Laden...
Geregistreerd lid
Nog geen onderwerpen gestart.
"Moet zeggen dat dit stuk mij niet zo heel erg aansprak.. er wordt naar mijn idee nog op een te lange baan nagedacht... Ik begon met speed op mijn 18de. Wat als eerste keer bij een oudere vriend begon samen met een collega, werd bij mij al gauw 5 gram per 2 weken (normale hoeveelheid hier om te halen in een keer, voor een gram spreken ze echt niet af). Al snel dat die vijf gram mijn normale (niet extreme) hoeveelheid in de week werd. Op school pakte ik een lijntje op de wc als het saai was of als ik moe was of gewoon uit gewoonte. Als ik ook maar iets moest doen (werken/school/op visite/ kamer poetsen !!, uitgaan met "nuchtere" vriendinnen/shoppen maakt niet uit wat) ik pakte een lijntje. Zelfs op stage in het basisonderwijs heb ik bijgepakt op de wc, wat ik echt verschrikkelijk vind achteraf. Was geen gevaar, (oplettendheid genoeg) bleef kalm en lief tegen de kids maar alsnog, ergens blij dat ik het zo goed kon verbergen... Drie jaar lang heb ik deze levenstyle volgehouden.. nu begrijp ik niet hoe ik dat aan heb gekunnen, misschien dankzij het "verplichte" eten thuis bij mijn ouders. Mocht niet opvallen dus heb mezelf echt aan eten toe gezet. Maar goed na 3 jaar.. 70 lijnen per week gemiddeld... De kenmerken verdwijnen... pupillen worden niet meer groot.. kaken het klemmen wel maar knarsen niet. En daarbij excuses genoeg opgedaan, kon er een (te) lange tijd mee weg komen. Genoeg mee gemaakt op die zooi (dealer als vriend gehad waar ik vaak overnachtte met plantagea op 2 etages, 3 jaar extreem weinig geslapen/rugpijn gehad, uit huis gejaagd voor ripdeal, geen fatsoenlijk dag/nachtritme) en alhoewel het nu 6 jaar geleden is, blijft het mij in stressvolle tijden alsnog aantrekken. Als je er zelf 100% achter staat om ermee te stoppen is het echt niet zo moeilijk. Kwestie van bijslapen/bij eten meer niet. Zodra dat gewend is word een keer pep pakken weer pijnlijk in de zin van verschrikkelijk vast zitten, zoals het hoort. Lang verhaal maar gewoon om de zaak duidelijk te maken, een speed"verslaving" (noem dit liever gewoonte in vergelijking met ghb verslaving wat bij de afkick echt verschrikkelijk is) kan bij sommigen wel wat sneller optreden als wat er bij dit forum beschreven is. Ligt aan de vatbaarheid/kwetsbaarheid van de persoon zelf. Sommigen zullen de lul zijn, anderen weer niet. Zodra het een automatisme word over heel de dag verspreid weet je genoeg denk ik."
"" Normaliter durf ik niet om mensen op te bellen en persoonlijk contact te maken met iemand (random op iemand afstappen), maar met GHB verdwijnen deze angsten als sneeuw voor de zon." Alarmbel # 1 die hier afgaat.. zodra je drugs nodig hebt om normale sociale contacten op te doen (zoals zoiets simpels als bellen?) Zit je toch in de gevarenzone, its the beginning of the end wanneer je jezelf dat soort dingen wijsmaakt... Elke keer dat ik (na tijdje stoppen)weer met ghb begon werd ook de afkick heftiger. 20 ml per dag vind ik niet heel shocking.. Maar toen ik op de 30 zat, toen begonnen de verschijnselen als de ghb op was... Zweten, hartkloppingen, trillen, slapeloosheid of om de 2 uur wakker.. niet op mijn gemak zijn.. bang dat anderen het zouden merken aan mij. En toch elke keer begon ik weer na ongeveer een maand gestopt te zijn geweest. Geloof mij op een gegeven moment ga ook jij de dosis verhogen, na 2 maanden (heel grof optimistisch geschat) zijn een paar shotjes per dag ( net na opstaan + tussen werk uren + een net voor avondeten?) 4 ml per shotje, (5 per dag) niet meer genoeg want daar raakt je lichaam aan gewend... Oftewel dat fijne gevoel wat jou meer "zelfvertrouwen geeft om te bellen", is niet meer.... Is wel nog haalbaar met 4,5 ml liefst voor het effect om de twee á drie uur.. dus doe je dat toch? wat is nou 0,5 meer?!.... Ben zelf net uit de verslavingskliniek .. Ik ben opgenomen geweest voor ghb. Niet daar hoeven detoxen.. heb zonder afbouw die hel van psychose thuis gezellig meegemaakt... Niets meer bij halen, en niks rustgevends op recept klaar hebben liggen... 5 nachten niet geslapen, raar gevoel in mijn benen, weinig kunnen eten, toch wel gaan werken voor afleiding wat ook geen succes was.. Ik als niet groot persoon van 169 en 52 kilo, ben denk wel een bewijs van gewenning.. begon met 3,5 ml en kon op gegeven moment wel meer dan 7 ml aan. In korte tijd. Stuiptrekkingen in mijn gezicht, stemmen in mijn hoofd (iemand leek in mijn dorp alles om te roepen wat ik op dat moment aan het doen was.), de onrust / angst was verschrikkelijk. Heb familie opgebeld mij te komen halen van waar ik zat... ik meende dat "ze" (dealers) mij dood wilden hebben en ze me zouden neerschieten. Uiteindelijk is het goed gekomen... na een week op diazepam heb ik kunnen slapen en werd ik weer helder, binnen een maand zat ik in de kliniek voor 3 maanden. Ben er goed van af gekomen en heb veel geleerd, maar het had voorkomen kunnen worden... Mocht jij zoiets hebben van mwahh miss is enkeltje verslavingskliniek niks voor mij? ..... beter dat je even een hele tijd kapt met die rommel, die ontwenning wil je niet! En komen Succes en hoop dat je hier iets aan hebt."