Woke-up-sticky

"Rebell zei: Komt er bij een beetje op neer dat ik verschillende meiden ken die in de prostituee en als stripper werken. En die gebruiken altijd als excuus dat ze vroeger misbruikt zijn of verkracht en daarom dat werk doen. Ik begin gewoon te merken dat mensen excuses zoeken voor hun gedrag. Je bent gewoon verantwoordelijk voor je eigen gedrag. En ik ken mensen die echt ernstig verslaafd waren maar dan wel de keus kunnen maken voor een kind om te kunnen stoppen. Maar niet voor zichzelf? Denk daar maar eens over na. Het zit dus wel tussen de oren. Het is wat je jezelf wijs maakt. Ik weet dat het hard aankomt maar het heeft toch met ruggengraat te maken. Ik ben ook elke keer in een verslaving terechtgekomen maar heb mijzelf wel terug geroepen. Sommige kunnen dat niet maar die zoeken dan naar een oorzaak buiten hun zelf en dan kom je er niet vanaf nee! De oorzaak ligt bij jezelf en als je dat kan beseffen dat is de eerste stap. Maar als je je gaat vasthouden aan een 'specialist' die zegt dat je ziek bent dan geeft hij jou een excuus om in je verslaving te blijven. Zo zie ik het. Klik om te vergroten... Ik ben het wel met je eens dat verslaving geen ziekte is. Maar niet iedereen bevat de capaciteit om gezonde keuzes te maken, te reflecteren of om eruit te komen. Als je nooit hebt geleerd om met seksueel misbruik om te gaan anders dan het weg te stoppen met drugs, vervolgens als heroine hoertje eindigen is geen gebrek aan ruggengraat maar een gebrek aan capaciteit."

"Rebell zei: Nee om dat zo even te zeggen werkt ook niet. Daar gaat een heel proces aan vooraf. Ik heb veel mensen in mijn omgeving geholpen om in te zien waar ze mee bezig zijn. Vooral de sexwerkers. Dat waren avond lange gesprekken waar veel duidelijk is geworden. En wat ik hier even beknopt vertel heb ik verschillende mensen erg mee geholpen die nu dus een studie volgen ipv. in een sexclub werken. Ik kom misschien nu een beetje ongenuanceerd over omdat ik vandaag in een boze bui ben. Maar geloof mij dat er een kern van waarheid in zit wat ik schrijf. Dit is psychologie van het menselijke brein. Super interessante materie. Dat zinnetje ik ben voor altijd verslaafd dat maak je jezelf wijs en als je dan nog een zogenaamde specialist hebt die deze theorie gaat ondersteunen dan kom je er nooit meer van af. Terwijl er genoeg bewijs is dat het niet zo is. Klik om te vergroten... Afgezien van dat je inderdaad ongenuanceerd overkomt heb je naar mijn idee wel gelijk ja."

"Tevil19 zei: Oke, dat is waar. Maa het succes dat we ervaren ligt denk ik voor een groot deel aan de menselijke contacten, relaties, vriendschappen die we onderhouden. Als deze gezond en veilig zijn, is je kans op overleven groter. Een mens heeft andere mensen nodig. Ik vind dat een grotere kans op overleving voor een groot deel bijdraagt aan het succes. Een succesvol organisme is volledig aangepast aan zijn omgeving en weet hoe te handelen hierin. Ik weet dat dit wel een erg basale definitie is en dat ik erg all or nothing(zwartwit) denk. Ik denk dat een groot deel van de successen en doelen die je hebt bereikt liggen aan de omgeving, opvoeding die je hebt en het gezonde klimaat waarin je leeft. Natuurlijk is er ook een intrinsiek aspect aan het succes. Nature and nurture maken wie je bent. Met verslavingsgevoeligheid bedoel ik dat ik 'vlucht' voor mijn huidige situatie. Het hoeft niet per se middelengebruik te zijn. Ook ongezond eten, seks/porno, gamen en soms ook bijvoorbeeld iets simpels als naar de bios gaan doe ik soms als ik uit de realiteit getrokken wil. En het gaat in iedereens leven weleens niet lekker, maar niet iedereen raakt verslaafd. Verslavingsgevoeligen zijn sneller geneigd een impulsieve en korte 'reliëf te zoeken. En de verantwoordelijkheid ligt natuurlijk bij mij. Ik heb zelf een grote invloed op mijn sociale leven en ben hier ook zelf verantwoordelijk voor. En het is niet zo dat ik er helemaal niks aan kan doen. Ik kan ermee om leren gaan. Klik om te vergroten... Weet je, ik ga geen discussies voeren. Vooral de data van Vietnam soldaten wijst in de totaal andere richting, en in die van het ratpark staan meerdere alinea’s die hetzelfde zeggen als ik. Tenzij je me wil vertellen dat gevoeligheid voor verslaving tijdelijk is? De meeste soldaten stapten van hun verslaving af toen ze weer thuis waren. Iets wat het hele ziekteverhaal onderuit haalt. En volgens mij snap je ook niet helemaal hoe dopamine werkt, dopamine komt vrij vlak voordat je zou gebruiken, eten, Sex en veel meer plezierige ervaringen. Niet omdat dopamine zelf fijn voelt maar omdat dopamine het brein laat weten dat er iets fijns aankomt. Een tekort aan dopamine leidt tot een catatonische staat, niet tot verslaving. En verlies van dopamine leidt tot Parkinson. Het is ook vreemd zomaar zoiets aan te nemen terwijl het nog niet eens bekend is wat alle neurotransmitters precies doen in samenspel met hormonen e.d. Het klinkt wel interessant hoor. “Door een tekort aan D2 receptoren ben ik verslavingsgevoelig en vooral als het niet lekker gaat... oh shit mijn D2 tekort speelt weer op, pass door die shit.” Of toch niet. Als je bronnen wil hoor ik het wel."

