Waarnemer

"het is maar net hoe je het ziet. het ging voor mijn gevoel tijdens de trip VEELS te hard. maar nu ik eruit ben vind ik dat het perfect is gegaan. ik wilde een egodood bereiken en dat is gelukt met alle emoties die daarmee gepaard gaan. de ego-dood zelf vind ik moeilijk te beschrijven zoals jij ook al zei. je zit sowieso helemaal in je hoofd en het voelt alsof je uit je eigen hoofd gesodemieterd word. zonder enige inspraak. en ik dacht net als veel mensen dat mijn identiteit te vinden was in mijn hoofd; beelden, ideeen, gedrag, toekomst, verleden. het hele filmpje van alles wat bij mij hoort. dat filmpje of zelfbeeld werd even finaal uit mn hoofd geflikkerd en ik leek volledig op te lossen niet wetend dat ik dat filmpje/beeld niet was. mijn identiteit zit daarachter. neemt dat filmpje/beeld waar. en dat is hetgeen wat ik niet meteen kon accepteren. ik had mezelf te sterk geidentificeert aan alles wat ik dacht te zijn. en dat stierf. met volle vaart. toen ik eenmaal inzag en accepteerde dat ik het niet tegen kon houden werd ik rustig en toen begon er een soort van spiraal van hel naar hemel van hel naar hemel en zo ging dat maar ff door. ik denk dat dat het process van acceptatie is geweest. uiteindelijk bleef ik hangen in de hemel/ het positieve. pure rust. dus die acceptatie kwam niet in 1 moment maar het was een process van steeds weer heen en terug in pijn en geluk. op en neer. steeds meer neigend naar het positieve. uiteindelijk bleef ik in het positieve/rust hangen. het accepteren was voltooid denk ik. de overige 27 uur van mijn trip ben ik extreem rustig geweest. nog nooit in mn leven heb ik zo'n rust ervaren. heel diep. ik heb die uren besteed aan het bijkomen van die 3 uur durende hel/ego-dood. beetje bij beetje kwamen de beelden en emoties omhoog van voor het acceptatieprocess. de beelden en emoties die ik blijkbaar nog niet verwerkt had. dat heeft me echt wel de overige 27 uur zoetgehouden. het is nu na 3 dagen al aardig verwerkt. ik heb er elke nacht over gedroomd en veel aan gedacht. ik laat het ook gewoon allemaal lekker omhoog komen en probeer me er zelfs mee te confronteren. het meest waardevolle wat ik sinds de trip heb ervaren is mijn dankbaarheid dat ik nog leef. ik zie alles anders. mensen benaderen me anders. tis nog maar 3 dagen geleden, maar er is al veel veranderd. groeten T"

"bedankt voor jullie reacties en advies tot dusver je kunt beseffen dat het een ego-dood is terwijl je erin zit denk ik en hoe meer je dat beseft hoe sneller je dat kunt accepteren en laten gebeuren zonder verzet. maar het probleem is dat de meeste mensen denken dat hun ego hun identiteit is en als die dan sterft voelt het alsof ze dus echt sterven. rationeel denken in die staat is heel moeilijk. daarom duurde het bij mij bv ook 3 uur voordat ik het kon accepteren. nu ik dieper besef dat het een ego-dood was en geen echte dood zal het de volgende keer zeer waarschijnlijk een stuk moeitelozer gaan. net als bij echte bijna-dood ervaringen ben je naderhand als de kust weer veilig is heel erg opgelucht en dankbaar dat je nog leeft. na een ego-dood ervaring met drugs zul je naderhand dus dankbaarder in het leven staan en ook dingen beter kunnen relativeren en inzien wat nu echt belangrijk is. een persoon die de verkeerde studiekeuze heeft gemaakt kan dan bijvoorbeeld besluiten te stoppen omdat ie diep beseft dat ie maar 1 keer leeft en er alles uit wil halen en dus iets wil doen waar ie echt achter staat. wat ik persoonlijk ook heb ervaren nu al zon 4 dagen na mn trip is dat ik opener lijk te zijn geworden. meer mensen spreken me aan en ik ben wat spontaner geworden en minder oordelend tegenover mensen. ook meer zelfvertrouwen gekregen. het ego zorgt voor arrogantie en onzekerheid. hoe minder ego hoe zelfverzekerder je word. stabiel dus. de winst na zon ego-dood kan groot zijn. maar blijf beseffen dat je zenuwstelsel een heuse doodervaring beleeft. onderschat dit niet. het is heftig. probeer je maar eens in te denken dat je een brandend vliegtuig uitspringt en je weet dat je geen parachute bij hebt. hoe voel je je de rest van die val? zo voelde ik me tijdens die trip. takala, hoeveel jij moet pakken is iets wat je zelf in moet schatten. ik weet niet wat je doel is en je ervaring met drugs. begin je voor het eerst aan lsd, pak dan eerst eens 50 mcg en nooit veel meer, om ff te kijken wat het doet en hoe het valt. daarna kun je opbouwen. als je rustig opbouwt zul je vanzelf de juiste dosering vinden. als je van dit soort ego-doodervaringen wilt hebben zul je toch wel moeten rekenen op min 300-400 mcg of zelfs erboven. wil je gewoon leuke trips voor vermaak dan zul je daar altijd onder blijven. er staat bij de lsd afdeling op dit forum een stuk over beginnende lsders gepost door lysergine25. dat is wel nuttige informatie voor je denk ik gr T"

