onze trip wilden beginnen. Tijdens het lopen (ongeveer 10 minuten) werden we al wat giechelig en kwamen de kleuren al een heel klein beetje naar voren. Ze vielen meer op. Ik weet nog dat er een geel schoonmaak doekje in een auto lag en dat dat ineens wel erg interessant was. Eenmaal in het park aangekomen zijn we op een bankje gaan zitten. We hebben toen vooral heel erg veel gelachen en ons heel erg verwondert over hoe groen het gras wel niet werd en over de treinen die achter ons voorbij reden. De goederentrein was helaas niet zo’n groot succes. Het geluid maakte ons allemaal een beetje naar. Ik werd steeds meliger en wat weeïg. Ik heb toen stukjes van een banaan gegeten, maar dat ging heel erg langzaam. En ik was er dan uiteindelijk na 3 hapjes ook wel weer klaar mee. Er kwamen ondertussen nog wel eens mensen langs en ik voelde me zo sloom en melig dat we hadden besloten om maar even een rondje te gaan lopen. Eerst wilde we misschien naar huis, maar ik weet nog dat ik zei ‘ik wil niet naar huis, het is hier veel te leuk’. Zo voelde het toen ook. Toen we eenmaal gingen lopen werd mijn zicht steeds golvender. En voelde ik me steeds meer ‘als spaghetti’ of als ‘een zakje’. We waren ondertussen alleen maar aan het lachen, om wat we zagen, hoe we liepen en hoe we deden. We zijn uiteindelijk ook gaan lopen omdat er steeds mensen langs liepen en ik weet dat me dit best wel beangstigde. Meer omdat ik me bewust was van mijn gedrag, alleen dit lacherige en golvende niet kon veranderen en me zo dus ongemakkelijk ging voelen. Tijdens het lopen werd het allemaal best wel heel erg heftig. Het voelde alsof ik koorts had. Dat gevoel wanneer je ziek bent maar toch echt naar de supermarkt moet voor eten en echt alles langs je heen gaat. Dit gevoel + het besef dat ik me niet normaal kon gedragen bleven erg hangen en maakte me onrustig. Lopend naar huis was ik dus telkens in strijd met mijn gedrag, de omgeving om me heen en het zo snel mogelijk naar huis willen gaan. Ondertussen heb ik wel om de 5 minuten lachend tegen een hekje gehangen omdat het allemaal toch ook weer heel grappig was. Het laatste stukje naar huis (3 minuten) ging mijn zicht echt helemaal los. Alle kleuren waren super fel, de bomen golfde, ik zag telkens overal patroontjes overheen en kon niet verder kijken dan 2 meter voor me. De rest was 1 grote blur. Ik heb hier alleen niet van kunnen genieten en probeerde het zo veel mogelijk te negeren, omdat ik in mijn hoofd echt alleen maar naar huis wilde. Eenmaal thuis kon ik eindelijk zitten en werd mijn zicht en mijn gevoel nog heftiger. Ik had nog steeds het gevoel alsof ik koorts had, alsof je gaat flauw vallen of moet overgeven, maar dat niet gebeurd. Ik heb tijdens dit gevoel wel nog geprobeerd nieuwe truffels te wegen voor J, zij voelde namelijk niet zo veel als wij, alleen was ze heel erg melig. Dit moment was wel weer heel grappig omdat ik echt bij mezelf dacht. OKEE. Ik ga NU de weegschaal halen. Lachend en strompelend bereikte ik de keuken en liep ik weer terug. Maar toen ik eenmaal zat kon ik echt niet meer normaal nadenken over de weegschaal en de truffels. Alsof allemaal andere gedachtes en gevoelens deze praktische zaak, het wegen van de truffels, overstemde. Ik kon ook totaal niet meer bedenken hoeveel ze moest nemen. Uiteindelijk had ik de weegschaal ook op schoot, met het bakje met truffels erop en zette het toen pas aan. K liet mij lachend weten dat je op schoot niks kan wegen en dan besef je je weer, OJA. Maar dat besef en praktisch nadenken en beslissen hoeveel gram J bij moest nemen was ook echt een strijd. Toen ik besefte dat het allemaal niet ging lukken werd dat ‘koorts’ gevoel steeds