"Tevil19 zei: Hoe verklaar je dan dat niet iedereen verslaafd wordt als het niet lekker loopt in hun leven, als zij emotionele verliezen lijden of als ze heel down zijn? Wat ik bedoelde is, dat verslavingsgevoeligen gewoon eerder een uitweg zoeken. Dat zie ik als defect in de hersenen, want het leidt alleen maar tot meer ellende. En het klopt inderdaad dat dopamine al wordt vrijgegeven voordat je gaat gebruiken. Het zien van de drug bijvoorbeeld zorgt voor een vergrote dopamineafgifte. Maar dit is veel minder vergeleken met de afgifte die je werkelijk krijgt tijdens het gebruik van een drug. Anders zouden mensen al verslaafd raken bij het zien, ruiken of voelen van het middel, mits ze uiteindelijk besluiten het niet te nemen. Veel soorten drugs(en ook eten, seks enzo) hebben wel degelijk een invloed op je dopamine. Als dopamine alleen vrijkomt vóór gebruik zouden mensen die het voor het eerst gaan nemen dus al veel dopamine in hun synaptische spleet hebben. Maar ik denk dat jij bedoelt dat dit het geval is bij regelmatige gebruikers. En inderdaad spreek ik mezelf enigszins tegen. Wegens het feit dat de soldaten weer hun normale leven oppakte na de oorlog zou je misschien kunnen concluderen dat dit de theorie van verslavingsgevoeligheid onzin is. Maar ik denk dat beiden waar kunnen zijn. Een deel van de soldaten gebruikte heroine, maar ook een groot deel niet. Terwijl ze in dezelfde situatie zaten. Het deel dat heroine gebruikte zijn dus verslavingsgevoelig. Zij zoeken ontspanning is een Stresvolle situatie. Het andere deel deed dit niet. Dus er was een verschil tussen beide partijen. Beide partijen verkeerden in dezelfde situatie, maar niet iedereen ging hier hetzelfde mee om. Ik denk dat het deel dat verslavingsgevoelig is in zulke bizarre omstandigheden dus zoeken naar een tijdelijke escape. Niet-verslavingsgevoeligen deden het anders. Een tekort aan D2 receptoren is permanent als dit komt door een genetische afwijking. Als het allemaal niet lekker loopt, merk je er meer van in de zin dat je meer de neiging hebt om je weer goed te voelen. Een voorbeeld: ik heb goede contacten, ik sport regelmatig, ik eet gezond. Hierbij komt ook dopamine vrij waardoor een tekort aan d2 receptoren minder opvalt. Maar als veel dingen wegvallen, zal een verslavingsgevoelige in iets ontspanning proberen te zoeken(vaak met nadelige gevolgen). Het moet wel zo zijn dat mijn hersenen anders werken dan een niet-verslavingsgevoelige. Want een niet-verslavingsgevoelige gebruikt een enkele keer zonder door te slaan. En een verslavingsgevoelige heeft hier een vegrote kans op. Kijk dit onderzoek wijst uit dat de aanwezigheid van een bepaald allel ervoor zorgt dat individuen minder d2 dopamine receptoren hebben dan anderen. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3321644/ Een relatief lage dichtheid d2 dopamine receptoren komt vaker voor bij ratten die een voorkeur hebben voor alcohol. Bij toediening van een d2 dopamine agonist wordt de waarschijnlijkheid van middelengebruik verminderd. Wat dus uitwijst dat een tekort aan d2 receptoren kennelijk een rol speelt in verslaving. Ook uit tweelingenonderzoek is gebleken dat genen een belangrijke rol spelen in verslaving. En die zal ik mijn leven lang houden, dus ik zal mijn hele leven verslavingsgevoelig zijn. