#1
Zaterdag
Hij moet werken vandaag! Dat is goed zou je denken. Dan heeft hij andere dingen aan zijn hoofd. Als hij om een uur of twee klaar is belt hij me. "Waar ben je? Wat ben je aan het doen?" "Ik ben in de tuin, de kinderen zijn lekker aan het spelen." zeg ik. Hij gaat dan nog even langs zijn moeder. Hij heeft met zichzelf afgesproken iedere dag even bij zijn moeder langs te gaan since zijn vader een paar maanden geleden is overleden. Hij komt wel thuis eten.
Hij stapt binnen met twee blikken bier in zijn tas. Een gaat er meteen open bij het eten. Hij eet netjes zijn bordje leeg. Helpt mij de kinderen in bad te doen. Gaat buiten een sigaret roken en ik doe de kinderen naar bed.
Niets op aan te merken zou je zeggen. Een gewoon doorsnee gezinnetje. Als ik klaar ben ga ik voor het opruimen even ij hem in de kamer op de bank zitten. Hij kijkt op zijn horloge. loopt een beetje heen en weer te draaien. Kijkt weer op zijn horloge. Ik vraag aan hem: "Moet je nog iets doen?" "Hoezo!" is het antwoord. "Ik weet niet, je zit zo op de klok te kijken" zeg ik. "Ja, er belde vanmiddag een vriend. Ik heb hem al twee jaar niet meer gezien en gesproken. Hij vroeg of ik langs wilde komen vanavond." verteld hij. Het is dat het lekker weer is en hij zijn jas niet aan hoefd te trekken, anders had hij hem al aan gehad. Hij roept vanuit de gang nog net dat hij niet lang weg blijft en ik hoor de deur al achter hem dicht vallen. Om een uur of twee komt hij weer binnen. Het enige wat ik dan nog kan denken: "Gelukkig, hij is weer heel thuis" en toen viel ik in slaap.
Zondag
Ik ga niet eens proberen hem wakker te maken. Dat wordt natuurlijk een groot drama. Als de kinderen wakker worden besluit ik iedereen snel aan te kleden. We gaan naar opa & oma jongens! "JOEPIE" riepen ze in koor. Dat probleem was opgelost. Papa kon rustig doorslapen en mama heeft even iets anders aan haar hoofd.
Om een uur of twee gaat mijn telefoon, waar ik ben. Niet omdat hij ons mist, nee. Hij wil zijn bankpas hebben. Hij moet naar de coffeeshop.
Met het eten zijn we wel allemaal thuis en weer net een gelukkig gezinnetje. Hij blijft thuis. Voedbal kijken met onze zoon. Ik moet eerlijk bekennen ik heb echt geen idee of hij vandaag wel of niet heeft gebruikt. Hij had wel een flinke kater in iedere geval.
Ik ga op nieuw beginnen deze week! Andere aanpak. Als hij gebruikt negeer ik hem. Als hij niet gebruikt dan maak ik het extra leuk en gezellig. Hoe moet ik nog even over nadenken, maar oke.
Zijn rommel opruimen zal ik denk ik wel moeten blijven doen. Ik moet aan de toekomst denken. Het grote totaal plaatje moet blijven kloppen. Voor de kinderen. Het leven van de kinderen mag er kosten wat het kost niet onder lijden. En voor mijn man, die daar ergens onder al die ellende verstopt zit. Hij is een hele goede man en vader. Oke nu niet, maar wel als hij uit dit toch wel erg diepe dal weer naar boven gaat klimmen. Die kan en wil ik toch niet in zijn eigen sop gaar laten koken.
Ik heb wel vandaag een afspraak voor hem bij de dokter gemaakt voor aanstaande woensdag. Hij weet het alleen nog niet! Mischien niet zo'n heel goed idee. vanavond als hij thuis komt dan heb ik het er met hem over. Als hij echt niet wil, kan ik het altijd nog af zeggen.