heftiger en ben ik even naar boven, naar mijn eigen kamer gegaan. Ik moest namelijk even rust in m’n omgeving hebben, om alles wat in m’n hoofd gebeurde te beseffen voor zover dat kon. Bij K & J moest ik namelijk constant alleen maar lachen om alles wat ik zei, terwijl ik me helemaal niet echt blij voelde. Eenmaal boven werd ik aan de ene kant rustiger, maar was ik aan de andere kant ook alleen. Ik heb toen een van mijn beste vriendinnetjes gebeld (die het ook wel eens had gedaan) omdat ik even een nuchter persoon nodig had om me aan te horen. Voor zover ik überhaupt uit m’n woorden kon komen. Ik had haar ook al gebeld tijdens de wandeltocht naar huis, toen was ik vooral nog heel melig en nog niet zo determined om thuis te komen. Toen ik haar eenmaal aan de telefoon had werd ik helemaal overmant door emoties. En dan vooral verdriet. Ik heb met haar aan de telefoon echt 5 minuten lang (wat trouwens voelt als een halfuur) gehuild. In plaats van dat ik zeg maar flauw viel of dat ik moest overgeven (ik heb een soort fobie tegen overgeven, dus dat wilde ik ook echt niet) moest ik huilen. Alles was gewoon teveel in m’n hoofd omdat al m’n negatieve emoties van de afgelopen tijd in 1 keer eruit kwamen + je omgeving welke je totaal geen houvast geeft omdat alles draait en golft en dus ook helemaal niet vertrouwt aan voelt. Zij probeerde me gerust te stellen en dat lukte ook. Het was alleen heel moeilijk om haar te vertellen wat er allemaal in mijn hoofd gebeurde. Alsof je in je onderbewustzijn zit en zij aan de oppervlakte en je geen woorden kan vinden om het gevoel te omschrijven. Terwijl je in je onderbewuste wel in zinnen denkt die het gevoel wat je voelt omschrijft. Ik hoop dat dit een beetje duidelijk is. Het kwam er in ieder geval op neer dat haar vertellen wat ik voelde zo moeilijk was en zo ver weg leek, dat ik vooral alleen wat praktische zaken kon brabbelen als hoe laat ik het had genomen en of het goed ging of niet zo goed. Alles was gewoon heel moeilijk en langzaam en ondertussen was ik ook heel erg bezig met hoe ‘debiel’ ik eruit zag en hoe mijn lichaam niet mee werkte en zwaar was. Terwijl dit eigenlijk helemaal niet uit maakt. Maar voor mij was dat op dat moment echt een issue. Mijn vriendinnetje vertelde me dat ik alles gewoon even moest loslaten. Wat trouwens best wel een issue is waar ik al een jaartje ongeveer mee bezig ben, en dat probeerde ik ook. Op de een of andere manier lukte het wel een beetje, maar door dat koortsige gevoel was dat wel echt super moeilijk. Ik heb op een gegeven moment toen ik wat rustiger was, opgehangen om even iets meer ‘tot mezelf te komen’ en om alles maar over me heen te laten komen, want ook aan de telefoon lukt dat niet echt omdat je dan ook weer met iemand anders bezig bent. Uiteindelijk heb ik toen nog heel veel gehuild. Omdat ik verdrietig was maar later ook gewoon omdat het eruit moest, terwijl ik wel weer een soort van rustig was. Heel vreemd. Wat ook heel raar was, was dat ik bij mezelf dacht okee ik was altijd bang voor een bad trip, en misschien is dit er wel een, in hoeverre je het een bad trip kan noemen. Maar ik was gewoon totaal niet bang. Ik was alleen vooral verdrietig. En ik was een soort van een met mijn emoties. Ik kon niks meer relativeren, maar de emoties waren wel veel helderder dan hoe ik ze normaal voel. Alsof ik een deur open had gezet, daar dus al mijn emoties uit waren gestroomd en ik nu in de kamer achter de deur zat, met al mijn emoties om me heen. Alsof je alles veel helderder ziet, maar alles wel echt super heftig is. Ik heb toen ook nog een vriend gewhatsappt dat het ff niet zo lekker ging en dat ik heel veel moest huilen. Ook