"Hey Cooper, weet niet of je nog reageert op een post van drie jaar geleden maar ik probeer het toch, want ik heb exact hetzelfde meegemaakt als jij. Ik gebruik al jaren recreatief drugs waaronder keta en ik kan wel zeggen dat ik geestelijk altijd behoorlijk steady ben tijdens gebruik. Ik ben van mijn vrienden de laatste die vaag begint te doen met alchohol of drugs op. Ik heb nu een paar keer precies hetzelfde meegemaakt als wat jij omschrijft, en het lijkt intenser te worden als het gebeurt.
Als ik het moet omschrijven is het een déjà vu on steroids, tot het punt dat het lijkt alsof alles een simulatie is en dat je aan het einde van de realiteit aan bent gekomen. Mijn eerste introductie met dat gevoel heb ik jaren geleden gehad aan de ballonnen. Ik was met een vriend op reis door Vietnam en daar verkopen ze die vaak in barren en clubs. Vaak ook een groot formaat met een ruime tuutje, waardoor ik meerdere volwassen kerels out heb zien gaan. Voor mij was het zo dat op die reis de trips steeds vager werden met een sterk gevoel van déjà vu en eindigheid. Tijdens de laatste ballon daar zag ik iedereen die ik ooit gekend heb in een cirkel om me heen zitten, en ze zwaaide me uit (ze zwaaide in ieder geval, voelde als uitzwaaien).
Ben sindsdien van de ballonnen afgebleven, ook omdat ze niet echt meer op mijn pad zijn gekomen moet ik zeggen. Tot ongeveer anderhalf jaar geleden. Toen heb ik een avondje alcohol en keta met vrienden op de bank gedaan. Later op de avond kwam er een andere vriend en die had een ballonnetje in zijn handen die hij van de dealer mee had gekregen samen met zijn sos. Hij en nog een ander hadden dat ballonnetje gebruikt, en ik heb voor de lol het restje wat er in zat genomen. Ik was op dat moment niet per se aan het pieken aan de keta, maar we zaten wel lekker in de wedstrijd. Wat er toen gebeurde, was dat ik hetzelfde gevoel van déjà vu had zoals ik eerder omschreef, maar door de keta bleef het langer doorgaan dan met alleen een ballon. Daarom was het geen "visual" meer, als in een film die je ziet of zo, maar een realiteit, iets waar ik doorheen kon lopen. Het was alsof alle déjà vu's die ik ooit heb gehad zich achter elkaar afspeelde en ik er doorheen liep. Ik zeg alsof maar dat is niet het goede woord, het was 100% de realiteit. Ik herken heel erg wat je zegt, dat er geen schim van een gedachte bestond die me op andere ideeën bracht. Daarom beleefde ik het als het einde van de realiteit. Ik wist niet wat er ging gebeuren, maar dit was hem dan. Show is over. Ik liep net als jij weg, omdat iedereen die in de kamer was deel was van de simulatie. Ik was ervan overtuigd dat iedereen het wist en dat ik de enige was die zijn hele leven niet door heeft gehad dat ik in een soort Truman show heb geleefd. Niemand zou dus ook iets kunnen zeggen om me op andere ideeën te brengen, omdat alles wat iedereen zegt iets is wat ik al eerder heb gehoord en dus alleen maar een bevestiging is van de simulatie. Al met al duurde het een paar minuten maar het voelde als een half uur. Iemand liep achter me aan en vroeg of het ging met me. Eerst was ik argwanend. Het voelde alsof ze zoiets ging zeggen als "Gaat het wel met je?.... Want je hebt echt een groot probleem nu", zoiets. Maar toen dat tweede deel niet kwam en de piek wat begon af te zakken, kwam langzaam het idee terug dat ze het misschien geen simulatie was. Daarna moest ik huilen (ik huil ook nooit), maar dat was vooral opluchting omdat ik blij was dat ik er niet aan ben gegaan.
Gisteravond heb ik het weer gehad, nu intenser dan alle andere keren, na alleen keta en een alcohol, beide in bescheiden hoeveelheden. Er was de hele avond niks aan de hand, op zich was de keta wel wat aan de sterke kant maar geen enkele indicatie dat het tot iets anders zou leiden. Op enig moment gebeurde het weer. Ik voel het niet aankomen, het gaat van niets naar alles in een kwestie van seconden. Dit keer herkende een vriend van me het, die het anderhalf jaar geleden ook heeft gezien en de verhalen daarna heeft gehoord. Hij deed een poging om me gerust te stellen, maar dat speelde het alleen maar in de hand. Hij zei dingen als "het is keta, je gaat niet dood", maar juist doordat er interacties ontstonden op basis van het moment, werd het gevoel van simulatie alleen maar intenser. Ik liep weer naar me kamer en hij liep achter me aan. Hij probeerde me vast te houden of zoiets, maar ik duwde zijn armen weg, omdat ik dacht dat hij me iets aan zou doen, of me naar de lift zou begeleiden die naar de hel gaat. Het duurde weer niet lang dan een paar minuten en voelde weer als een half uur (nou is tijdsbesef natuurlijk altijd raar aan de keta dus dat is niet per se bijzonder).
Wat ik er met name eng aan vind, is een totale omslag van realiteit. Mijn persoonlijkheid, manier van reageren, etc. blijft hetzelfde. Het is de realiteit die 180 graden draait. Het is geen paniekaanval in zoverre dat het met een klein idee begint en dat het uit de hand loopt of zo. Het overkomt me.
Ik gebruik tegenwoordig niet meer zo vaak drugs (vind ik), max tien keer per jaar of zo, ik drink ook niet zoveel. Verder geen enkele vorm van waanbeelden voor zover ik weet, alleen ADHD.
Waar ik benieuwd naar ben, is of het idee van de hel iets is wat je vroeger hebt geleerd. Ik wel namelijk, ik ben gelovig opgevoed en ik ben er vrij laat vanaf gestapt, op mijn 21e (ben nu 32). Dat heb ik voor mijn gevoel allemaal achter me gelaten, ik ben steady in life en ik heb nuchter denk ik minder angst voor de dood dat de meeste mensen. Wat ik wel met me meedraag is een subtiel gevoel van een externe veroordeling, dat ik iets fout doe. Helemaal niet heftig en het staat me niet in de weg normaal gesproken, maar het is wel een echo uit mijn verleden denk ik, omdat ik op ben gegroeid met het idee van goed en kwaad, en een oordeel. Ik vraag me af of mijn ervaring aan de keta een manifestatie is daarvan, of dat ik het vooral toe moet schrijven aan de drugs. Dat moet natuurlijk sowieso, maar het is interessant om over na te denken.
Al met al denk ik dat het verstandig is als ik dit niet meer opzoek. Zeker omdat gister nog veel heftiger voelde dan anderhalf jaar geleden. Ik ben niet het soort persoon die ineens iets raars doet, maar op het moment dat je realiteit overboord gaat kun je niet meer instaan voor jezelf. Zoals anderen hier al noemen zou het dus ook een gevoeligheid voor psychoses kunnen blootleggen, en dat is niet bepaald iets waar ik mee wil fokken.
Heb je ondertussen nog vergelijkbare ervaringen gehad?"