Laden...
Geregistreerd lid
Nog geen onderwerpen gestart.
"Hallo, Ik zal me even voorstellen, ik ben een jonge vlotte moeder van 25 jaar. Onze zoon is 2 jaar oud en ik heb al 7 jaar een relatie met mn vriend. We gingen samenwonen toen we net 1 1/2 jaar samen waren en alles verliep goed. Leuk huisje leuk werk 2 hondjes erbij en ineens zwanger. Jan heeft altijd al aan de wiet gezeten, af en toe een joint in het weekend zoals een ander een biertje nam. Had ik vrede mee tja wiet was toch niet verslavend zeggen ze. Inmiddels weet ik wel beter. Wiet is zeker zeer verslavend en maakt je leven echt wel kapot. Onze zoon werd geboren en ik was in de 7de hemel net zoals mijn vriend. Hij zorgde heel goed voor Danny en was snel van zn werk thuis elke dag want kon niet wachten om bij zn gezin thuis te komen. Twee weken na de geboorte van onze zoon begon de ellende... Ruzie met zn ouders, geen idee waarover.Uiteindelijk moest mijn vriend zn sleutel inleveren en was niet meer welkom thuis. Jan begon toen meer wiet te roken, Jatte de toppen van de wietplanten bij de buurman van mijn ouders. De hele schuur lag vol. Ik heb toen alles weggegooit en ach het boeide hem niet zo...hij rookte toch te weinig ...interesseerde hem niet meer die wiet. Na de ellende met zn ouders is hij weer minder gaan roken en gewoon weer 1 keer per week ff. Totdat ik zwanger raakte van de tweede. Die zwangerschap verliep niet goed en onze dochter bleek niet levensvatbaar te zijn. Met 22 weken zwangerschap zaten we in het ziekenhuis om de bevalling in te leiden en afschijt te nemen van onze dochter die we zo graag wilde. Jan rookt ineens elke dag maar steeds meer wiet varrierend van 3 trekjes per dag tot anderhalve jiont per avond. Hij zit gewoon knetter stoned met zn zoontje te spelen. Jan is kapot van verdriet en heeft mij toen al 2 keer verlaten. Hij moest rust in zn hoofd krijgen...even adem pauze.. na een week kwam hij dan weer terug en ging het stukken beter.. eindelijk weer gelukkig dacht ik dan. Maardan weer zwanger...het eerste wat we dachten was ojee wat nu...helemaal niet blij zoals het hoort maarja de laatste zwangerschap was verdrietig afgelopen en pas 7 maand geleden. We begonnen eraan te wennen dat het nu misschien wel goed gaat en dat we alsnog een kindje krijgen... maar deze zwangerschap gaat ook mis. Met 13 weken krijgen we hetzelfde te horen als de vorige keer...niet levensvatbaar en weer die mallemollen in. Dat is nu twee weken geleden en mijn vriend rookt zich kapot. Hij is weer vertrokken en wil geen hulp van niemand. Hij wil dat ik zelf een leven opbouw met mn zoontje en dat hij zich op zn werk kan storten... in heet weekend vadertje kan spelen... maar wie geeft zn kind mee aan een junk? ikke niet... hoe kan ik hem inlaten zien dat ik hem niet laat vallen hoe graag hij dat ook wil... ik ga niet op zn verzoek in hem zichzelf de vernieling in te helpen... hoe kan ik hem inlaten zien dat hij hulp nodig heeft om af te kicken en dan zn leven pas weer op de rit kan krijgen. Heeft iemand hier ervaring mee of zoiets meegemaakt. Verslaving door verdriet?"
"Hallo, Gelukkig heb ik hem zover dat hij hulp gaat zoeken bij het afkicken. Hij heeft nu al afkickverschijnselen en die zijn erg heftig. Door de wiet wordt hij rustig in zn hoofd zegt hij en daarom rookt hij dat steeds meer. Hij is verslaafd en zegt dat zelf ook en wil er wat aan doen. Morgen gaan we naar verslavingszorg bellen en gaan gewoon het traject in. En dan zien we wel waar het schip strand. Zolang hij het maar vol blijft houden gaat het goed en niet meteen naar wiet grijpen."
"nou gelukkig is het nog wiet ja. maar wat als dat straks niet meer helpt, dan grijpt hij naar andere middelen en dat moet hij gewoon voorkomen. Er valt niet met hem te praten zolang hij aan de wiet zit. Hij is (zegt ie zelf) nu 18 uur zonder wiet en heeft rillingen, trillende handen, zweten en heeft het gevoel te willen slaan en schoppen tegen voorwerpen. hard willen gillen. Kan niet stil staan en moet lopen. Als hij hier door heen is valt er eindelijk met hem te praten en zal , als hij bij een psycholoog terecht komt ook van zn verhaal af kunnen."
"tja hem afleiden schiet niet op want hij woont nu bij zijn ouders...ook voor ons zoontje natuurlijk. Morgen moet ie weer werken dus heeft ie weer ff wat afleiding. Maarja ik kan verder niks doen en dat is zo vreselijk...je staat van een afstand te kijken hoe hij zich kapot maakt en probeerd op te krabbelen. Hopenlijk helpt verslavingszorg en kunnen we snel starten ... als ze maar geen lange wachttijden hebben."
"Houja ik zag het met mn eigen ogen. Het kan ook zo zijn dat hij dat van angst heeft heb ik gelezen. Maargoed ben geen expert en overdrijven heeft geen zin. Ik houd niet van zielig doen."
"Tjsa ik weet niks zeker alleen wat hij mij verteld. Maar het ging vandaag al een stuk beter. Voelt zich al een ander mens en kan beter nadenken maarja hij moet niet denken maar praten. groeten"