Pieter2016

"Mindless zei: Zonder tabak is natuurlijk sowieso gezonder. En met een pijpje kun je ook gewoon een klein beetje nemen. Maar pas er wel mee op. Neem je het 1 dag in de week, dan wordt dit ook zo 2 dagen, 3 dagen, enzovoort. Het hoeft niet, maar bij velen gaat het zo. Klik om te vergroten... Ik kan niet anders dan jou gelijk geven, velen denken dat ze sterk genoeg zijn maar vallen terug in het zelfde patroon. Bijvoorbeeld: Weken, maanden gestopt zijn. Je kiplekker en supersterk voelen en dan opeens die trek waar je aan toe geeft. Niet gelijk, maar na een paar keer de vrijdagavond alléén te hebben doorgebracht komt het moment dat jij jezelf trakteert op een "leuke" vrijdag of zaterdag avond. Pijpje, verdamper, of een dikke blow met of zonder tabak... Op de zondag verk@nkert wakker worden en nog dat laatste stukje opmaken want... Dan is het weg en ik doe het niet meer door de weeks! En daar ben je al weer van de wagen gevallen. Verdorie je bent toch niet voor niks gestopt, je weet toch nog waarom?! Echt met vol goede moet ga je zondag naar bed, leuk en fijn weekend achter de rug en je gaat lekker liggen soezen en valt weg in een diepe slaap. De maandag wordt je wakker, helemaal anders als je de laatste weken gewend bent geraakt en je maakt je klaar voor het werk. Die hele dag ben je suf, moe en brak, en je werkt naar het einde van de dag toe. Voor je het door hebt ga je voordat je naar huis gaat, eerst langs de shop en je bent weer bezig in dezelfde sleur te geraken als waar jij je eerst nog met geweld uit hebt gerukt door "cold turkey" te stoppen. Ik zeg doe het niet, je kan het weerstaan! Zes maanden niet blowen is geen kattepis! Niet dat ik het beter weet, maar thomoz bedenk waarom je bent gestopt, 95 van de 100 vallen op deze manier terug naar af. Ook al gebeurt het je toch en jij valt van de wagen? Zes maanden gestopt, je bent een toppertje, het lukt jou daarna opnieuw om stoppen. Na een maand, een half jaar of twee jaar, probeer opnieuw te stoppen en neem deze ervaring mee. Je kan het en wanneer jij er klaar voor bent dan gaat het je lukken, Kanjer! (Ikzelf nu 6 weken helemaal niet meer geblowd, wel sigaretten en zo af en toe een vanille sigaartje, en ik heb soms trek. Maar meer dan een seconde is het niet en dus nog steeds op weg om die zes maanden van jou te gaan proberen te evenaren.)"

"Mindless zei: Bekend verhaal Pieter. Zo heb ik het al vaak meegemaakt. Klik om te vergroten... Mmmwah, persoonlijk echt al zo'n twintig keer meegemaakt. Van enkele dagen tot een max van bijna een jaar en toch elke keer van de wagen gevallen. Die meerdere keren van enkele dagen niet geblowd te hebben waren eigenlijk ook geen stoppogingen maar meer een kleine pauze die ik even nodig had om gedachten, kracht en werk op orde te krijgen. Maar op de vrijdag voor het weekend, toch die trek waar ik gelijk aan toegaf. En bij de langere pogingen kwam ook die vrijdagavond, als valkuil, terug. In mijn eerste en tot nu toe langste reactie hier op het forum beschreef ik al zo'n beetje waarom ik nu meer goede hoop heb! (Ik ben compleet uit het wereldje waar de shop als het ware je huiskamer is en de mensen aan de bar je vervangende familieleden zijn.) Maar ik besef mij gewoon goed dat het altijd zal blijven trekken, dat stukje numb zijn... Ik voel mij nu vrijer dan eerst, ik ben nu even uit die cirkel van mij negatief voelen en ik merk dat het blijft plakken!!! Eerst had ik, en stiekem nog steeds, zoiets van: Volgens mij ben ik bipolair en zit nu op de top? Maar ondanks het nog kort is dat ik het voel... Ik merk dat het sombere en het geïrriteerd zijn, bijvoorbeeld na het uitslapen van de nachtdienst en het brak wakker worden ervan, wegzakt en ik toch weer vrolijk de deur uit ga! Ook wel wat meegemaakt hoor, in mijn jeugd en op latere leeftijd. Dus er zal heus iets van zijn blijven hangen, als een hikje op de harddisk zeg maar. Maar ondertussen ken ik ook wel mensen die serieus problemen hebben met hun innerlijke, aangeboren of aangedaan, en ik mag mijzelf gelukkig prijzen dat ik niet zo'n sterk