"De Zandman zei:
Geen reactie meer. Jammer. Meestal is dat een slecht teken...
Klik om te vergroten...
Hallo, daar ben ik weer. Sorry voor mijn late reactie. Tijdens het traject wilde ik liever geen contact met drugs of iets wat mij daaraan deed denken, om niet in de verleiding te komen. Maar hierbij een update over hoe het traject is verlopen.
Begin april had ik samen met mijn vriendin een intakegesprek bij Jellinek. Uit dat gesprek bleek dat mijn gebruik, zo’n 1 tot 2 gram cocaïne per week, echt problematisch was. Zelf vond ik het op dat moment nog wel meevallen, maar ik besef nu dat het toch heftig was. Ook heb ik toen aangegeven dat ik minder wilde drinken, omdat alcohol vaak de aanleiding was voor gebruik. Mijn alcoholgebruik werd omgerekend naar eenheden, en dat kwam soms uit op meer dan 10 per week. Dat is veel, zeker omdat ik vaak op zaterdag deed bingedrinken. Op woensdag dronk ik soms met gezelschap een sixpack. Alles bij elkaar was het gewoon te veel.
Tijdens de intake werd gekozen voor een specifieke behandelmethode: cognitieve gedragstherapie. Deze methode richt zich op het aanpassen van gedrag door inzicht te krijgen in automatische, onbewuste gedachtepatronen. Omdat ik geen lichamelijke afhankelijkheid had (mijn lichaam verlangde niet fysiek naar drugs), was dit een laagdrempelige aanpak.
Ik heb in totaal ongeveer 13 weken therapie gevolgd. Elke week had ik een sessie van 1 tot 1,5 uur. De eerste, de laatste en een sessie halverwege het traject vonden fysiek plaats. De overige sessies waren online via Teams. De sessies bestonden uit gesprekken, voorbereid met opdrachten over o.a. zelfcontrolemaatregelen, omgaan met trek, het herkennen van risicosituaties, noodmaatregelen bij terugval, en het weigeren van middelen. Wat ik zelf het belangrijkst vond, was het werken aan het veranderen van gedachten.
Wat ik ook bijzonder vond, was dat je jezelf mocht belonen voor je progressie. Dat vond ik lastiger dan gedacht. Ik dacht al snel te moeilijk. Een ijsje halen was al een vorm van beloning. Moeilijke momenten vond ik ook wel het gevoelsurfen, oftewel dat je de momenten dat je de trek heb gaat uitzitten.
Wat risicosituaties betreft, waren het voor mij vooral sociale momenten met bepaalde vrienden en alcoholgebruik. In zulke situaties heb ik twee keer een uitglijder gehad. Maar toen merkte ik dat ik me meer bewust was van mijn gedrag. Mijn noodmaatregel was om weg te gaan als ik de drang voelde om te gebruiken, bijvoorbeeld naar huis gaan of een rondje wandelen. Als dat niet hielp, kon ik iemand bellen, zoals mijn vriendin of een van mijn ouders. Gelukkig is het nooit zover gekomen dat ik dat daadwerkelijk moest doen.
Er werd onderscheid gemaakt tussen interen en externe risicosituaties. Externe situaties zijn bijvoorbeeld bij bepaalde vrienden en plekken waar ik had gebruikt. Interne situaties gaan meer over mijn gedachten, emoties of lichamelijke sensaties. Bij een van mijn uitglijders voelde ik me juist gelukkig en dacht ik: "Ik voel mij goed en heb wel zin om te gebruiken". Alsof ik mijzelf wilde belonen met gebruik. Dit is natuurlijk geen echte beloning is. Dat was een situatie waarin de trek uitzitten mij niet is gelukt.
Tijdens de sessie over zelfcontrolemaatregelen werden vier strategieën besproken: Vermijden, ander gedrag (zoals wandelen), Belonen en Nuttige activiteiten (iets doen wat je normaal uitstelt, zoals keukenkastjes schoonmaken)
Wat betreft het weigeren van aangeboden middelen had ik weinig moeite; vrienden boden mij eigenlijk nooit iets aan. Mijn gebruik kwam altijd voort uit mezelf.
Het lastigste vond ik het veranderen van gedachten. Ik was me bewust van de risico’s, maar toch trok mijn aandacht naar het gebruik. Gedachten als "je doet het goed, je mag nu wel weer een keer gebruiken" kwamen regelmatig voorbij.
Zoals gezegd heb ik twee uitglijders gehad tijdens het traject. Dit betekent niet dat ik een terugval heb gehad. Een terugval betekent dat je terugvalt in je oude patroon, met herhaaldelijk gebruik. Dankzij die twee uitglijders leerde ik dat mijn beste zelfcontrolemaatregel het vermijden van bepaalde mensen en situaties was. Ik heb daarom bewust afstand genomen van vrienden met wie ik vaak gebruikte. In situaties waarin ik die oude vrienden toevallig toch tegenkwam, bijvoorbeeld via nieuwe vrienden die mij wel steunden, heb ik gelukkig niet dezelfde fout gemaakt.
Het traject is nu afgerond, en volgende week heb ik mijn laatste telefoongesprek met mijn psycholoog. Na het traject kun je ervoor kiezen om maandelijkse belafspraken te maken om bij te houden hoe het gaat. Ik hoop dit nu vast te kunnen houden.
Nogmaals excuses voor mijn afwezigheid, maar hierbij mijn update. Als er nog vragen zijn stel ze gerust."
In: Op gesprek bij verslavingszorg
1-1-2024