barre

"Ik besef wel dat je niet in hetzelfde schuitje hebt gezeten als ik en wil je hier nogmaals proficiat voor wensen. Als ik lees dat je je bachelor in 3 jaar hebt behaald voel ik enige jaloezie. Ik zat aan de unief en werk nu op de postbedeling in een bedrijf. Maar gedane zaken nemen geen keer. Ondanks je mooie job, bijbaan, diploma, eigen appartement haal je in je eerste post aan dat je leven als een puinhoop voelt. Je weet ook waarom. Je beseft intussen dat je verslaafd bent en bent bang voor de toekomst. Da's geen leuk vooruitzicht, maar ik herken het wel. Ik ben zelf nog steeds alcohol verslaafd, dus ben niet geplaatst je hierbij te helpen. Ik moet wel zeggen dat ik al sinds mijn 16 veel drink en ben er door de coke echt verslaafd aan geraakt. Ik ben inmiddels zowat 8 jaar van de coke af (dankzij de gevangenis) maar alcohol laten is zeer moeilijk. Mijn vriendin houdt mij in het oog, maar als ik zeur mag ik er enkele extra drinken en daarnaast drink ik ook nog achter haar rug om. Als je momenteel niet verslaafd aan alcohol bent, kan je proberen het drinken op zijn minst te beperken, jezelf een limiet opleggen om niet meer dan X aantal glazen te drinken. Aan cannabis ben je blijkbaar wel verslaafd. Dat was ik ook. Ik ben die verslaving pas na enkele jaren van de cokedrang verlost te zijn, gaan aanpakken. Probeer dus eerst van de harddrugs af te komen. Een wietverslaving blijft natuurlijk ook een verslaving, maar als de rest al "weggegomd" is, sta je al behoorlijk ver. Ik blijf echter met het gevoel zitten dat er meer aan de hand is dan hoe je het neerschrijft. Vergeef me mijn negativisme, ik probeer alleen maar goed te doen. Ik heb gewoon het gevoel dat je verslaving dieper zit dan je wil toegeven. Als ik je verleden en je gevoelens er bij overschouw, dan vrees ik dat je nog een lange weg hebt af te leggen. Ik herken zoveel uit hetgeen je omschrijft (goede opvoeding, begaafd met enig verstand maar ook pessimistisch, je gevoelens wegcijferen, je zwakte) dat ik bang ben dat je geplande LSD-trip niet het afscheid van harddrugs wordt. Ik wou ook meermaals stoppen, voelde mezelf een nul, maar liet mij telkens meeslepen door anderen. Ik had ook een goede vriend in het drugsmilieu, iemand die ik niet wou laten vallen maar uiteindelijk voor een behoorlijk groot deel omdat ik zo genoot van de roes, omdat ik iemand had waarmee ik samen kon lullen wanneer ik gesnoven had, iemand die geen kritiek gaf wanneer ik een volgende fles opende. Het waren pas drastische maatregelen (11 maand cel) die mij de ogen openden. Dat was de reden dat ik het over verhuizen had, maar uiteraard begrijp ik dat dit geen evidentie is. Als je wat wil bereiken denk ik wel dat je die vriend zal moeten laten vallen, want twee verslaafden die samen stoppen da's niet simpel. Ik hoop echt dat ik je met deze post geen al te slecht gevoel heb gegeven. Ik besef dat ik mij vrij hard op stel, maar ik wil je echt de ogen doen openen. Ik heb de harddrugs inmiddels 8 jaar geleden afgezworen"

