"Zeer interessante discussie. Heb een groot deel gelezen, maar niet alles. Excuses daarvoor.
Op zich kan ik me in veel punten van de originele post wel vinden, al maak ik wel een aantal kanttekeningen.
Dit absoluut niet om het af te kraken of weg te zetten als "irrealistisch", maar gewoon om de discussie gaande te houden en mogelijk het plan iets te kunnen finetunen.
Op korte tot middellange termijn zie ik legalisatie en/of regulatie op niet gebeuren, maar onderaan heb ik nog een voorstel om het in ieder geval op de agenda van de tweede kamer te krijgen.
Als eerste de min of meer verplichte sociale setting.
Ik ben van mening dat ik als rationeel denkend mens en op economisch gebied netto-betaler, zelf mag kiezen wat ik wel of niet met mijn lichaam wil doen of wat ik er in wil stoppen, op het tijdstip en de plaats die ik daarvoor kies, zolang ik geen overlast bezorg aan anderen.
Lijkt me logisch dat je mensen met bijvoorbeeld psychiatrische problemen uitsluit van aankoop. Netto-betaler zou wat mij betreft niet direct een criterium hoeven te zijn, maar het lijkt me niet wenselijk als mijn hypothetische werkloze buurman, die nog nooit een dag heeft gewerkt, op kosten van de maatschappij de hele dag drugs mag liggen gebruiken met behoud van zijn uitkering.
Ik sta wel achter het idee van verschillende verkoopkanalen, afhankelijk van hoe schadelijk en/of verslavend een bepaald product is, maar ik zie niet in waarom ik iets alleen in een sociale setting zou mogen gebruiken.
Verder zie ik in het geschetste model ook praktische problemen. Bij festivals als Psy-Fi zou het best kunnen werken, maar hoe ga je dan om met kleinere feesten of zelfs met mensen die tijdens een avond op café een paar puntjes coke willen pakken of desnoods met een beperkte hoeveelheid LSD op naar een concert in de schouwburg willen?
Als dat niet is toegestaan (hoeft natuurlijk niet zichtbaar te gebeuren), zul je nog steeds illegale handel houden en juist het voorkomen van illegale handel zou mijns inziens zo'n beetje het enige argument zijn waar de politiek vatbaar voor zou zijn.
Daarnaast het geen-winst model.
Dit klinkt an sich zeer sympathiek, maar lijkt me toch lastig.
Het is in mijn ogen een vaststaand feit dat de productiviteit bij organisaties zonder winstoogmerk op zijn zachtst gezegd onder druk staat.
Dit hoeft op zich niet direct een probleem te zijn, maar als hierdoor de kostprijs bij de legale verkooppunten te hoog wordt (door zowel een lage productiviteit bij de productie als hoge overheadkosten bij de verkooppunten), biedt dit opnieuw mogelijkheden aan criminelen om weer in te stappen in de markt.
Tot zover mijn vraagtekens bij een in de basis uitstekend plan.
Dan nu het voorstel:
In Nederland is er een mogelijkheid om door middel van een burgerinitiatief, een onderwerp op de agenda van de Tweede Kamer te zetten.
Hiervoor moet een voorstel worden gedaan om een bepaalde wettelijke regeling of specifiek regeringsbeleid, in te stellen, te wijzigen of af te schaffen en dit dient door minimaal 40.000 kiesgerechtigden ondertekend te zijn.
Primair zou ik denken aan een voorstel tot aanpassing van de Opiumwet, waarbij een aantal verboden afgeschaft, dan wel gewijzigd dienen te worden (aanwezig te hebben, te bereiden, te verwerken, te verkopen, te verstrekken, te vervoeren).
Als er een dergelijk burgerinitiatief zou komen, zouden de verschillende partijen zich in ieder geval uit dienen te spreken en bovendien zou het de nodige media-aandacht en discussie genereren.
Dit kan toch weer een zaadje oogsten op de weg naar zelfbeschikking op het gebied van psychoactieve stoffen.
Helaas kan ik zelf een dergelijk initiatief niet indienen vanwege mijn werk, maar als er voldoende animo voor is, zou ik best mee willen denken."