BassFace

"Narayani, Wat een eerlijkheid. Dat waardeer ik enorm en ik merk aan hoe je het vertelt dat je beter af bent na deze ervaring. Er zijn mij een aantal dingen opgevallen die ik met je zou willen delen. Maar ik kan me ook best voorstellen dat je niet zit te wachten op random internet dude die jou komt vertellen wat hij er van vindt. Vandaar dat ik je, bij deze, vraag of je wilt weten wat ik uit je report haal ? En, of ik je een aantal vragen mag stellen? Ik ben ontzettend geïntrigeerd door je verhaal en met name de uitbarsting. Dat is geen nieuw concept voor mij, zo een ontzettend krachtige ervaring is veel meer dan een huilbui vanwege niet lekker in je vel zitten. Ik zou hier graag meer over praten als je daar voor open staat. Ik hoop dat je ook nog geinteresseerd bent, for all I know heb je alles al gezegd en gehoord haha. Anyway mijn intentie is niks anders dan een poging doen om nieuw licht te schijnen op jou ervaring in de hoop dat ik jou daar mee een plezier kan doen! Alvast bedankt voor je mooie verhaal ps Je tekening heeft iets heerlijks eenvoudigs!"

"Ik ben nieuw hier en enthousiast. Een plek die me de vrijheid en de mogelijkheid geeft om ongegeneerd al mijn theorieen te delen in de hoop daarmee van enig nut te kunnen zijn. Ik hou van schrijven en daarom is mijn reactie wat langer. (holy moly hij is lang) Vrees niet, er zit zeker een opbouw in die naar een conclusie toe leid waarin ik al je vragen probeer te beantwoorden. Of het de juiste antwoorden zijn mag je zelf beoordelen Om te beginnen moet ik zeggen dat ik ontzettend jaloers kan worden op mensen zoals jij, die op zo'n manier visueel gevoelig zijn, dat er complete vrouwen tevoorschijn komen die je strelen en voor je dansen. Niet te vergeten nog op een zwoele manier ook... Ik droom niet eens zo levendig! Ik ben zelf dus veel minder visueel ingesteld, daardoor zie ik minder bizarre dingen visuals tijdens psychedelica. (Ik ben jaloers, paas me aub een ond-day-tryout met jou visuele potentie 0? ) Wel herken ik de rest van je trip heel erg uit eigen ervaring, daar heb ik het een en ander uit meegenomen. Ik heb dus ook terugkerende negatieve gevoelens gehad die mijn lachgas ervaringen aan het verneuken waren. Telkens voelde ik me zo ongemakkelijk en probeerde ik na te gaan of de mensen die meededen daar ook last van hadden. Het was alsof ik een onzeker tienermeisje was, op mijn eerste huisfeestje waar ik mijn eerste baco drink en de enige persoon die ik hier ken kwijt ben geraakt dus maar ergens ga zitten. Wanhopig proberen aan te schuiven bij een gesprek wat al behoorlijk gaande is, waarschijnlijk over hoe zielig ik wel niet ben. En dat terwijl ik uit alle macht probeert te verbergen dat ik mijn comfort zone volledig verlaten heb. Ik kreeg op een ontzettend wanhopige manier de behoefte naar hou vast. Of verklaringen. Maar ook ik wilde het daar niet bij laten natuurlijk en dus probeerde, probeerde en probeerde ik. “Dit moet hem gewoon worden. Ik kan t op zn minst proberen, misschien lukt het?! Oke, nog eentje om het af te leren dan, one fot the team!” (Uhu ik wil gewoon meer.. (keiharde ontkenning/onvoorwaardelijke positiviteit is een dingetje..)) Totdat me dit een aantal keren met hetzelfde resultaat gebeurde en ik me realiseerde dat ik lachgas eigenlijk helemaal niet leuk meer vind op deze manier. Het ritueel veranderde niks en speelt telkens weer af, en nog een keer, nog een keer, nog een keer, nog een keer, (ik zet door jonge) maar tevergeefs. Ik “AAAAH NEEE WAAROM? Hhhhhhhheeeeee???? waaaat.... wat gebeurde er nou precies? Ik ik was wel nog veel verder weg man echt wtf.. wat gebeurde er? Waaaaat... Wajo