#1
Ik wil dit gewoon even kwijt...
En als er iemand is die met een gelijkaardige situatie/verslaving zit, of iemand die het al grotendeels heeft overwonnen...zou ik het leuk vinden als je ideeën of tips hebt om herstel een grotere slaagkans te geven.![:)]()
Anyway, ik ben dus verslaafd aan crack. Niet eens cocaine meer, als ik één of enkele lijnen snuif, doet me dat niets. Het enige waar ik dan aan denk is om zo snel mogelijk alleen te kunnen zijn zodat ik crack kan maken en rustig een fles of pijpke kan bovenhalen.
Ik ben nu 32 jaar. Ik begon op mijn 20 jaar, als't niet enkele jaren vroeger was, met cocaine te gebruiken. Zeer regelmatig, heel snel na elkaar, in principe tot het geld op was. Elke keer opnieuw. Soms ging ik wel een week of 2 zonder meer dan een gram te gebruiken ofzo. Maar vanaf ik terug geld had, ging het extreem snel op en praktisch exclusief aan cocaine. Ik gebruikte ook cocaine als een soort 'zelf medicatie'. Of dat maakte ik me waarschijnlijk gewoon wijs, ik heb namelijk op mijn 17 een eerste psychotische aanval gekregen door een slechte lsd trip. Die psychische kwetsbaarheid heeft veel van mijn leven aangetast. Maar in ieder geval deed coke snuiven mij eigenlijk gewoon voelen alsof ik terug 'de oude' was. Zoals ik was voor die psychotische episode. Nu, ik weet niet of ik dat gewoon als excuus gebruikte om cocaine te kunnen gebruiken zonder een schuld/schaamte gevoel te krijgen.
Het is heel erg mogelijk dat dat het geval was, excuses maken en mezelf goed praten, is een heel slechte eigenschap die ik heb aangeleerd over de jaren.
In ieder geval, dat waren de eerste stappen van mijn verslaving.
Toen gebruikte ik zeker al problematisch maar ik gebruikte nog op een 'sociaal' niveau. Ik ging uit, ik sprak af, ... ik had nog een sociaal leven. Hoewel zowat elke activiteit samen ging met drugs.
Over de jaren heen, ik denk dat ik ongeveer tot mijn 27 heb gesnoven, ging het van snuiven naar basen (crack).
Er zijn veel dingen gebeurd vanaf toen tot nu.
Ik ga niet alles proberen te beschrijven, want ik vergeet waarschijnlijk toch de helft of meer. Maar ik ga gewoon enkele gebeurtenissen noteren die me het meest zijn bijgebleven.
- Familie, relaties en vriendschappen die allemaal compleet zijn verwaterd/verdwenen door continu te liegen, bedriegen, gebruiken, etc. Mijn familie is me nu nog aan het steunen, maar hun liefde en geduld loopt ook ten einde. Hoe ongelooflijk goed ze met me zijn geweest en me te hebben geprobeerd te helpen, het maakte niet uit in die tijd..Ik bleef hervallen en gebruiken. Ze zijn ook op.
(Zoals een kameraad, die ik ondertussen ook verloren ben, me duidelijk heeft verteld: "Je kan je bruggen niet blijven verbranden. Vroeg of laat worden ze niet meer hersteld.")
- Dakloos geworden in het buitenland, op 2 verschillende momenten in mijn leven. Ik heb enkele keren geprobeerd om 'opnieuw te beginnen' in het buitenland via nieuw werk, woonst en omgeving...Eerlijk gezegd was dat ook iets dat ik mezelf en mijn omgeving voorloog. Ik ben nooit daadwerkelijk clean vertrokken, dus om te verwachten om clean te worden op mijn alleen zonder sociale controle en met geld op zak...is te belachelijk voor woorden.
De 2e keer, in Spanje, heb ik op letterlijk op karton geslapen in steegjes, in een kraakpand en uiteindelijk ook in een centrum voor daklozen. Ik had letterlijk niets meer buiten de kleren die ik aan had.
- Een ervaring die me nadien een psychotische episode heeft bezorgd, ik kwam in een 'crackden' terecht met iemand die duidelijk acuut psychotisch was geworden en me uiteindelijk een (brood)mes op mijn keel heeft geplaatst en me proberen te exorciseren omdat ik hem had onderbroken bij een gebed van hem. Ik weet nog altijd niet hoe ik daar ben weg geraakt, ik herinner me bijzonder weinig van die ervaring. Maar nadien ben ik wel een maand of langer zelf acuut geworden.
