Emotionele stilstand bij langdurig drugsgebruik

Wellicht is dit meer een onderwerp voor een psychologen-forum, maar ik stel hem hier toch maar.

Als men langdurig verslaafd is, aan bijvoorbeeld alcohol of blowen, staat de emotionele ontwikkeling stil. Als iemand begint met blowen op zijn 18e en stopt op zijn 28e, is hij of zij nog steeds een jong-volwassene, emotioneel gezien.

Mijn vraag is hoe lang het duurt voordat deze achterstand weer is ingehaald. Gaat dat binnen enkele weken of maanden, kan dit een periode van jaren in beslag nemen? En wat kan een ex-gebruiker er zelf aan doen om weer op 'normaal' niveau te komen? Bestaat er een risico dat een fase word overgeslagen en dat dat later problemen gaat geven of kan je niet naar de volgende fase als de vorige volledig is doorlopen?

Bedankt voor het antwoord

Moeilijk te zeggen. Zoiets is afhankelijk van heel wat factoren zoals de hevigheid van de verslaving, de psychische toestand van de persoon, de leefomstandigheden en de duur van de verslaving.

De vraag is ook of een dergelijke achterstand wel kan worden ingehaald. Persoonlijk en gebaseerd op eigen ervaring denk ik van niet. Je mist nou eenmaal een lange tijd en het is niet alsof het dan vanzelf weer wordt rechtgetrokken. Een stabiele psychische achtergrond ontbreekt vaak ook wel voordat een verslaving ontstaat dus daar heb je ook nog mee te maken.

Davedepeef zei:

Gaat dat binnen enkele weken of maanden, kan dit een periode van jaren in beslag nemen?

Klik om te vergroten...

Het gaat zoiezo jaren in beslag nemen. Waarschijnlijk de rest van je leven zelfs, al klinkt dat misschien wat hopeloos maar je moet wel bedenken dat er mensen zijn die zich ook zonder een verslaving vrijwel amper emotioneel ontwikkelen. Het is nou eenmaal een langdurig proces en het is niet aan te geven wanneer je het hebt ingehaald. Er is geen maatstaf voor welke fase je moet hebben op welke leeftijd.

En wat kan een ex-gebruiker er zelf aan doen om weer op 'normaal' niveau te komen?

Klik om te vergroten...

Praten en reflecteren. Praat met je familie, vrienden, bijeenkomsten, zorgverlening etc. Gooi al je emoties eruit en schaam je vooral niet. De gedachten van een verslaafde zijn het resultaat van jarenlange verdrukking en ontwijk- en uitstelgedrag, dat moet er eerst allemaal uit voordat je überhaupt verder kan. 'Normaal' worden zit er niet in, voor mij niet in ieder geval maar je moet maar zo bedenken dat iedereen op zijn eigen manier fucked up is.

Bestaat er een risico dat een fase word overgeslagen en dat dat later problemen gaat geven of kan je niet naar de volgende fase als de vorige volledig is doorlopen?

Klik om te vergroten...

Ik ben persoonlijk niet bekend met welke fases we zouden moeten doorlopen en het is ook geen opleiding waarbij je eerst een jaar moet afronden voordat je aan het volgende jaar kan beginnen. Zoals gezegd wordt er een lange periode gemist en die komt ook niet meer terug. Het is ook een kwestie van accepteren dat je bent zoals je bent en van daaruit verdergaan.

Verslaving is een gedragsprobleem en daarom zal het ook zeker problemen gaan opleveren of je nu nog gebruikt of dat je gestopt bent, dat hoort er nou eenmaal bij. Dat hoeft niet te betekenen dat je maatschappelijk achterloopt en de meesten zijn ook heel goed in staat om een 'normaal' leven te leiden. Maar wel met een handleiding die voor niet-verslaafden moeilijk tot niet te lezen is.

Mooi kut, heb 2 jaar lang vast geblowd. Ik herken me eigenlijk wel redelijk goed in dit verhaal, al heb ik het idee dat ik zelfs achteruit ben gegaan in plaats van stagnatie. Sinds ik met soft en harddrugs ben begonnen ben ik geestelijk 10x labieler dan voorheen.