Baclofen ontregeld door antidepressiva

Lieve mensen,

Met hulp van baclofen ben ik clean geworden
( ik gebruikte van alles, benzos alcohol, wiet en crack)
Ik ben ruim 7 jaar clean geweest, een jaar geleden kreeg ik efexor voorgeschreven.
Sinds een paar maanden ben in weer aan het tobben met alcohol en crack..,
Ik denk dat de efexor iets uit balans heeft gebracht.
Volgens verschillende artsen is dit onmogelijk...
Inmiddels ben ik met efexor gestopt... maar helaas is zucht nog niet altijd te beheersen....

7 jaar geleden slikte ik paroxetine, ook dit had een wisselwerking op de baclofen.
Het farmacotherapeutisch kompas schrijft hier niets over...dus artsen geloven mij niet...
Ik hoop dat ik hier lotgenoten kan vinden die ook een soortgelijke ervaring hebben...
Puur voor mijn gemoedsrust

Als jij het zo ervaart is het niet mijn intentie om jou er op te wijzen dat jou beleving hiervan niet klopt. Maar ik wil wel een poging doen om te verklaren waarom je artsen wellicht niet akkoord gaan met je verhaal. Neem hetgeen wat ik zeg dus vooral met een korrel zout, ik ken jou context immers totaal niet en ik kan enkel gissen.

Antidepressiva verhogen de aanwezige serotonine zoals je wellicht weet. Serotonine wordt sterk in verband gebracht met de algemene gemoedstoestand. Wat op zijn beurt de impulscontrole te goede lijkt te komen, al is het verband zo specifiek aantonen lastig. Er is in ieder geval bekend dat het in de meeste gevallen gebruik van andere middelen lijkt te doen afnemen. Ook lijkt het bijvoorbeeld eetstoornissen te doen stabiliseren.

Venlafaxine (Efexor) verhoogt naast serotonine ook de noradrenaline. Met de verhoging van noradrenaline hopen artsen de patiënt tot meer fysieke activiteit te stimuleren maar noradrenaline (en dus Venlafaxine) staan echter ook bekend om relatief veel fysieke bijwerkingen. Volgens een Zembla documentaire liggen de suicide cijfers van Venlafaxine vergeleken met andere antidepressiva ook relatief hoog.

Maar in wat je verteld geef je aan al enige tijd met de Venlafaxine te zijn begonnen voordat je weer met alcohol en base coke begon te tobben. Wat suggereert dat het niet de Venlafaxine is die de aanleiding is geweest. Het kan normaal gesproken ook wezen dat een verhoogde drang tot middelen misbruik toe neemt wanneer je met medicatie stopt en het lichaam weer enige tijd nodig heeft om zijn orginele serotonine balans te hervinden. Maar ook daar is in dit geval geen sprake van van wat ik lees.

En daar komt bij dat correlatie geen causaal verband bewijst. Je begint immers met het gebruik van antidepressiva omdat je je niet goed in je vel voelt. Het herval in gebruik van alcohol en base coke kan hiervan uitgaand net zo goed veroorzaakt worden door je gemoedstoestand.

Ik ben ook nieuwsgierig naar hoe je denkt dat Baclofen de werking van Paroxetine beïnvloed. Baclofen is zogenaamd een gabapentanoide wat plat uitgelegd betekend dat Baclofen de werking van het lichaamsnatuurlijke GABA imiteert en zich (op veel sterkere wijze) bind aan de GABA receptoren in het lichaam.

Baclofen zal door zijn werking interactie aangaan met ieder middel dat je neemt aangezien GABA betrokken is bij zo'n 30% van alle neurotransmissie in het lichaam. Baclofen zal bijvoorbeeld spierspanning en fysieke bijwerkingen van Venlafaxine doen afnemen en weer doen toenemen zodra de Baclofen uitwerkt. Baclofen veroorzaakt zogezegd wel schommelingen. Maar naar mijn weten zou Baclofen geen ondermijnende wisselwerking met Paroxetine moeten aangaan.

Wat is dat toch, die eigen verantwoirdelijkheid gaan afschuiven...

Hai, dank voor je reactie!

Je hebt er wel verstand van
Ik probeer te achterhalen wat nu maakt dat de trek inderdaad toch kwam opzetten en dat ik uiteindelijk gezwicht ben. Alcohol is namelijk totaal uit beeld geweest...
Tot een paar maanden terug.... het gangpad met alcohol was ineens weer zichtbaar.... ik heb een aantal keer met de drankjes in Mn handen gestaan..... en gedacht om het te nemen... niet direct.... dat duurde even voordat ik daadwerkelijk de drank gekocht heb.
Overigens was de trek toen totaal niet te vergelijken met de cravings die ik nu hèb

Vanwege eerdere ervaringen vanuit het verleden met de paroxetine en baclofen ben ik gaan lezen over de effexor. Hoe de paroxetine en baclofen op elkaar zouden werken dat weet ik niet, in weet enkel nog dat ik er enorm zien van werd, toen de paroxetine verlaagd/verhoogd werd... volgens de huisarts was dit een wisselwerking op elkaar.

Even terug komen op de effexor.
Ik kwam een onderzoek tegen waarin beschreven werd dat effexor werkzaam is in het hersen gebied Locus Caeruleus,
Een gebied wat ook een rol speelt bij de onthouding van middelen.

Ik geloof niet dat het enkel de effexor is geweest, maar mogelijk heeft dit toch een duwtje gegeven. Ik slikte dit inderdaad al bijna een jaar voordat ik de eerste slok alcohol nam...
Ik ben inmiddels gestopt en helaas, de zucht is niet spontaan verdwenen.

Ook hier heb ik over nagedacht... Ik denk dat ik doordat ik een paar keer ben terug gevallen mijn “verslavings brein “ weer wakker heb gemaakt, dat gaat me wel een paar maanden kosten voordat alle neurotransmitters weer wat tot rust zijn.

Correlatie is geen causaal verband.

Ik denk niet dat het mogelijk is. Er kan wel iets anders zijn dat je mentále zucht doet toenemen. Ik heb na mijn verslaving ook een antidepressivum geslikt en later een minidosis elke avond om te kunnen slapen, maar die zucht bij mij is geestelijk naar mijn verslavingsdrugs van destijds. Later ben ik nog een jaar in de alcoholval gelopen, maar dat is nu ook niet meer aan de hand gelukkig.

Mensen zijn van nature al op zoek naar euforie. Sommigen willen rust in de kop. Dat kunnen sterke verlangens zijn, en een ex-verslaafde wéét hoe dat voelt. Ik weet nog hoe het was toen, en zo gelukkig als toen, als de dosis insloeg, ben ik nooit meer geweest. Dat speelt denk ik meer mee dan een AD innemen, al vind ik het vaak op zich gewoon troep, daar niet van. Je kunt door bepaalde AD wel actiever ineens worden, daarom dat mensen die al jaren als een lijk leefden ineens de moed vinden om maar voor de trein te springen na 2 weken AD. Oeps.

't Is jouw lichaam maar ik zou toch zeggen: kap met die crack. En ik zou ook zeggen: geef je brein eens de mogelijkheid helemáál nuchter te zijn, ook zonder AD. Ik ben zelf een lui varken maar mijn mama zegt altijd: ga hardlopen. Ze had ook geen zin meer in het leven en door fanatiek te gaan hardlopen en sporten was het teruggekomen.