Hij moet werken vandaag! Dat is goed zou je denken. Dan heeft hij andere dingen aan zijn hoofd. Als hij om een uur of twee klaar is belt hij me. "Waar ben je? Wat ben je aan het doen?" "Ik ben in de tuin, de kinderen zijn lekker aan het spelen." zeg ik. Hij gaat dan nog even langs zijn moeder. Hij heeft met zichzelf afgesproken iedere dag even bij zijn moeder langs te gaan since zijn vader een paar maanden geleden is overleden. Hij komt wel thuis eten.
Hij stapt binnen met twee blikken bier in zijn tas. Een gaat er meteen open bij het eten. Hij eet netjes zijn bordje leeg. Helpt mij de kinderen in bad te doen. Gaat buiten een sigaret roken en ik doe de kinderen naar bed.
Niets op aan te merken zou je zeggen. Een gewoon doorsnee gezinnetje. Als ik klaar ben ga ik voor het opruimen even ij hem in de kamer op de bank zitten. Hij kijkt op zijn horloge. loopt een beetje heen en weer te draaien. Kijkt weer op zijn horloge. Ik vraag aan hem: "Moet je nog iets doen?" "Hoezo!" is het antwoord. "Ik weet niet, je zit zo op de klok te kijken" zeg ik. "Ja, er belde vanmiddag een vriend. Ik heb hem al twee jaar niet meer gezien en gesproken. Hij vroeg of ik langs wilde komen vanavond." verteld hij. Het is dat het lekker weer is en hij zijn jas niet aan hoefd te trekken, anders had hij hem al aan gehad. Hij roept vanuit de gang nog net dat hij niet lang weg blijft en ik hoor de deur al achter hem dicht vallen. Om een uur of twee komt hij weer binnen. Het enige wat ik dan nog kan denken: "Gelukkig, hij is weer heel thuis" en toen viel ik in slaap.
Zondag
Ik ga niet eens proberen hem wakker te maken. Dat wordt natuurlijk een groot drama. Als de kinderen wakker worden besluit ik iedereen snel aan te kleden. We gaan naar opa & oma jongens! "JOEPIE" riepen ze in koor. Dat probleem was opgelost. Papa kon rustig doorslapen en mama heeft even iets anders aan haar hoofd.
Om een uur of twee gaat mijn telefoon, waar ik ben. Niet omdat hij ons mist, nee. Hij wil zijn bankpas hebben. Hij moet naar de coffeeshop.
Met het eten zijn we wel allemaal thuis en weer net een gelukkig gezinnetje. Hij blijft thuis. Voedbal kijken met onze zoon. Ik moet eerlijk bekennen ik heb echt geen idee of hij vandaag wel of niet heeft gebruikt. Hij had wel een flinke kater in iedere geval.
Ik ga op nieuw beginnen deze week! Andere aanpak. Als hij gebruikt negeer ik hem. Als hij niet gebruikt dan maak ik het extra leuk en gezellig. Hoe moet ik nog even over nadenken, maar oke.
Zijn rommel opruimen zal ik denk ik wel moeten blijven doen. Ik moet aan de toekomst denken. Het grote totaal plaatje moet blijven kloppen. Voor de kinderen. Het leven van de kinderen mag er kosten wat het kost niet onder lijden. En voor mijn man, die daar ergens onder al die ellende verstopt zit. Hij is een hele goede man en vader. Oke nu niet, maar wel als hij uit dit toch wel erg diepe dal weer naar boven gaat klimmen. Die kan en wil ik toch niet in zijn eigen sop gaar laten koken.
Ik heb wel vandaag een afspraak voor hem bij de dokter gemaakt voor aanstaande woensdag. Hij weet het alleen nog niet! Mischien niet zo'n heel goed idee. vanavond als hij thuis komt dan heb ik het er met hem over. Als hij echt niet wil, kan ik het altijd nog af zeggen.