hij probeerde me toen gerust te stellen en alleen al ‘alles komt goed lieverd’ deed me toen zo veel. Het liefst wilde ik dat hij gewoon even in mijn kamer was, ik hem kon knuffelen maar gewoon niks hoefde te zeggen. Gewoon even helemaal weg in die knuffel. Omdat je je ook beseft dat je hem nooit kan uitleggen wat er nu allemaal in je hoofd gebeurd. Toen besefte ik me ook dat ik helemaal niet hoefde uit te leggen aan iedereen wat ik voelde, maar dat ik het vooral gewoon zelf moest voelen en ervaren. Uiteindelijk heb ik besloten terug te gaan naar m’n huisgenootjes, omdat alleen zijn ook de oplossing niet meer was. Dat hoofdstukje was nu ‘afgesloten’. Ik ben toen naar beneden gegaan en werd gelijk (na een fijne knuffel van K) geïntroduceerd aan ‘het eiland’. Dit was een dekentje op de grond met kussens en chocola. En op dat moment was ik ook heel erg toe aan dit eiland en vervaagde de verdrietige gevoelens steeds meer. Ondertussen was ook mijn zicht iets beter. Alles golfde nog wel, maar de patronen waren weg en de kleuren ook weer iets minder fel. Het eten van chocola was op dat moment echt het beste ever. Ook had ik nog een pilletje valeriaan genomen en druivensuiker. Ik heb nog een beetje geprobeerd uit te leggen wat er was gebeurd en wat ik voelde. Maar weer voelde het alsof ik vanuit heel diep dit moest vertellen en de woorden hiervoor gewoon te ver weg waren. Gelukkig snapte zij echt al zo veel, als ik alleen maar zei, ‘ja het voelt gewoon alsof ik ver weg ben’. Zo hebben we denk ik wel een tijdje gezeten. Lachend, proberen elkaar uit te leggen wat we voelde, en vooral veel voor ons uit staren en bezig zijn met wat we wel niet allemaal dachten. Wel had ik nu het gevoel dat ze me juist heel rustig maakte. Omdat zij wel in de wereld zaten waar ik zat. In dat onderbewustzijn. Na een tijdje werd J helaas niet lekker. Ook dat koortsige gevoel en zij moest uiteindelijk wel overgeven. Ze had als enige ook bijgenomen. Ik ben toen weer heel even naar boven gelopen omdat ik nog steeds een soort van kots fobie heb en zij bij mij dat gevoel ook weer aan wakkerde. Wel was ik nu veel rustiger en kon het gevoel gewoon even over me heen laten komen en dan ebde het vanzelf weer weg. Na 5 minuten was ik weer beneden en ging het weer helemaal dikke prima met J. Zo hebben we denk ik de laatste 2 uur van onze trip uitgezeten. Op ons eiland, half lachend, half pratend, half starend maar wel heel erg verbonden. En vooral heel veel nagedacht. Echt heel veel. Ook omdat actie ondernemen of mijn lichaam bewegen heel zwaar en moeilijk was en we al genoeg strijd hadden geleverd toen we van het park naar huis moeste lopen. Nu 1 dag later, besef ik me iets meer wat er is gebeurd. Het is alsof de deur die open was gegooid nu weer dicht is en ik steeds meer terug kom aan de oppervlakte. Wel had ik vandaag totaal geen behoefte aan oppervlakkige mensen of dingen als facebook of twitter. Het voelt ook een stuk rustiger in mijn hoofd. Normaal weet ik altijd wel alles heel goed, alleen klopt mijn gevoel daar niet goed bij. Op dit moment lijkt het net alsof mijn gevoel een stuk dichterbij mijn hoofd is gekomen. Ik heb ook totaal geen spijt van dat ik het gedaan heb, alleen de manier waarop zou de volgende keer (als die komt) wel iets anders kunnen. Misschien een locatie zoeken zoals gewoon een huis dat als thuis voelt, maar dan wel de optie om naar buiten te gaan zoals een tuin o.i.d. Het park was namelijk echt een brug te ver voor de eerste keer. Ook zou heel graag willen genieten van alle visuele dingen die ik zag, ipv dat dit er alleen maar als ‘bij effect’ bij was en ik me daar totaal niet op kon focussen vanwege dat koortsige