Embee

"Lief Rozekoekje, Wat een heftig verhaal, en wat dapper om het van je af te schrijven (hopelijk lucht het ook wat op) Ik herken het deels; ik heb het niet zo heftig als jij ervaren, maar er is één ding wat ik je kan vertellen en helaas is het niet echt positief... Denk aan jezelf en je kinderen! De toestand waar je man nu inzit heb(ben) jij/jullie geen ruimte in zijn ogen. En ja ik weet het, het is makkelijk praten, maar je komt er niet doorheen. Wat je wel kan doen is hem laten weten dat je er voor hem bent en dat je hem wilt steunen, maar jij en je kinderen hebben ook het recht op een stabiel leven. Als hij écht wilt, dan komt hij er weer bovenop, maar tot die tijd moet je hem zijn ruimte gunnen, maar aan de andere kant moet hij jou ook respecteren dat je je even afzijdig houdt. Houdt in je achterhoofd dat hij zélf het 'licht' moet zien, dus op hem inpraten heeft geen enkel nut. Een paar gemene vrage wellicht, maar in hoeverre ben je bereidt om hem te steunen? En hoe hoog schat je de kans in dat hij dat 'licht' gaat zien? Stel jezelf eerst deze vragen alvorens een keus te maken. Liefs, Embee"