deze ballon, Man man man..” Ik verborg ook mijn ongemak door 'overdonderd' te blijven en dan af te wachtte wat de ander reacties Het gebeurde ook in verschillend settings. De ene keer dronken op een huisfeestje, de andere keer nuchter, “waarom niet?”, thuis op de bank. Maar ook aan XTC had ik er last van. Ik had een specifieke negatieve lading die een automatisch gevolg leek te zijn van lachgas. Wel nam het telkens een andere vage vorm aan of tegenover andere mensen of zelfs dingen. Alsof, het niet uitmaakte wat de setting was. Hoe ik er aan toe was of hoe hard ik ook m'n best deed om het anders te ervaren. Het lukte, mij, niet om van dat gevoel af te komen en dat gevoel was de lachgas op een gegeven moment niet meer waard. Ik dacht dat ik iets fout aan het doen was maar kon niet bedenken wat. Ik haalde er toch alles uit? Voor mij was het klaar. Nadat ik besloten had om die negativiteit, en dus lachgas, te vermeiden heb ik een paar keer overgeslagen, zonder al teveel moeite. Ik wilde ook gewoon niet meer. Tot ik op een zekere dag. Ongeveer een maandje of 2 nadat ik lachgas had opgegeven heb ik het nog een keer gedaan. Ik zat toen aan 2CB, had een paar biertjes erbij en werd vergezeld door 3 van mijn beste vrienden. Een van hen was niet aan de 2CB, die dronk rode wijn en strooide met ingewikkelde onderwerpen zodat we onze hoofden er zo mee aan het werk konden zetten om gestructureerd en zo correct mogelijk het belachelijk te maken. 2C-Humor :P. Kortom het was echt een hele goede trip. We hadden rode Nijntjes op waar ik er twee in een keer van nam, om te voorkomen dat ik half aan ga en daarmee de eerste piek niet tot zn recht laat komen. Ik vergelijk die piek altijd met opnieuw geboren worden of thuiskomen in jezelf, die plek weet je wel? Daar waar ik de vorige trip ook ultiem tevreden met mezelf was. En de volgende keer ook weer naar toe ga (ik ben dan wel niet zo visueel gevoelig, maar 2CB is waaay more than that!). Naarmate de avond en de gezellige maar vooral heel erg grappige trip vordert, worden onaangekondigd ballonnen en patronen onder de tafel vandaag gehaald door Theo. Theo zegt, en ik citeer; “Eh, wie gaat er mee een 'trip-stop' maken? He!? Ff op vakantie, kenne we wel gebruiken jatoch niet dan?” (het was zo laat ja) En zonder enige twijfel schreeuwen wij: “JAAAAAAAAAAAAA!! LACHAAAAAAS!1 PPPPPSSSSSSTSTTTTTT!!! KOM MAAR DOOOR!!!!” als unaniem antwoord wat werdt gevolgd door geschater en het geluid met momenteel het grootste gemeenschappelijke Pavlov effect onder de jeugd van tegenwoordig. One does not simply do one nitrous gas filled balloon. It's called Hippy Crack for a reason. Ja, ik had er opeens weer zin in en daar hoefde ik niet over na te denken. Ik bereidde me niet voor ofzo. Behalve dan een lekker nummer aanzetten: Tame Impala – Desire Be, Desire Go https://www.youtube.com/watch?v=wycjnCCgUes Ik heb behoorlijk wat lachgas geproefd, maar deze ballon spant de kroon. Hij leek gevuld met alles waar ik al die tijd naar op zoek ben geweest. En meer! Ik was helemaal content, geen twijfels, geen onzekerheden, geen verwarring en veel langer effect. Hij was heel lichamelijk aanwezig en ik heb nog nooit zo genoten. Het was een zwaar, verdoofd en extreem gelukkig lijfelijke buzz waar ik me alles van herinner, waar ik geen 'wtf' moment aan over hield. Ik had zowaar het gevoel dat het gelukt was. Dat had ik dus daarvoor nog niet. Dus? Ik heb een theorie gevormd met mijn ervaringen in een poging te achterhalen waarom er zo een ontzettend verschil zit tussen de eerdere reeks teleurstellingen en de creme-de-la-creme ervaringen, want die ene ervaring is vanaf