onrustige gevoel. Ik denk dat ik qua emoties ook weer veel dichter bij mezelf sta. Ik ga bijvoorbeeld alleen op reis over 2 maanden voor 4,5 maand en ik zit hier best wel mee, omdat ik voor het eerst echt alleen weg ga. En ik alleen zijn best moeilijk vind. Momenteel lijkt het net alsof ik al op reis ben geweest, maar dan gistermiddag. Alsof al mijn reis en ‘levens’ aspecten langs zijn gekomen maar dan allemaal tegelijk binnen een tijdsbestek van 4 uur. Omdat ik alleen nog ervaring had met xtc/speed/2cb kwam gister alles gewoon heel hard aan, omdat ik dit nog nooit zo heftig had meegemaakt en dit mijn eerste ervaring was met een psychedelische drug. Wel vind ik het fascinerend, wat het met me heeft gedaan en hoe anders ik me toch voel dan bijvoorbeeld 3 dagen geleden"

"Leuk trip report! De trollenkoning!!!! Dat lijkt me dan echt super tof"

"Hoi, morgen gaan mijn huisgenootjes en ik voor het eerst mdma proberen, we hebben wel al een aantal keer xtc gedaan. Nu vragen we ons af wat een goede dosis zal zijn. Een vriend van ons adviseert 1,5 keer ons lichaamsgewicht. Alleen vraag ik me dan af hoe dat gaat met bijnemen. Met xtc begin ik meestal met een halfje en neem dan na 2uur een kwartje bij en eventueel daarna nog een kwartje. We hebben nog xtc liggen dus dat kunnen we ook nog meenemen. Wat raden jullie aan qua dosis en bijnemen en wat zijn jullie eigen ervaringen?"

"Ik weet dat xtc mdma is, maar toch heb ik de trip anders ervaren. Bij XTC space ik hem meer, komt hij veel meer binnen in golven, werden mijn voeten lichter en werd ik actief. Mdma was bij mij veel constanter. Geen echt spacende golven, maar meer een constant lief zweverig gevoel. Het inslaan ging ook veel rustiger en langzamer. Bij mdma had ik ook het idee dat ik net wat helderder was dan bij xtc, alhoewel dat natuurlijk aan de dosis kan liggen. En aan het feit dat ik het gevoel nu wel herken. Dit is mijn persoonlijke ervaring. Als je lekker constant wil zweven (en knuffelen) zou ik voor mdma gaan. Als je echt wilt spacen zou ik xtc nemen."

"Ik heb zelf geen ervaring met zo'n lange kater van xtc. Wat ik wel weet is dat ik na de eerste keer een hele week super ziek ben geweest en dat ik die week erna ook nog steeds mn dipje had. Die is na 2 weken langzaam weggevaagd. Ik had toen iets minder dan 2 pilletjes op. Als ik jou verhaal zo lees denk ik dat het komt doordat er gewoon teveel achter elkaar op korte termijn is genomen, en dat je lichaam/hoofd het niet allemaal in 1 keer heeft kunnen verwerken. Dat is mijn mening, maar correct me if I'm wrong! Wel zou ik inderdaad toch even langs de dokter gaan. Gewoon voor de zekerheid"

"'' Het voelt alsof mijn hart bestaat uit allemaal vlindertjes, die zo naar jullie toe vliegen! '' XTC met 3 beste vrienden"

"Bij deze het trip report van mijn eerste keer xtc, een groot intiem vrienden knuffel kusjes dansen feestje. Hij is best lang, maar voor mijn gevoel was er ook echt vanalles gebeurd Na heel veel nadenken en overdenken was ik afgelopen september dan eindelijk klaar voor mijn eerste keer xtc. Ik had ooit 1 x geblowd, maar verder nooit meer dan alcohol gedaan dus ik was nogal zenuwachtig. Ik zou met twee goede vriendinnetjes (M & K) gaan en een goede vriend (J). Zij hadden het allemaal in ieder geval al 1 keer gedaan. We spraken van te voren af en waren allemaal natuurlijk super zenuwachtig. Na nuchter de tijd te hebben zitten aftellen en onze flesjes aquarius naar binnen te hebben gewerkt (op wonderbaarlijke wijze is de AA altijd uitverkocht op zaterdag avond in onze albert heijn..) stapte we op de fiets. Een stukje voor de club propte we onze pilletjes weg en met een super zenuwachtig, maar