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4120286/ Kijk eens naar de groep mensen met ADD/ADHD. Zij hebben een tekort aan d2 receptoren, of een te lage afgifte van dopamine. Veel voorkomend symptoom van ADD is verslavingsgevoeligheid. Je bent het wel met me eens dat sommige mensen sneller geneigd zijn te vluchten dan andere mensen toch? Dat is verslavingsgevoeligheid. En vrijwel elke psycholoog en psychiater zullen zeggen dat verslaving een ziekte is. Ik heb eerder wat links gepost. En ik bleef niet gebruiken omdat ik geen genoeg kon krijgen van de dope. In mijn verslaving zou dit nooit in mij opkomen. Ik deed het toen voornamrlijk om pijn te verminderen. Ik wilde echt stoppen dus ik had er juist genoeg was. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/m/pubmed/21356417/ Hierin staat dat de genen en de omgeving van een individu beide factoren zijn in het ontwikkelen van verslaving/verslavingsgevoeligheid. En waarom wil je geen discussie voeren? Dat is toch juist de bedoeling van een stelling? En ik ben erg benieuwd naar al jouw argumenten. Ik respecteer je mening. Klik om te vergroten... Als je veel leest over dopamine snap ik niet waarom je steeds in diezelfde valkuil stapt. https://peele.net/lib/blumrev.html Dat hele D2 receptor verhaal, waar het wegkomt staat hierboven uitgelegd en onderuit gehaald. Lees het aub. Natuurlijk zijn er zat artsen die verslaving als een ziekte willen zien, gelukkig zijn er ook tallozen die dat niet willen. Zoals Stanton Peele en Theodore Dalrymple. Maar ook in de verslavingszorg met eigen ogen zien dat 90% geen afscheid van dope wil nemen. Terwijl de mogelijkheid er gewoon is. Het gaat op de methadonpost alleen maar over hoe goed of slecht de dope is, of die ene dealer er nog is en of ik die kerel in dat celblok ken. Deze mensen willen geen verantwoordelijkheid voor hun acties nemen maar gaan helemaal in hun identiteit als junkie op. Ook vraag je waarom de ene wel verslaafd raakt en de ander niet, naar mijn inziens gaat het hier om motivatie. De motivatie om lekker stoned te zijn is groter dan de motivatie te solliciteren, huiskamer opruimen, of de ramen te lappen. Ook raakt er maar een veel kleiner percentage verslaafd aan bijv opiaten dan gezegd wordt. Denk eens aan hoeveel mensen dagelijks wereldwijd morfine in het ziekenhuis krijgen. Ik zeg ook absoluut niet dat er geen gevoeligheid voor bepaalde middelen bestaat, maar ik denk dat het enorm wordt overschat. En dat de schade die het ziektemodel verslaafden toebrengt enorm wordt onderschat. Welke van deze twee is het? A: het middel is buitengewoon verslavend. Of b de verslavingsgevoelige mens is ziek. Want als je het aan mij vraagt annuleren ze elkaar en zijn ze geen van twee waar. Je doet je eigenlijk beter voor (als je het zo kan noemen) door te zeggen dat je nooit zou gebruiken omdat je er geen genoeg van kon krijgen(intens van genoot) maar om te ontsnappen van pijn. Waarmee, iets dat onprettig was? Kom op zeg."