"mijns inziens was ik genoeg voorbereid om dingen niet uit de hand te laten lopen. tijdens deze hevige paniek, verdriet, woede en angst heb ik mijn uitbarstingen ook kunnen beperken tot gillen, janken, beven, zweten, schelden en wat slaan op de vensterbank. ik heb bewust voor 540 mcgr gekozen omdat ik dacht dat dat een dosis zou zijn waarin ik zowel mezelf in het diepe zou gooien maar toch niet zo diep dat ik gewelddadige of suicidale dingen zou doen. het was wat natte vingerwerk dat geef ik toe. ik heb idd risico's genomen want deze ervaring was niet 100% ingecalculeerd al wist ik wel dat ik de controle zou gaan verliezen, alleen niet precies in welke mate en hoe dat precies aan zou voelen. achteraf ben ik zeer tevreden over deze trip. ik heb precies de grens gevonden voor die trip op dat moment. verder vind ik dit geen onverantwoorde trip omdat mn vriendin er nuchter bij was. mijn vriendin heeft me tijdens 2 lsd trips en 10 heftige paddotrips(2,5 portie) bijgestaan. ik probeer zo waarheidsgetrouw mogelijk mijn ervaringen te delen met andere (potentiele) trippers, zodat zij goed voorbereid en goed voorgelicht te werk gaan of besluiten het niet te doen. ik raad mensen ook niet aan na 2 milde lsd trips al naar 540 mcg te gaan, maar in mijn geval vond ik het kunnen. ik trip om mijn ego op te lossen. deze trip heeft mn ego zeker verzwakt. doordat ie wat meer ontdekt is. mijn hele paniekaanval was ego en die heb ik heel bewust meegemaakt. ego lost op wanneer er bewustzijn bij komt. je ego houdt zich in het dagelijkse leven zo goed mogelijk schuil als een roofdier want het kan niet tegen aandacht/bewustzijn. 3 uur lang heeft mijn ego zich in een 540mcg sterk aandachtsveld bevonden. hij is aardig afgezwakt dus verder heeft deze trip me laten zien wat ego-dood werkelijk inhoudt en hoe het aanvoelt. de volgende trip weet ik dus wat me te wachten staat. gr T"

"er schoot me nog iets te binnen over het proces van acceptatie en de korte momenten erna. mn vriendin zei achteraf dat ik ineens rustig werd na die paniekaanval. ik herinner me dat ik langzaam in een soort droom terecht kwam. ik droomde gewoon over de kamer waar ik in lag en over mn vriendin en mezelf. die hele setting veranderde steeds van sfeer. van moerasachtig/eng/vies/drepperig naar hemels/dromerig/perfect/zorgeloos steeds bewoog mijn bewustzijn door die 2 sferen en alles wat ertussen zat. ook grappig was het perspectief op lsd wat ik had. het ging van puur hels ellende middel naar ''lsd? oh ja, heb ik wel ooit van gehoord'' niks voorstellend. steeds van, volledig in extreem heftige trip zijnde, naar de echte wereld alsof ik nooit lsd had genomen. dat herhaalde zich steeds weer. en bij elke keer dat het gebeurde leerde ik wat beter de weg kennen en werd het wat voorspelbaarder. ook kwam ik erachter dat ik zelf invloed had op hoe ik het ervaarde. ik weet nog dat ik op een gegeven moment aan voelde komen dat ik uit de trip zou komen met het gevoel dat er weinig gebeurd was en dat alles onder controle was. daar werd ik heel rustig en gelukig van. uiteindelijk werd ik de regiseur en kwam ik na een mooie schets uit de droom en lag ik heftig te zoenen met mijn vriendin die perfect was op het perfecte bed en de perfecte kamer met het zonnetje door het raam en de vogeltjes die buiten floten en natuurlijk de geluiden van spelende kinderen en de dichtklappende deur van een dikke blinkende mercedes. ik voelde me een artiest, een regiseur. zonder identiteit. na dit gedeelte ben ik dus mijn paniekaanvallen gaan verwerken. ik zat nog met dit gedeelte in mn hoofd en kon er niet de woorden voor vinden om het te beschrijven. het was nog erg vaag allemaal. maar nu is het aardig op zn plek gevallen. gr T"

"Hans, ik ben ook blij dat je nog leeft maar ik heb een vraagje: in wat voor flesje zat die ghb? een spa blauw flesje? ik weet niets van ghb, maar mij lijkt het toch dat je zon spul in een speciaal flesje bewaart zodat je niet in de war komt met bv water gr T"