probleem heb als zijn dat in hun leven zijn tegenkomen. Ik mag het ook zo van ze denken, ik heb veel aan die mensen! Zij vertellen mij dat ondanks ik gevoelig ben voor spanningen en reacties van anderen, een goed mens ben! Ook al zien zij het dan weer anders en willen ze door hun omstandigheden er niks van weten: Dat ze ondanks alles waar ze last van hebben en tegen aan lopen, toch een voorbeeld voor anderen kunnen zijn! Dus ik bijt me er in vast: Die f#cking vrijdagavond voor het vrije weekend is de valkuil! En een vermoeiende week is de trigger om er in te willen trappen!! En wanneer je dat begint door te krijgen dan is er weer een nieuw handvat waar je je aan vast kan houden!!! Ik schurk nu tegen de acht weken aan en nog steeds geen drang naar verdoving! Mindless: Ik lees mijn verhaal terug en ik zit maar te zenden... Maar jouw bericht is hier wel binnen gekomen! Ik ben trots op jou, omdat je met meditatie, de drang naar THC hebt kunnen weerstaan! En anders... Was je nu op dit moment voor mij net zo waardevol geweest! Oh, en excuus voor de belachelijk vele smilies... :P"

"Hoi Mindless, ik was even druk om weer te antwoorden en kom nog snel weer een keer terug. In ieder geval: Nog steeds zonder aandrang en het idee er weer een paar weken verder mee gekomen te zijn! Fijne kerst, voor het laatste stukje van de tweede dag, en alvast de allerbeste wensen voor allen hier op het forum en ieder die hun lief is!"

"Netjes! Erg netjes! 15 maanden zijn natuurlijk geen 6 dagen zoals toen jij je eerste post plaatste, dus RESPECT en ere wie ere toekomt. Zelf ook meerdere malen cold turkey gestopt waarvan de langste een periode was van bijna 12 maanden. Daarna echt tientallen periodes gehad van een paar dagen tot 3 a 4 maanden niet blowen en toch iedere keer weer voor gaas gegaan. Op het ogenblik ben ik de vier weken weer aan het naderen en tot nu toe geen enkele trek gehad. Dus wellicht kom ik straks uit op hetzelfde punt als waar jij nu staat? Ik vond het in ieder geval een goed iets om er over te kunnen lezen! Verder kom ik ook niet zoveel op fora en ook hier is er niet zoveel meer te lezen en over mee te praten over onderwerpen waar ik nu wat mee kan. (Hoe verder na langere periode niet geblowd te hebben.) Ik heb zelf de ervaring, 27 jaar blowen, dat het toch iedere keer blijft trekken. Het grote voordeel wat ik nu achter mij heb staan is dat ik het coffeeshop wereldje als wat langer echt spuugzat ben en nu ben ik dat monotone blowen, wat ik nu éénmaal goed kan... Ook zat geworden. De andere langere periodes dat ik niet blowde bleef ik in het begin toch elke dag komen in de shop, voor de gezelligheid en een bakkie koffie. De mensen achter de bar, waren soms al vrienden/bekenden van mij voor ze er kwamen werken en anders werden ze het na van verloop van tijd wel. Ook de anderen klanten en mede blowers zag je op een bepaald moment als vrienden en zo gedroegen we ons ook. Dacht ik toen, maar meer dan een hersenspinsel was het vaak niet. In het moment was alles leuk, gaaf en grappig. De meest wilde ideeën en de volgende dag precies weer het zelfde als de voorlaatste. Na een verhuizing naar een andere stad kwam ik er achter dat het een stuk moeilijker is, wanneer je wat ouder bent, om je ergens bij een vreemde groep aan te sluiten. Dus ging ik meer halen en thuis roken, spelletje spelen, beetje rommelen in huis, dan dat ik bleef plakken in die nieuwe shops. Ik bleef wel contact houden met mijn bekenden uit de shops van de vorige stad, als ik zo nu en dan familie opzocht of iets anders te doen had kwam ik nog steeds even langs om een blow te roken, maar dat werd door de afstand ook minder en minder. Mijn echte vrienden zijn gelukkig altijd vrienden gebleven, alleen zagen we door de afstand en het toch wel drukke leven niet zoveel als eerst, of als toen we nog jong en onsterfelijk waren. Ik kon ze of van voor het beginnen met blowen of ik leerde ze tijdens die periode kennen maar buiten de shop gingen we vaker met elkaar om dan in de shop. Na het terug verhuizen naar de stad waar ik vandaan kwam, keerde