"Hoi, Ik ben een gast van 36 uit België en heb een behoorlijk verslvingsverleden. Ik dronk op mijn 13de mijn eerste glas bier, vanaf mijn 15 begon ik te roken en vaker te drinken, rond mijn 17 kwam cannabis erbij (waar ik ook verslaafd aan raakte) en via LSD en speed ontdekte ik coke. Die ontdekking was indertijd de hemel voor mij, het gevoel was zoveel zaliger dan hetgeen ik voelde bij pakweg speed. Ik was na enkele maanden een dagelijks gebruiker geworden en ben 6 jaar in de coke blijven hangen, met alle gevolgen vandien. Ik wil hier niet al te veel over uitweiden, maar een cokeverslaving is uiteraard behoorlijk duur. Ik was al een stevige drinker maar in combinatie met coke begon ik waanzinnig veel te drinken. Een joint en een halve liter bier waren mijn ontbijt. Meermaals per week dronk ik drie flessen Bacardi op een dag, gecombineerd met meerdere bieren. Het hielp mij om extra van de coke te genieten. Toen ik op mijn 24 in een afkickcentrum terecht kwam, kreeg ik psychische begeleiding maar vooral mbt mijn verleden (was een gedwongen opname) , slechts in mindere mate voor mijn verslavingen. Toch werd mij gezegd dat ik moest stoppen met drinken omdat mijn lever behoorlijk vervet was en het suikergehalte in mijn bloed te hoog was (ik had diabetes type 2). Een week na mijn opname was ik echter opnieuw aan het drinken. Door omstandigheden dronk ik steeds vaker vodka. Twee jaar later zat ik in de gevangenis. Daar raakte ik wonderwel van mijn cokeverslaving af maar had er wel een tussenpersoon die mij van wiet en alcohol voorzag. Vooral dat laatste was echt een noodzaak. Ik herinner mij nog hoezeer ik uitkeek naar de alcohol. Mijn celmaat lachte er geregeld mee als ik rusteloos werd. Of het nu gin, vodka, whisky of rum was: het ging allemaal even makkelijk binnen. Afhankelijk van de werkuren van mijn "leveranciers" werden er soms meerdere flessen geleverd, die door mijn celmaat werden weggestopt. Het gebeurde geregeld dat ik bedelde om een tweede fles, wat ik altijd schaamtelijk vond maar soms wel kreeg. Eens uit de gevangenis is er een enorme ander veranderd. Ik heb de coke (en ook andere harddrugs die ik minder gebruikte) afgezworen, een job gevonden, mijn huidige vriendin ontmoet en in 2010 zelfs (met behoorlijk wat moeite) de wiet achterwege gelaten. Nu rook ik nog steeds (wat ik geen verslaving noem) en drink nog steeds. De alcohol heb ik nog dagelijks nodig. Mijn vriendin, echt een schat van een mens, houdt mij in het oog. Ik drink, onder haar toezicht, een 5-tal trappisten per avond. Als ik wat zeur drink ik er wel enkele meer. Mijn vriendin weet intussen van mijn verleden en hoe zwaar het was om het blowen te stoppen, vandaar dat ze vrij mild is. Ze weet echter niet dat ik achter haar rug om nog wat vodka (gemiddeld een halve fles per dag) binnen giet. Ik ben daar niet fier op, maar heb 's ochtends een slok nodig voor het werk. Ook na het werk heb ik nood aan alcohol en moet mij dan telkens bedwingen om niet door te drinken (lees: zat thuis te komen). De laatste maanden heb ik geregeld last van hevige steken in mijn buik, allicht de lever. Mijn vriendin wil dat ik mij laat onderzoeken hetgeen ik weiger. Ik vrees dat het verdict zal zijn dat ik niet meer zal mogen drinken. Ik besef dat dit de beste optie zou zijn, maar ben terzelfdertijd zo bang voor de toekomst. Ik leef al meer dan 20 jaar in min of meerdere mate onder verdoving. Ik ben zo bang wat er zal gebeuren als ik nu op de alcohol achter mij moet laten. Ik weet dat dit zwak klinkt, maar zo voel ik mij. Ik kom van behoorlijk ver, maar toch heb ik soms zin er een eind aan te maken al wil ik mijn vriendin dat niet aandoen. Dit bericht is niet perse gemaakt om op te reageren, ik wou gewoon mijn verhaal eens kwijt. Diegenen die wel reageren wil ik vragen dit op creatieve manier te doen. Ik heb echt geen boodschap aan uitlacherij of verwijten. Die maak ik mezelf al genoeg."