"wijze les voor de ghb trippers: stop het spul niet in een doorsnee fles waar je normaal ook uit zou drinken, maar bv in een lege spiritusfles ofzo:P daar drink je niet zo snel per ongeluk uit"

"hoi, ik ben al een tijdje bezig met het laten oplossen van mijn ego d.m.v. spirituele theorie, voorheen paddotrips en nu lsd trips. mijn vraag is, aan de mensen die menen er verstand van te hebben; met welke dosering en met welke regelmaat lijkt het jullie het meest efficient om structureel je ego op te laten lossen? Als jullie nog andere tips hebben, hoor ik die graag. gr T"

"hoi atropa, interessante reactie. veel van wat je schrijft herken ik. vooral het deel dat het ego even helemaal loslaat en je ziet van buiten het ego uit wat het eigenlijk is. ik heb laatst mn eerste en tot nu toe enige ego-dood gepost bij reports. de trip van 540mcg. de angst dat je identiteit uit je lichaam gezogen werd en er een leeg lichaam overbleef maakte me krankzinnig. uiteindelijk gaf ik eraan toe. ook om de rede vooral wat jij ook zei dat het simpelweg teveel energie kostte om er tegen te vechten. het was onbegonnen werk. acceptatie werd me opgedwongen. na dat moment had ik een droom terwijl ik helemaal knock out lag. kon ook niks meer bewegen of sturen. ik kon alleen dat geen ik ervaarde ervaren. ik merk nu zon 3 weken na de trip dat ik makkelijker dingen loslaat, dingen minder persoonlijk opvat. mijn persoonlijkheid/zelfbeeld is immers een illusie mn plannen voor de toekomst worden realistischer en meer gepland op kortere termijn. het ver in het verleden leven of juist ver in de toekomst vervaagt en mijn aandacht gaat steeds meer naar het nu. dit moment. ik ga binnen een paar weken weer een trip doen van +/- 500 mcg. 450 of 540 weer. deze keer zal het een stuk vlotter verlopen denk ik. ik ben er echt heel erg benieuwd naar hoe het zal verlopen nu ik weet wat me te wachten staat. maar als ik het goed begrijp heb jij dus 2 keer zo'n ego-dood beleefd? ben je van plan dat nog vaker te doen? heb je ooit ego-dood beleefd zonder verzet? gr T"

"ik heb voor de zekerheid even opgezocht wat dissociatie precies betekent. ik kan je vertellen dat er tijdens mijn 540 mcg trip absoluut sprake was van dissociatie. ik heb een tijdje (ik weet bijgod niet hoelang) knock out gelegen en gedroomd. ik was helemaal weg en beleefde een droom. de droom was een beetje net als wanneer je een film ziet die vanuit de persoon die alles meemaakt gefilmd word, zonder dat je die persoon ziet. ik was de camera. het was ook na 3 uur lang gestreden te hebben voor mn leven/identiteit. in principe kan dat ook wel als jij zegt dat dissociatie optreedt vanaf 600mcg, want ik heb 0 tolerantie opgebouwd door regelmatig lsd gebruik. want mijn laatste trip ervoor was maar 180mcg en dat was ruim een maand ervoor. en het was pas mijn 3de lsd trip ooit. vandaar dat ie heel heftig was. sowieso was mijn mindset erop ingesteld om ego-dood te beleven. ik was bereid te sterven(niet geheel wetende hoe dat zou voelen natuurlijk) ik was de week voor ik de trip deed al stilletjes afscheid aan het nemen van de oude ik en hoe de oude ik leefde. het is idd geen pretje zo'n trip. het was voor mij de ergst denkbare hel op aarde. en tijdens de trip heb ik er ook echt spijt van gehad dat ik em begonnen was. ik kon ook niet beseffen tijdens die ego-dood dat ik nog zou leven na de trip. ik dacht echt van ja dit is dan wel een perfecte ego-dood, maar ik ga nu wel echt dood, dus ik heb er na de trip niks meer aan. gelukkig viel dat na/tijdens die dissociatie wel mee. ik droomde wat en leek in een droom terecht te zijn gekomen waar ik nooit meer uit kon komen leek het wel. alsof het permanent was. de trip had zich verwoven met mijn leven. ik leek steeds van molecuul naar geheel te slingeren en er helemaal doorheen. ook was het tijdloos. ik leek niet meer rond te dwalen in de wereld, maar ik was vast en de wereld veranderde om mij heen. de droom was iig van grote waarde voelde ik. het was zeer belangrijk. alsof ik gereset werd. maar nog even een vraag; waarom wil je eerst dingen realiseren voordat je eraan begint? wordt het realiseren niet makkelijker na zon dergelijke trip? ik doe het zelf juist andersom. ik merk dat ik meer realiseer na de trip. vandaar dat ik op zon kort mogelijke termijn er nog een wil doen. gr T"