"“50 procent van Vietnam veteranen was bij thuiskomst verslaafd, 95 procent stopte het gebruik.” - Stanton Peele Het feit is ook dat je jezelf zo enorm tegenspreekt, je zegt bijvoorbeeld dat toen je vrienden had en een vriendin had, veel aan sport deed en naar school ging er niks aan de hand was. Was je toen niet ziek? Had je D2 tekort toen nog geen vat op je? Kom op man doe jezelf en mij een lol en maak die stap naar de kant van logica."

"Tevil19 zei: Hoe verklaar je dan dat niet iedereen verslaafd wordt als het niet lekker loopt in hun leven, als zij emotionele verliezen lijden of als ze heel down zijn? Wat ik bedoelde is, dat verslavingsgevoeligen gewoon eerder een uitweg zoeken. Dat zie ik als defect in de hersenen, want het leidt alleen maar tot meer ellende. En het klopt inderdaad dat dopamine al wordt vrijgegeven voordat je gaat gebruiken. Het zien van de drug bijvoorbeeld zorgt voor een vergrote dopamineafgifte. Maar dit is veel minder vergeleken met de afgifte die je werkelijk krijgt tijdens het gebruik van een drug. Anders zouden mensen al verslaafd raken bij het zien, ruiken of voelen van het middel, mits ze uiteindelijk besluiten het niet te nemen. Veel soorten drugs(en ook eten, seks enzo) hebben wel degelijk een invloed op je dopamine. Als dopamine alleen vrijkomt vóór gebruik zouden mensen die het voor het eerst gaan nemen dus al veel dopamine in hun synaptische spleet hebben. Maar ik denk dat jij bedoelt dat dit het geval is bij regelmatige gebruikers. En inderdaad spreek ik mezelf enigszins tegen. Wegens het feit dat de soldaten weer hun normale leven oppakte na de oorlog zou je misschien kunnen concluderen dat dit de theorie van verslavingsgevoeligheid onzin is. Maar ik denk dat beiden waar kunnen zijn. Een deel van de soldaten gebruikte heroine, maar ook een groot deel niet. Terwijl ze in dezelfde situatie zaten. Het deel dat heroine gebruikte zijn dus verslavingsgevoelig. Zij zoeken ontspanning is een Stresvolle situatie. Het andere deel deed dit niet. Dus er was een verschil tussen beide partijen. Beide partijen verkeerden in dezelfde situatie, maar niet iedereen ging hier hetzelfde mee om. Ik denk dat het deel dat verslavingsgevoelig is in zulke bizarre omstandigheden dus zoeken naar een tijdelijke escape. Niet-verslavingsgevoeligen deden het anders. Een tekort aan D2 receptoren is permanent als dit komt door een genetische afwijking. Als het allemaal niet lekker loopt, merk je er meer van in de zin dat je meer de neiging hebt om je weer goed te voelen. Een voorbeeld: ik heb goede contacten, ik sport regelmatig, ik eet gezond. Hierbij komt ook dopamine vrij waardoor een tekort aan d2 receptoren minder opvalt. Maar als veel dingen wegvallen, zal een verslavingsgevoelige in iets ontspanning proberen te zoeken(vaak met nadelige gevolgen). Het moet wel zo zijn dat mijn hersenen anders werken dan een niet-verslavingsgevoelige. Want een niet-verslavingsgevoelige gebruikt een enkele keer zonder door te slaan. En een verslavingsgevoelige heeft hier een vegrote kans op. Kijk dit onderzoek wijst uit dat de aanwezigheid van een bepaald allel ervoor zorgt dat individuen minder d2 dopamine receptoren hebben dan anderen. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3321644/ Een relatief lage dichtheid d2 dopamine receptoren komt vaker voor bij ratten die een voorkeur hebben voor alcohol. Bij toediening van een d2 dopamine agonist wordt de waarschijnlijkheid van middelengebruik verminderd. Wat dus uitwijst dat een tekort aan d2 receptoren kennelijk een rol speelt in verslaving. Ook uit tweelingenonderzoek is gebleken dat genen een belangrijke rol spelen in verslaving. En die zal ik mijn leven lang houden, dus ik zal mijn hele leven verslavingsgevoelig zijn. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4120286/ Kijk eens naar de groep mensen met ADD/ADHD. Zij hebben een tekort aan d2 receptoren, of een te lage afgifte van dopamine. Veel voorkomend symptoom van ADD is verslavingsgevoeligheid. Je bent het wel met me eens dat sommige mensen sneller geneigd zijn te vluchten dan andere mensen toch? Dat is verslavingsgevoeligheid. En vrijwel elke psycholoog en psychiater zullen zeggen dat verslaving een ziekte is. Ik heb eerder wat links gepost. En ik bleef niet gebruiken omdat ik geen genoeg kon krijgen van de dope. In mijn verslaving zou dit nooit in mij opkomen. Ik deed het toen voornamrlijk om pijn te verminderen. Ik wilde echt stoppen dus ik had er juist genoeg was. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/m/pubmed/21356417/ Hierin staat dat de genen en de omgeving van een individu beide factoren zijn in het ontwikkelen van verslaving/verslavingsgevoeligheid. En waarom wil je geen discussie voeren? Dat is toch juist de bedoeling van een stelling? En ik ben erg benieuwd naar al jouw argumenten. Ik respecteer je mening. Klik om te vergroten... Dit is dus de reden dat dit discussies voor neurologen zijn want je begint iedere keer over dopamine zonder te begrijpen wanneer het vrijkomt. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/m/pubmed/7826571/ Ook nog even voor de duidelijkheid dopamine is niet wat zorgt voor een fijn gevoel."

