Laden...
Geregistreerd lid
Nog geen onderwerpen gestart.
"Allereerst zal ik me even voorstellen, Ik ben SubstanceMaster, 19 jaar oud en woon in friesland. Ik zit nu al een aantal maanden met een probleem wat ik maar lastig vind te omvatten en te beschrijven maar ik zal mijn best doen... Ik gebruik nu al een aantal jaren drugs, van cocaïne tot LSD en heb genoeg ervaring met al deze middelen. Echter is er afgelopen december iets heel raars gebeurt toen ik samen met een goede vriend van me LSD nam in combinatie met Methoxetamine. De trip was zo super toen de LSD inkickte dat ik in tranen uitbarstte van geluk (Dit was overigens 1.5 zegel wat op een totale waarde van 250 ug kwam, getest). Veel gepraat en geweldige visuals gehad. Toen de LSD begon uit te werken zijn we overgestapt op Methoxetamine, dit effect was erg grappig en had het appart effect wat ik grappig en aangenaam vond, die vriend man mij leek onderdeel te zijn van de bank waar hij op zat en dat zag er erg grappig uit! Ik vond dit effect zo leuk dat ik een stapje verder wou gaan en steeds meet Methoxetamine nam. Slecht idee. Op een gegeven moment zat ik zo erg in mijn eigen gedachtes dat ik vast kwam te zitten in een fractal (zo zag het er uit en voelde het ook) vervolgens smolt ik weg in de omgeving om mij heen en verloor ik het besef van tijd en ruimte volledig. Ik was een klein kleurrijk vervormend vierkantje en was volgens die vriend van me heel erg in mezelf gekeerd. Toen ik terug kwam uit dat kleurrijke vierkantje schrok ik enorm van wat me overkwam en kreeg ik het rare idee dat ik het universum ben, alles was zich op dat moment afspeelde kwam bij mij binnen alsof mijn hoofd dat allemaal van tevoren heeft bedacht. Alsof het leven een film is die zich steeds opnieuw afspeelt, zelfs als ik sterf. Die vriend van mij vertelde me toen dat ik op mijn ademhaling moest letten en moest kalmeren. ik probeerde dit maar ik zat in een paniekaanval vast (dit is overigens de eerste keer dat ik een paniekaanval had in mijn leven). Ik vroeg aan die vriend van me: "Wie ben ik" waarop hij vervolgens reageerde: "Ik ben jou" (Dit zij hij overigens niet, maar het kwam zo binnen, ik zag zelfs zijn mond bewegen op die manier) Ik schrok hier zo enorm van dat ik naar buiten ben gerend. niet meer uitkeek en ik hem helemaal flipte. niks leek echt meer te zijn. Ik was dood. Ik besta niet meer het is allemaal opgemaakt uit mijn hoofd had ik het idee. Die vriend van me probeerde me buiten steeds weer te kalmeren en mee te nemen naar binnen. Maar steeds kreeg ik die desillusies dat hij mij vast probeerde te houden in die dimensie. ik was verdoemd. voor altijd. Dit zelfde scenario heeft zich ongeveer 5-10 keer afgespeeld in een loop. steeds weer rende ik naar buiten toe en vergat ik alle kalmerende woorden die die vriend van mij zij. Uiteindelijk na een paar uur ben ik in slaap gevallen en werd ik een half uur later wakker waarna ik weer normaal was. Alles draaide en was extreem in de war. Nu terugkomend op mijn probleem: Elke keer als ik psychedelica gebruik, zelfs lachgas, krijg ik dat gevoel opnieuw. het is me zelfs overkomen op Defqon.1 dit jaar op XTC maar ik kon mezelf daar gelukkig nog uitkrijgen. Ik weet niet wat het is of hoe het komt maar ik kom er elke keer weer in vast te zitten. ik hoop dat jullie hier meer vanaf weten en mij kunnen helpen... Gelukkig heb ik een heel lief vriendinnetje die me er op zon moment weer laat realiseren dat alles wel echt is wat er om me heen afspeelt. het probleem is dat ik niet kan onderscheiden wat mijn hoofd op zon moment opmaakt (de desillusies) en wat echt werkelijk is. Alvast super bedankt en ik hoop dat ik weer een stuk wijzer kan worden van jullie. Als jullie meer informatie nodig hebben dan zal ik dat zeker plaatsen!! -SubstanceMaster"
"Het probleem is dat als dat gevoel weer komt ik me extreem angstig begin te voelen, het voelt alsof ik oplos in de omgeving en de omgeving dan onderdeel van mij word. (Is dit trouwens ego death?) Voorbeeld: laatste keer dat ik lsd probeerde (220 ug paar weken terug) had ik weer een super trip maar weer na mijn piek kreeg ik hetzelfde gevoel. Toen ik toen de trap af liep naar beneden voelde dit alsof ik in mijzelf naar beneden liep (appart toch O_o?) Ik wil juist de controle kunnen verliezen en het laten gaan maar de angst zorgt er voor dat ik er tegen begin te vechten, ik begin dan te twijfelen en word vervolgens bang en dan vecht ik er tegen. Hoe overkom ik zo iets?"
"Mindless zei: Mijn opvatting is trouwens dat het werkelijk waar is dat de ervaring van wat wij realiteit noemen een illusie is. Een hologram. Niets gebeurd ooit in werkelijkheid, het is altijd nu, er zijn geen 'anderen' en je (hogere zelf) heeft deze ervaring en alle mogelijke ervaringen ooit gecreëerd. Echter, dit is niet een slecht iets. Vanuit het ego bekeken is dit rampzalig, maar vanuit je ware zelf bekeken betekent dit absolute eeuwige vrijheid + de mogelijkheid om werelden in tijd en ruimte te bedenken en daarin als entiteit te leven. Klik om te vergroten... Wat bedoel je hier precies mee? Dat alles wat realiteit is niet echt realiteit is? Mijn "hogere zelf" is toch ook onderdeel van mijn bewustzijn en dat heeft zich genesteld in mijn hoofd lijkt me toch? Dus in principe is alles wat we meemaken het gevolg van neuronen die op een bepaalde manier met elkaar communiceren. Dat is toch realiteit? Wat zou dit van te voren voorspelt hebben? Dat zou dus betekenen dat er een soort van entiteit/god bestaat."