ik terug naar de shops waar ik altijd kwam. Veel bekenden van eerder waren er niet meer, weg uit de stad, vast in gevangenis of GGZ, relatie met huisje/boompje/beestje, afgegleden naar de goot, ander werk gevonden en niet meer achter de bar, gestopt met blowen, minder gezelligheid door een andere eigenaar, vervelend rookbeleid en zo verder. Ook was de shop waar ik al 16 jarige ben begonnen en was blijven plakken gesloten. De jongens/mannen/meisjes/vrouwen die ik toen als vrienden zag waren er niet meer en ik ben toen meer en meer thuis gaan blowen en daar had ik op zich geen moeite mee. Ik heb werk, al jaren een hele leuke vaste aanstelling, ik verdien goed en heb soms zeeën van vrije tijd en dan is het weer rennen, vliegen en hollen. Ook mijn partner, waar ik bij introk na de verhuizing naar die andere stad, vond het geen probleem dat ik bij haar thuis blowde. Nu nog steeds niet trouwens, we zijn samen terug gegaan naar mijn stad en hebben hier een huis op een fijn plekje kunnen regelen. Zij drinkt graag een wijntje en ik moet ook mijn ding kunnen doen want alcohol is dat nu éénmaal niet, nooit geweest en zal het ook niet worden. Blowen was en is mijn ding als het om de ondeugden in het leven gaat. Vooral het stukje ontspanning bij het draaien van de eerste van de dag, dan de smaak en als laatste het eerste stukje stoned zijn. Maar het werd zo normaal, te normaal, vrachten met geld heb ik in mijn longen gepompt en nog hebben we het beter als we ooit gehad hebben, als mijn en haar ouders ooit bij elkaar gehad hebben. Dus om het geld gaat het nog geen eens, het was die sleur, dat uitzichtloze geblow wat mij slecht begon te laten denken. Over mijzelf, over alles in het leven, is dit nu alles wat er is? Op het laatst was het ook alleen nog maar het eerste blowtje dat ik echt lekker vond, die tweede tot en met de tiende werden steeds minder lekker. Tot de laatste die ik op zo'n dag uitdrukte, dan kwam het punt om naar de klote naar mijn nest te gaan. En de volgende dag herhaalde het zich dan weer, te veel tijd over na het huishouden en rustige tijden op/met het werk. Jaren heb ik zo doorgebracht, de ene periode veel blowen de andere periode minder. Gelukkig kan ik wel steeds de knop om zetten om mijn werk te doen. Ik heb leuk werk en ik hou van mijn werk, godzijdank heb ik die passie voor je ding doen van mijn vader mee gekregen. Om vol te gaan voor je werk, vrouw/partner en de dingen waar je van echt houd en waar je goed in bent! (Bedankt oudste! Ik zie nu pas, nadat je er al even niet meer bent, jij mij dat geschenk, van dat stukje van jou, hebt meegeven.) Dus het voordeel wat ik nu mee heb is dat ik dat wereldje van stoned zijn in de coffeeshop al even achter mij heb gelaten, de echte vrienden die ik had nog steeds heb, mijn vrouw mij mijn dingen laat doen die ik wil. Die wereld is sowieso niks meer voor mij, ik heb het niet nodig, ik wil het niet. Ik wil de wereld als mijn wereld! En ik heb dat stukje ervaring in mij die verteld: Pas op, één blow en het begint weer allemaal van voren af aan. Het duurt maar een paar weken en je zit weer in die sleur... Nu alleen maar werken naar dat punt dat ik op die vrije vrijdagavond vlak voor een lang, heel lang weekend, dit mijzelf ook herinner! Want ik weet van mijzelf dat dat de avonden zijn dat ik weer van de wagen kan vallen... Maar tot nu toe, slapen!, dromen, geen angst, geen ontwenningsverschijnselen, een frisse kop!, perspectief, een TROTSE vrouw, daadkrachtig, geen enkele trek. Maar er wel in de stille uren mee bezig... Hey Soberboy, sorry, ik wilde je topic niet kapen met mijn lange reactie. Ik wilde alleen maar even wat kwijt, er kwam verdorie alleen wel veel uit. Van mij voor jou: Neem dat eerste trekje niet meer, voor je het weet zit je er weer in en kun je van voor af aan opnieuw beginnen. Maar stel dat, stel dat... 15 fucking maanden! Die pakken niemand meer van je af! But just don't do it. Jij bent, en jouw 15 maanden, voor mij nu een soort van vuurtoren waar ik op af ga koersen en probeer je te volgen. RESPECT! Ere wie ere toekomt!"