#1
Mindless zei:De diagnose van de psychiater was een angststoornis? Godzijdank, nu weet je wat het is en kun je aan de verdovende middelen om die angststoornis goed de kop in te drukken. :P
Nee, even serieus. Als je het mij vraagt is er niets mis met je. Je hebt een kijkje gehad in je onderbewuste. Met andere woorden: dat wat onbewust was, is nu (gedeeltelijk) bewust geworden, oftewel: jij bent je er bewust van geworden en bent wat geschrokken van wat daar zit. De "experts" noemen het een angststoornis, maar dat lijkt mij een wat negatieve invalshoek. Als ik het zo zie, noem je erg typische symptomen op van iemand die in korte tijd even erg veel gezien heeft van wat daarbinnen allemaal zit.
Ik zou me niet al teveel zorgen gaan maken. En trek je alsjeblieft niet teveel aan van wat die psychiater zegt. Denken dat je nu een angststoornis hebt zal je geen ene moer helpen om beter te worden, waarschijnlijk eerder het tegenovergestelde. Wat het is, is dat psychedelica de deur naar het onderbewuste even open heeft gezet. Het onderbewuste is een feit. Het had er ook gezeten als jij niet aan de paddo's was geweest. Er zijn twee manieren om met het onderbewuste om te gaan: verdoven of bewust maken. De eerste optie is de makkelijke, maar houdt geen stand. De tweede optie is de moeilijke manier, maar dat is de lange termijn oplossing: bewustwording, acceptatie, meditatie. Niet iedereen is hier klaar voor en zal dus kiezen voor verdoving. De keuze is aan jezelf.
En nogmaals. Dit is het risico wat je neemt met psychedelica. Het is nu aan jezelf om daar een interpretatie aan te geven. Je kan zeggen dat het slecht is dat je je door paddo's nu ellendig voelt, maar je kunt ook zeggen dat de trip een waardevolle ervaring was die je heeft getoond wat er in je onderbewuste zat, zodat je er nu aan kunt gaan werken.
Ik vind een angststoornis iets anders als angst. Ieder mens kent zo goed als een vorm van angst op sommige momenten, en ook bij een trip kun je angstig worden. Maar dan is er nog geen sprake van een angststoornis. Die heb je pas als je er niet meer zomaar uitkomt, en dit kan wel degelijk door drugs en andere factoren in stand worden gebracht. In die zin als je van een stoornis gaat praten is er echt iets goed fout gegaan, en dat staat los van de trip. Op dat moment spelen andere factoren een rol die ervoor zorgen dat het stoornis is geworden. Dan ga je al eerder spreken van bepaalde hormonen die niet meer goed worden overgedragen van neuron tot neuron en de buffer die je normaal hebt voor later hergebruik is er niet en dus kom je tekort. Daarnaast heb je natuurlijk ook het psychische gedeelte zoals anticipatie angst die kan ontstaan. Daarmee kom je in een neerwaarts spiraal terecht waarin angst teveel de overhand heeft gekregen. Dat deze hormonen niet meer correct kunnen functioneren kan in eerste instantie wel door drugs ontregeld worden in combinatie met allerlei factoren die je niet mee kunt nemen in je berekening, simpelweg omdat ze niet voorspelbaar zijn of zomaar te berekenen zijn. Dus er zullen altijd factoren in meespelen die de situatie compleet kunnen veranderen of doen omslaan, en dat je dus jaren goede ervaringen met een bepaalde stof had, en dan ineens niet meer hebt of zo is helemaal niet zo vreemd eigenlijk.