"Bedankt voor jullie reacties, level en smartie. Ze bevestigen wat ik zelf al voel, maar ze doen desondanks meer deugd dan jullie kunnen vermoeden. Toen ik vorige vrijdag mijn bericht na las, moest ik mijn tranen bedwingen en dat overkomt mij niet vaak. Ik ben dan ook blij dat ik mijn verhaal in het kort op papier heb gezet. Ik wil eerst even zeggen dat ik al minder drink dan vroeger. Er zijn periodes geweest dat ik in de namiddag bij het blowen in slaap viel, deels door te weinig slaap 's nachts maar vooral omdat ik al teveel op had. Vooral de combinatie van coke en alcohol maakte mij sterk maar tevens iemand waar ik nu met enige walging op terug kijk. Mijn vriendin wist al bij onze ontmoeting dat ik cannabis gebruiker was. Mijn alcoholprobleem heb ik enkele maanden kunnen verbergen. Het was pas nadat ze mij twee maal in een week dronken in de zetel vond dat ik het, met enige schaamte, heb toegegeven. We maakten meteen de afspraak dat ik minder zou gaan drinken, hetgeen ook lukte tot ik stopte met blowen. Het afkicken zal niet makkelijk zijn, maar ik ben vooral bang voor wat daarna volgt. Toen ik stopte met blowen had ik het geestelijk heel moeilijk. Ik ben twee jaar bij een psycholoog geweest, maar die heeft niet het gewenste resultaat opgeleverd. Ik leef met mijn vriendin vooral in het heden. Ze weet wel iets van mijn jeugd af, maar treed nooit echt in detail. Van mijn criminele verleden weet ze eveneens iets (ik kan mijn strafblad en schulden moeilijk verborgen houden) maar de vraag is wat er zal gebeuren zonder verdoving. Daar ben ik zo bang voor. Dit wil niet zeggen dat ik niet wil stoppen met drinken, want dat wil ik wel. Ik besef genoeg dat ik er anders misschien over 5 jaar niet meer zal zijn. Mij enkel aan bier houden is geen optie, niet alleen omdat mij dat inderdaad geen bevrediging zal geven maar ook omdat ik zo blijf drinken. Stoppen is de enige optie. Hoe weet ik nog niet, maar vrees voor een opname wat ik koste wat het kost wil vermijden. Ik ga er de komende dagen wel over denken, da's beloofd."

"Hoi, Ik ben hier ff niet geweest maar vind het leuk jullie reacties te lezen. @svali: jouw brief brengt bij mij herinneringen op. Het wakker worden op de grond, hartkloppingen door de combi van drinken en snuiven, het wakker worden boven het toilet in mijn eigen kots, de black outs: been there, done that. Alleen ben ik zo stom geweest om, na het snuiven en later het blowen, door te blijven drinken. Daarom herken ik jouw verhaal zo goed, Jaime. Wat je omschrijft mbt de ene verslaving vervangen door een andere (of een combinatie van meerdere tegelijkertijd) is iets wat hier ook al meer dan 20 jaar aan de gang is. Ik schaam mij ook al lang niet meer om mijn verslaving, daarvoor heb ik al iets teveel meegemaakt. Ik ben vanochtend naar de huisarts geweest. Mijn vriendin heeft de afgelopen weken tweemaal foto's genomen van avonden dat ik lazarus was. Ik kan het zelf niet meer herinneren, maar als ik de foto's zie, schaam ik mij. Een keer was ik blijkbaar aan het discussiëren, met bloedrode ogen. De andere keer lag ik in de zetel te slapen, buik half bloot en er stond ook een emmer naast mij. Mijn eerste bericht hier dateert van na een ruzie met mijn vriendin. Ik heb dit vorige keer verzwegen, deels uit schaamte, deels ook omdat ik niet echt wil stoppen. De foto's heb ik pas na mijn laatste bericht gezien, en eerlijk, ik moest huilen toen ik het zag. Mijn vriendin wou mij eerst de foto's niet laten zien omdat ze bang was voor mijn reactie. Dat was echt een schok voor mij want ik had niet door dat ik agressief was en al helemaal niet tegenover mijn vriendin (ik heb haar nooit geslagen! ). Wij hebben die avond lang gepraat en het gevolg is dus dat ik vanochtend een afspraak bij de huisarts had. Hoewel ik enorm bang ben voor wat eventueel komen moet, verzet ik mij niet langer tegen een opname. Dit heb ik mijn vriendin beloofd en ik heb er mijn zelfs al in geschikt. Misschien is dit niet nodig. De dokter heeft contact genomen met het centrum geestelijke gezondheidszorg waarmee ik volgende week een afspraak heb. Nu is het wachten op het resultaat van het bloedonderzoek, wat ik allicht vrijdag zal kennen. Ik ben in dit bericht heel eerlijk en open geweest, veel meer dan ik gewend ben. Ik ben blij dat ik dit geschreven heb. Ook al voel ik mij op het ogenblik een stomme zwakkeling en nietsnut, toch voel ik mij vereerd met jullie eerlijke en meelevende commentaren. Bedankt hiervoor."