voor mijn gevoel een ooh zo nonchalant hoofd mochten we zo langs de security. Kluisjes geregeld en we waren binnen. Het was nog best rustig dus we besloten nog even te wachten en wat te eten en te drinken (ze hadden taart!!!). Kreeg natuurlijk geen hap weg en uiteindelijk toch snel besloten een kwartje te nemen. Ik had geen idee hoe ik zou reageren dus begon daarom klein. Na een halfuurtje dansen begon K het al te merken en keek een beetje dromerig voor zich uit. Gaf ons al kusjes op onze wang. Ik dacht bij mezelf alleen maar, wanneer voel ik iets? Ik wilde wel lief terug doen maar voelde me nog helemaal niet lief. Bij J sloeg die ook in. Ik en M hadden na een uur nog niks gevoeld en namen allebei nog een kwartje. Nou daar was het dan hoor een half uur later.. Eerst begon ik de hele tijd te glimlachen, kon er gewoon niet mee ophouden, maar voelde verder nog niks. Op een gegeven moment was de dj afgelopen en mixte zijn nummer met het intro van de tweede dj. Ik heb echt nog nooit van mijn leven zo’n vette overgang gehoord. Elk ruisje en twinkeltje in de muziek vloeide als een soort golf door me heen en dat voelde ZO onwijs fijn. Na dit eerste nummer vaagde het wat weg en vertelde ik natuurlijk met een big smile dat hij eindelijk was ingeslagen. Vlak hierna kwam er weer een golf, alleen voelde ik me helemaal niet zo lekker. Ik was niet paniekerig omdat ik iedereen om me heen heel leuk blij en lief zag dansen, maar op de een of andere manier voelde er iets niet goed. Ik vertelde dit aan K (degene die het al wat vaker had gedaan) en die opperde gelijk om even te gaan zitten. Ze stelde me gelijk gerust met okee we zijn nu hier, er is niks ergs aan de hand, het is gewoon overweldigend, laat het over je heen komen. En dat deed ik. NOU toen sloeg hij pas echt in. Er vloeide een soort golf van mijn tenen helemaal door mijn hele lichaam naar boven. Volgensmij zat ik echt met grote ogen naar iedereen te kijken op die bank. Normaal gesproken praat ik heel snel, maar dat was compleet het tegenovergestelde. Ik probeerde aan m’n vrienden uit te leggen wat ik voelde, omdat het zo intens was dat ik het zo graag wilde delen. Ik kwam helaas niet verder dan; het voeelt…. Het voelt echt zo… woooow.. jeetje… oh ik doe nu echt heel raar of niet? Maar wooow. Waarop vriendinnetje K zei, rustig maar, we weten hoe je je voelt. Fijn he? Nu weet je eindelijk wat we bedoelen met fijn!!! Toen heb ik daar echt een halfuur haar been zitten aaien (panty voelt zo lekker!!!) en iedereen kusjes lopen geven. Ik was echt in een soort hemel beland. Helaas voelde M hem nog steeds niet echt, dus zij nam haar 3e kwartje. Na wat te hebben gedronken gingen we weer dansen. Ik overbezorgd naar M toe, telkens vragen of het wel goed ging en of ze het al voelde. Ik ben altijd al wel zorgzaam, maar dit was zelfs voor mij extreem. Voor haar niet echt relaxt dus toen ze dat zei was ik natuurlijk super begripvol en probeerde mijn mond te houden (lukte echt 2 minuten ofzo). Uiteindelijk voelde zij hem ook en stonden we heerlijk te dansen met zijn vieren, te knuffelen en elkaar kusjes te geven. Opeens realiseerde we ons dat we in de kluis nog een wegwerp camera en een super gaaf masker hadden liggen. Die zijn we gelijk gaan halen. Ik nog roepend naar M dat ze toch ECHT moest uitkijken voor het opstapje bij de paal, waarnaar ze me gewoon negeerde en ik dit niet echt snapte, omdat ze toch echt moest opletten. Later bleek dat dat hele opstapje natuurlijk niet bestond… Voor mijn gevoel hadden we pas een kwartier foto’s gemaakt maar plotseling waren alle 27 foto’s op… we hebben echt 5minuten lopen discussiëren dat dat niet kon en het fototoestel vast kapot was. Het