Accepteren dat trippen niet voor jou is weggelegd

Ik denk dat je vriendin net als ik moeite heeft met accepteren en over je heen laten komen van een trip. Voor mij is het belangrijk dat ik de controle blijf houden, dat ik de touwtjes in handen heb. Dat is bij een trip gewoon niet het geval. En zelfs al beland je niet in een psychose, de schade is niet altijd alleen wat daarna komt maar ook de trip zelf lijkt me dingen kapot te kunnen maken. Flashbacks naar enge hallucinaties bijvoorbeeld, of nachtmerries.

Hey! Een heel goed voorbeeld is mijn vriendin. Zij had laatst meegedaan met truffels en had een ervaring die ze nooit meer nog eens wil. Ze had zelfs maar 5 gram gegeten en ondanks dat een redelijk sterke visuele en mind trip gehad. Zij houdt graag een bepaalde controle op dingen in haar leven. Dit staat haar in het dagelijks leven niet in de weg, maar tijdens zo'n trip raak je bijv je besef van tijd kwijt. Dit vond je zo lastig en beangstigend dat dat voor haar een reden is om het gewoon ooit meer te doen en inderdaad te accepteren dat het niks voor haar is. Check voor de grap mijn report dan krijg je ook een beeld van t omgekeerde https://drugsforum.nl/threads/truffels-op-lowlands-prachtige-ervaring.61797/

Je kan denk ik wel meer of minder gevoelig zijn voor tripmiddelen. Mocht je het willen uitproberen, neem dan een keer een lage dosis (bijv bij truffels 5 of 7,5 gram) en zorg voor een veilige setting met mensen die je vertrouwd (minimaal een nuchter persoon erbij). Het ergste wat er kan gebeuren is dat je in een bad trip beland en na 4 uur tot de conclusie kan komen dat het inderdaad niks voor jou is Er gaan veel spookverhalen rond dat je in een psychose kan belanden, als je mentaal stabiel bent en een gezonde leefsituatie hebt lijkt me de kans hierop nihil. Zelf nog nooit iets van gemerkt in elk geval.

Je kunt het beste goed naar jezelf luisteren ja. Ik had in het begin praktisch geen angst om te trippen en heb nu door het trippen juist een bepaalde angst ervoor ontwikkelt. Niet dat ik eerst zo dapper was, eerder onbewust. Ik blijf trippen, simpelweg omdat de fascinatie het toch steeds weer wint van de angst.

Je mist denk ik geen cruciale levenslessen als je nooit tript. Dat kan allemaal in nuchterheid.

Edit: denk echter wel dat trippen mensen vaak op een meer spiritueel pad zet. Het kan perfect zonder, maar met trippen word je even in het diepe gegooid wat dat proces een kickstart kan geven.

Hoi allemaal,

Ik vroeg me af of er mensen zijn die accepteren dat ze waarschijnlijk niet moeten gaan trippen? Natuurlijk denk ik dat iedereen benieuwd is. Dat ben ik zelf ook. Maar ik weet van mezelf, door mijn persoonlijkheid en mijn verleden, dat trippen gewoon niet voor mij is weggelegd.

De eerste realistische hallucinatie van mijn leven kreeg ik van MDMA. Ik weet het nog goed. Ik zat op de bank in mijn kamer met mijn laptop op schoot. Ik wou het volume verhogen, en rechtsboven naast de volumebalk kwamen regenboogachtige explosies uit terwijl de volumebalk kromtrok.

Misschien ben ik gewoon een softie, maar echt... alsof er een knoop in mijn maag kwam. Zo'n plotseling extreem gevoel van paniek en naderend onheil dat was echt verschrikkelijk. Het was niet een verbeelding. Ik keek. Het gebeurde. Ik zag het, realistischer dan ooit. Dat was de eerste keer dat ik zoiets heb meegemaakt en ga dit zeker niet vergeten. Het was zo'n bizarre ervaring dat het relaxte empatische gevoel van MDMA gewoon een paar seconden "vervaagde" of zo.

Gelukkig duurde het niet lang en kon ik mezelf redelijk kalmeren. Er bleven lichte klassieke MDMA visuals verschijnen maar het was vanaf dit moment allemaal in orde.

En daar komt nog eens bij, het ware pure visuele hallucinaties. Ik heb gehoord dat tripmiddelen soms zo diep kunnen gaan, echt tot op het bot, een reis door emoties en ervaringen. En ik reageer zo op een hallucinatie? Dat kan niet goed zijn, toch?

Nu vind ik de hallucinaties van MDMA die ik echt altijd krijg meer interresant dan angstaanjagend. Maar toch zijn ze nog steeds niet altijd even leuk en kan ik er soms weer erg van schrikken. Laatst veranderde het gezicht van iemand op tv van het ene in het andere moment in een koboldengezicht. Deze hallucinaties haat ik.


Ik dwaal af. Even terugkomend op de vraag die ik wilde stellen:

Zijn er mensen die bijvoorbeeld erg gevoelig of emotioneel zijn of iets hebben meegemaakt of een andere reden hebben waardoor ze gewoon weten IK WIL NIET TRIPPEN.

Ik ben benieuwd.

Zo zie ik het ook, als iets fascinerends waar ik meer van wil weten, alleen helaas wint mijn angst het uiteindelijk altijd. Gaat het fout dan gaat het meteen ook heel erg fout. Ik zie het net als jij ook niet als een cruciale levensles. Kijk maar in mijn cliché ondertitel. Life is meaningless. Als ik ooit ga trippen of niet ga trippen, we zien hoe het loopt en geen van de twee paden is voorbestemd. Ik ben niet iemand die beetje bij beetje informatie verzamelt, maar gewoon jaren en jaren gaat verzamelen.