dat moment de standaard geworden. Bijna al mijn “foute” ballonnen waren gevuld met een patroon meestal van het merk Kaiser. En omdat ik nog niet zeker wist of ik het goed had ervaren probeerde in het begin letterlijk elke N20 molecuul zo goed en zo vaak mogelijk in- en uit te ademen in de hoop een beter effect te bereiken. Daarom was ik dus telkens druk in de weer met inademen, uitademen, sneller, dieper man ik heb zelfs geprobeerd om gewoon alle lachgas in een keer in te ademen en dat zo lang mogelijk in houden. Ik probeerde veel dacht er ook (te) veel over na. Dat deed ik omdat zo een trip van zo korte duur is dat ik telkens m'n best deed om hem te verlengen, hoe meer hoe beter dacht ik. (meer! MEER!) Ik werd er goed in om dieper en dieper in die lachgas trip te zinken. Dat bracht voordelen en nadelen. Wat ik er fijn aan vond is dat diepe en ontzettend krachtige gevoel wat volledig de controle overneemt, en tegelijk je lichaam op z'n gemak stelt. Ook werd ik soms visueel actiever. En ik genoot ook van volledig lam gelegde hersenactiviteit, ik denk toch al zo veel. Het voelde oppervlakkig gezien gewoon goed maar t knaagde wel telkens. Omdat ik de controle op die manier uit handen gaf, voelde ik me kwetsbaar en schaamde ik me ook voor die overgave. Het moment waarop ik meende weer op aarde te zijn gedaald uit de trip kon zich soms meer dan 5 keer herhalen. Dan gaat er dit in mn hoofd om: 'Oke, he? Oke, he? Oke, ja nu be.. he? Okeee... .. is d.. Heee?? Het ergste was dat bij elke daling, om het zo maar te noemen, er een nieuw element werdt toegevoegd. Dat element (persoon, zin die ik herinner, uitgelachen worden enz.) had consequent dezelfde emotionele lading als de rest. Dat knaagde en ik dacht dat komt misschien omdat ik altijd probeer bewust te blijven als ik drugs gebruik. Ik dacht dat het misschien de menselijke imperfectie was, of dat ik het gewoon niet goed deed. Ik bleef hield veel te lang vol in de hoop dat het vast wel een keer zou lukken. Zonder al die nadelen als onzekerheid, wanhoop, negativiteit en het gevoel van mislukken. Na mijn positieve ervaring denk ik dat het noch aan de lachgas, noch aan de setting lag. Het lag aan wat ik ermee wilde. Dat beïnvloed namelijk ook hoe ik lachgas neem. Ik denk dat fysieke factoren heel bepalend zijn voor lachgas ervaringen. Als ik lachgas deed waar ik negatieve gevoelens aan over hield was ik wild aan het ademen en mijn lijf meer aan het belasten waardoor het zuurstof verbruikt, omzet in CO2 die je telkens opnieuw inademt. Een mix van CO2, lachgas en een tekort aan O2 zijn niet goed voor je, maar wel verdomde leuk! De momenten waarop je mentaal en visueel heel ergens anders bent dan waar je lijf is, hebben we te danken aan onze hersenen. Die gaan in stand-by mode bij een tekort aan zuurstof, ga je dan nog een stapje verder door op miraculeuze volledig je instinkt te negeren en gewoon NOG MEER lachgas te nemen kun je doodgaan. (Dat is nu verboden, maar voorheen verkochten clubs lachgas in ballonnen waar je bijna op kan skypieballen) Een wause onoplettende kortademige feestganger kan zomaar de zeis tegenkomen. Ik heb bij die 'goddelijke ballon', om het zo maar te noemen, niet als een malloot in die ballon staan hijgen. Nee dit keer blies ik mijn longen leeg (niet helemaal leeg geperst, gewoon uitblazen) en zette de ballon aan mijn lippen. Ik liet de lachgas langzaam naar binnen vloeien, niet eens met voorbedachte rade, en deed gewoon rustig aan. Na een seconde of 15 was mijn ballon leeg en had ik dus heel rustig mijn longen bijna helemaal gevuld met lachgas. Na enkele seconden de adem in te hebben gehouden, blies ik de