middenstuk van de avond is wat vaag. Ik herinner me wel nog wat losse stukken. Bijvoorbeeld dat echt iedereen ons masker geweldig vond. Dat ik echt honderd keer vertelde hoe fijn ik het vond, hoe lief iedereen was en of het met iedereen wel goed ging (maar dan echt meeega langzaam). Ik weet ook nog dat ik telkens dacht ik voel me wel nog nuchter, ik kan zo naar de bar lopen. En als ik dan ging lopen ging alles super langzaam. Ik weet ook nog dat ik te weinig geld had gegeven aan het bar meisje en dat oprecht zo erg vond dat ik honderd keer sorry zei… Ik kreeg nog een schoudermassage van J, WOW dat was fijn!! Ik heb ook echt een kwartier zijn rug lopen aaien omdat het zo lekker voelde. Ik weet ook nog dat het echt voelde alsof er vlindertjes uit mijn hart straalde, zo naar mijn vrienden toe. Dit heb ik ze natuurlijk meerdere malen mede gedeeld. Ook stond ik op een gegeven moment met M bij de wc en liep er een jongen langs. Uiteindelijk liep hij terug om te zeggen dat hij echt even moet zeggen hoe mooi we waren. En ik vond dat zo lief dat hij gelijk een kusje op zijn wang kreeg. Daarna echt nog 10 minuten over zijn tattoo gepraat en hij vertelde er gelijk zijn hele levensverhaal bij, wat ik weer super interessant vond en waarop ik weer mega begripvol reageerde. We kwamen hem later die avond nog een keer tegen en gelijk high five. Het voelde echt alsof we een vriend tegen kwamen, zo maf! Ik weet niet precies wanneer ik meerdere kwartjes heb genomen, maar er zat in ieder geval altijd iets van een uur of 2 tussen. Ik had in totaal twee pillen mee en uiteindelijk zat er nog 1 kwartje en wat gruis in mijn zakje. Ik weet wel nog dat we op een gegeven moment op een trap zaten en mijn pillenzakje open was gegaan in mijn tasje en ik deze percee allemaal weer wilde vinden. Ik vond het daarbij totaal niet van toepassing dat de security gast achter me stond, want ‘die zag me toch niet want ik zat voor hem’. Leuk contrast vergeleken met de stress die ik had bij de ingang, terwijl ik nu pillen onder zijn neus zat weg te stoppen in een mini zakje. Uiteindelijk liep te avond op zijn einde en hadden J en M het een beetje gehad, omdat zij de hele avond toch wel misselijk waren geweest. Ik en K daarentegen hebben nog hand in hand door gedanst tot de lichten bijna aangingen en zijn toen snel vertrokken. We liepen met zijn 4en naar huis en ik zag eruit als een lijk. Mijn hoofd voelde precies alsof je koorts hebt en als het bloed uit je gezicht weg trekt, alleen dan zonder de koorts. Heel raar! Want ik voelde me verder best okee, alleen heel erg moe. De hele avond was een groot intiem vrienden knuffel kusjes dansen feestje geworden, en ook al was het een van de mindere feestjes van de rest, voor mij is het nog steeds heilig."

"Re: Eerste keer xtc: een intiem vrienden knuffel dansen fees Ja een beetje wel Mijn tweede keer was alleen veel minder intiem en wat chaotischer omdat het feest een stuk groter was. Had daar trouwens ook dat ik telkens aan iedereen vroeg of ze wel lekker gingen hahaha. Aankomende februari weer een kleiner feestje met veel vrienden, kijk er erg naar uit! Al denk ik dat het toch nooit zo gaaf en overweldigend is als de eerste keer.."

"Re: Eerste keer xtc: een intiem vrienden knuffel dansen fees Dat is het inderdaad, omdat je het voelt aankomen lijkt het denk ik minder heftig omdat je precies weet wat er gebeuren gaat. Alhoewel ik tot nu toe het gevoel wel weer kwijtraak als er weer een maandje of 2 voorbij is. Blijft toch spannend En dat ga ik zeker een keertje doen! Al vind ik nu lekker dansen op harde muziek met felle lichten nog steeds fijn. Maar de nieuwsgierigheid van thuis doen heb ik zeker!"