"acht.zes zei: @Tevil19 Ik ben het niet met je eens. Het vrijkomen van (grote hoeveelheden) dopamine is geen motivatie, maar is gewoonweg puur genot. Het besluit om geen drugs meer te nemen omdat je er niet mee om kan gaan is dan juist een gebrek aan discipline, en de motivatie is dat je niet wil dat je weer verslaafd geraakt. Uiteraard heb je voor dat besluit wel discipline nodig om je daaraan te houden. Dat hele D2-receptoren verhaal is een theorie tot je kan bewijzen door middel van onderzoek dat je wel degelijk minder van die receptoren hebt dan de gemiddelde mens. Maar ik denk dat als je echt een onbalans hebt in de neurotransmitters met bijbehorende receptoren dat je dan naast verslavingsgevoeligheid tal van andere klachten hebt zoals geen concentratie en dergelijke, AD(H)D gerelateerde klachten. Zelf denk ik dat de verslavingsgevoeligheid bij AD(H)D-ers niet alleen komt door de neurotramsmitters/receptoren, maar ook door de karaktereigenschappen van AD(H)D als impulsiviteit, moeite met gevolgen kunnen overzien alsmede 'zelfmedicatie' omdat het brein van een aantal drugs tot rust komt. Klik om te vergroten... Dat is dus fout, dopamine zorgt niet voor een fijn gevoel. Hoe vaak moet ik dit nog worden herhalen. Dopamine is een uitroepteken bij iets wat fijn voelt. Er zijn zat onderzoeken waarbij dopamine in ratten onderdrukt werd en deze ratten vertoonden onder invloed dezelfde tekenen van hedonie en euforie als ratten waar dopamine niet werd onderdrukt."

"Keesoe zei: Ook ik begin in te zien dat dit maar een moeilijke discussie is. Ik ben van mening dat je niet 1 oorzaak kan aanwijzen. Het is een optelling van verschillende factoren. Bij de 1 is het genetische aanleg bij de ander gebrek aan discipline en weer bij een ander een traumatisch ervaring vanuit bijvoorbeeld de jeugd. Vaker is het een combinatie van... Er zullen genoeg mensen zijn die genetisch aanleg tot verslaving hebben maar die nooit verslaafd raken en genoeg mensen die geen genetisch aanleg tot verslaving hebben maar toch verslaafd worden. Zo zijn er genoeg mensen die door trauma verslaafd raken en genoeg mensen die een nog groter trauma hebben maar toch nooit verslaafd raken. Neemt niet weg dat bepaalde factoren de kans tot verslaving wel kunnen vergroten. Dat zijn in mijn ogen vooral (gebrek aan)discipline, levenservaring(trauma), leefomgeving en genetisch aanleg. Klik om te vergroten... Trauma is ook een totaal overschatte oorzaak van verslaving."

"Rebell zei: Nee hoor hoor mensen die jaren aan de coke zitten en dan stoppen voor hun kindje! Dat is iets wat ik vaker zie en dat is ruggengraat hoe je er ook over denkt. Het is makkelijker gezegd ik heb een ziekte en ik kan niet stoppen! Zielig gepraat is dat.. Want ik heb genoeg mensen gezien die het wel kunnen dus mensen maken zichzelf gewoon dingen wijs in hun hoofd. Of verzinnen excuses en dat is gewoon heel simpel geen ruggengraat tonen! Zo simpel ligt het! De zwakte van de geest.... Klik om te vergroten... De zwakte van je geest... Volgens mij ben jij nog nooit in aanraking met de verslavingszorg geweest. 10 a 20 opnames is geen uiterste."