ballon weer helemaal op. Ik nam de tijd en moest daar binnensmonds om lachen. Ik merkte een stevige drang naar zuurstof en haalde even kort adem, terwijl de ballon de lachgas voor me vasthield. (lief is tie he?) Daarna ging ik weer verder met het rustig in- en uitademen van de lachgas, een keer of 6. Op deze manier werd mijn lijf geleidelijk aan wat verdoofd. Ik werd heel erg rustig en de binnenkant van mijn lijf voelde super wollig aan. Alsof mijn lijf gevuld was met een zachte warme vloeistof. Ik kreeg de grootste glimlach op mn gezicht die ik maar kon hebben en ik had op dat moment alles wat mn hartje begeerde. Wat ik ook erg prettig vond was het tempo waarop het gevoel groeide. Ik had veel meer aandacht voor hoe het me liet voelen in plaats van hoe ik zo snel mogelijk zo veel mogelijk lachgas binnen kon krijgen. Ik denk dus dat rustig en goed ademen een lachgas ervaring ontzettend veel beter maakt. “Leuk bedacht dat 'rustig ademen' van jou, maar leg is uit?” Nou, ik mediteer. Goed ademen is het eerste wat ik geleerd heb en ontzettend bevorderlijk voor de meditatie. Ik leerde dat rustig en diep inademen ervoor zorgt dat, hetgeen je inademt over je hele longen verspreid wordt waardoor je het makkelijker en sneller opneemt, hoe meer oppervlak gebruikt wordt om op te nemen hoe meer je tegelijkertijd kan opnemen. Door je adem in te houden geef je die kleine haarzakjes in je longen ook nog eens meer tijd om die stoffen op te nemen. Zo hoef je minder vaak in en uit te ademen dan wanneer je heel kort ademt, is je ademhaling veel efficiënter en kan je dus een veel rustiger ademtempo aanhouden. Ook is het beter om vanuit de buik te ademen als je voor een gelijke verdeling over de longen gaat. “He, maar jij zei net nog dat je, omdat je alle lachgas zo graag wilde opnemen, daar juist negatieve ervaringen van kreeg?” Ja, maar toen was ik aan het hijgen in mijn ballon en de ballon in mij. Toen vulde ik ten eerste niet mijn hele longen. En ten tweede probeerde ik zo snel mogelijk in en uit te ademen. Op die manier vroeg ik gewoon meer van mijn lijf, wat daardoor meer om zuurstof begint te snakken want hijgen kost meer energie dan rustig ademhalen. Ik had dus een verkeerde aanpak, ik ging voor zo veel mogelijk zo snel mogelijk. Nu kies ik liever voor efficiëntie. Sinds ik dat doe komt mijn 'high' veel rustiger op en trekt geleidelijk door mijn hele lichaam. De enkele keer een hapje zuurstof ertussen zorgt dat ik mijn hersenen wel op de been houd. Ik zorg er dan wel voor dat het niet veel is en niet lang duurt. De lachgas zit namelijk nog wel in je lijf en dat gevoel kan je vanaf daar mooi opbouwen zonder uit de realiteit te stappen. Weg onzekerheden, weg twijfels, niet meer afvragen of dit nou de 'goede' is. Ik ervaar het op een hele fysieke manier. 2CB is mijn favorite drug denk ik en lachgas is dan ongelofelijk leuk. Ik had bijvoorbeeld een keer het gevoel dat er een zwerm vogeltjes rondvloog in die warme, vloeistof achtige substantie die de inhoud van mijn lichaam had vervangen. En het voelde moker chill. Om nog even op je vragen terug te komen. Op het moment dat je een 'fysieke' negativiteit ervaart, dat kan de kleinste impuls zijn. Dan heeft dat een veel sterkere impact op je state of mind vanwege de 2CB. Daarom kan zo iets simpels als lachgas die je het gevoel geeft dat je scheermesjes inademt een katalysator zijn. Zeker omdat het onverwacht is, je wordt verrast en schrikt. Dat, die schrik, is je trigger geweest in deze situatie die jou trip heeft doen omslaan. In mijn ogen komt dat puur door het feit dat je over een schrikmoment na gaat denken en je af vraagt hoe dat kan? Misschien heb je je ook afgevraagt of je misschien slecht zou gaan, nog voordat het daadwerkelijk tot je doordrong dat je niet meer echt kon genieten. Op het moment dat je schrikt van wat je voelt door een ballon, terwijl je aan het trippen bent, zullen je hersenen die samenvoegen en worden de losse elementen geassocieerd met de rest. Daarom werden de ballonnen er niet beter op. Ik raad je maar 1 ding af. En dat is lachgas doen als je gaat trippen. Ik neem aan op basis van je to do list dat je nog niet heel ervaren bent? Correct me if i'm wrong! Dan is het verstandig om comfortabel te worden met de lichtere opties zoals truffels en paddo's. Een trip is een hele dynamische realiteit die je in principe opeet en je eigen maakt, er zijn een aantal aspecten die je eigenlijk altijd tegen komt als je gaat trippen en zodra je merkt dat je echt op zoek bent naar meer mogelijkheden in je trip, die een specifieke psychedelica niet kan bieden, kun je pas wat nuttigs halen uit een sterkere trip. Ik trip zelf al een jaar of 3 en heb afgelopen zomer nog een truffel trip gehad waar ik mezelf ontzettend tegen ben gekomen. Het kostte me mijn hele trip om te definieren wat er aan de hand was, wat ik er aan kon doen en waarom dit gebeurd was. Na zeker vijf uur was ik heel tevreden, niet omdat ik een hele leuke of grappige trip heb gehad maar omdat ik er wijzer van ben geworden. Alsof de truffel me corrigeerde op gedrag waar ik me zelf niet bewust van was. Ik heb een houvast voor zulke momenten, die niet prettig zijn. Dat is simpelweg dat ik niet moet vergeten dat alles anders is omdat ik drugs op heb. Als die drugs je lijf verlaten zal die realiteit ook verdwijnen. Die dingen gebeuren, want ja je hebt dat tenslotte in je lijf gestopt. Het herinnert me er aan dat wat ik ook maar zal ervaren, dat niet de realiteit is waar ik de volgende dag mee wakker wordt. Ja het is misschien eng of voelt heel gevaarlijk. Maar die gevoelens zijn zo sterk aanwezig vanwege de psychedelica. Ze komen wel ergens vandaan en de oorzaak van die gevoelens kan je wat mee, de trip zelf gaat gewoon door en dat is prima. Daar doe je ook werkelijk helemaal niets aan dus wat je ook doet, laat het maar gebeuren. Je kunt er voor kiezen om de oorzaak op dat moment uit te zoeken. Dat doe je door erover te praten met je tripbuddy, accepteren dat je de situatie niet ongedaan kan maken en rustig blijven. Het ergste wat je kan ontdekken is de waarheid. Wat je ook kan doen, naar eigen ervaring, is de situatie definiëren tot op het punt dat je weet waar je mee te maken hebt en welke onderdelen daar aan hebben bijgedragen. Als je namelijk iets dwars zit kun je daar ook nuchter over nadenken. Dan hoef je niet in een grote nieuwe realiteit de confrontatie aan te gaan. Dan wacht je tot de veiligheid van de mens zijn gelimiteerde geest weer naar boven komt drijven! Als je een negatief of onrustig gevoel ervaart kan veranderen van setting een wereld van verschil maken. Wordt het je teveel? Zoek een plek met minder toeters en bellen, minder verschillende impulsen. Heb je donkere emoties/gedachten? Zoek een kamer die lichter aanvoelt, misschien wel gewoon het park om de hoek. Natuur begrijpt je altijd als je aan het trippen bent Ik hoop dat je wat aan deze lap informatie hebt, ik heb mn best gedaan het een beetje begrijpelijk en leesbaar te maken. PS ik kan me heel goed voorstellen dat je dit niet helemaal leest, om het wat korter te houden heb ik vanaf de zin: 'Dus?' Een soort conclusie geformuleerd en antwoorden gegeven op je vragen. OH! you did read all this Here, have a FREE present! paf! ̿ ̿̿ ̿’̿’̵͇̿̿з=(◣_◢)=ε/̵͇̿̿/’̿’̿ ̿ piew!"