- 1 van de laatste ervaringen die ik wil delen is na mijn laatste poging om hulp te zoeken in een afkick centrum, onderweg terug naar mijn thuis was. Ik was aan't station in Antwerpen-centraal, op perron 11 of whatever, en ging de trein nemen. Ik weet nog dat ik de trein hoorde aankomen en ik kraakte. Ik kon het niet meer, ik was op, ik hoorde de trein aankomen en ik had zo een angst gekregen van wat ik aan het denken was en wou doen, dat ik mezelf zo plaatste, dat ik me letterlijk vasthield aan waar ik zat met mijn benen om het niet allemaal op te geven en te springen.
Anyway, ik wou dit gewoon even kwijt...
--
Ik ben nu bezig met een herstel, een plan, doelen en vooral ZELF de motivatie hebben en het ZICHT hebben op een beter leven.
Want moeten stoppen, werkt zelden.
Stoppen omdat het te erg is geworden, werkt (voor mij) ook blijkbaar niet.
Wat me echt motiveerd deze keer is dat ik terug een blik heb gekregen op een leven dat de moeite waard is. Zonder drugs, zonder escapisme en zonder zelfdestructiviteit.
Ik heb al enkele stappen ondernomen, zoals praatgroepen volgen, werk zoeken, bezigheden/hobbies zoeken (nog niet echt gevonden), dealers en gebruikers verwijderen uit mijn dagelijks leven, dit forum joinen![:)]()
en nog wat kleine stapjes om het mezelf moeilijk te maken om te 'vergeten' waarom ik wil stoppen.
Bv - De foto in bijlage is momenteel, en blijft, mijn PC achtergrond om mezelf te confronteren met waar ik ben aan begonnen, en waar ik mee wil stoppen. Om niet te vergeten.
Maar alle hulp, tips, succesverhalen, etc. (echt alles) dat kan helpen, is meer dan welkom!
Ook wil ik als laatste even zeggen aan andere mensen die nog met verslaving of andere problematiek aan het worstelen zijn, om me altijd te mogen contacteren als je wilt praten, hulp vragen, of eender wat.
Je bent niet alleen in deze strijd en samen zijn we des te sterker.![:)]()
Bedankt voor te luisteren.
En als er iemand is die met een gelijkaardige situatie/verslaving zit, of iemand die het al grotendeels heeft overwonnen...zou ik het leuk vinden als je ideeën of tips hebt om herstel een grotere slaagkans te geven.
Anyway, ik ben dus verslaafd aan crack. Niet eens cocaine meer, als ik één of enkele lijnen snuif, doet me dat niets. Het enige waar ik dan aan denk is om zo snel mogelijk alleen te kunnen zijn zodat ik crack kan maken en rustig een fles of pijpke kan bovenhalen.
Ik ben nu 32 jaar. Ik begon op mijn 20 jaar, als't niet enkele jaren vroeger was, met cocaine te gebruiken. Zeer regelmatig, heel snel na elkaar, in principe tot het geld op was. Elke keer opnieuw. Soms ging ik wel een week of 2 zonder meer dan een gram te gebruiken ofzo. Maar vanaf ik terug geld had, ging het extreem snel op en praktisch exclusief aan cocaine. Ik gebruikte ook cocaine als een soort 'zelf medicatie'. Of dat maakte ik me waarschijnlijk gewoon wijs, ik heb namelijk op mijn 17 een eerste psychotische aanval gekregen door een slechte lsd trip. Die psychische kwetsbaarheid heeft veel van mijn leven aangetast. Maar in ieder geval deed coke snuiven mij eigenlijk gewoon voelen alsof ik terug 'de oude' was. Zoals ik was voor die psychotische episode. Nu, ik weet niet of ik dat gewoon als excuus gebruikte om cocaine te kunnen gebruiken zonder een schuld/schaamte gevoel te krijgen.
Het is heel erg mogelijk dat dat het geval was, excuses maken en mezelf goed praten, is een heel slechte eigenschap die ik heb aangeleerd over de jaren.
In ieder geval, dat waren de eerste stappen van mijn verslaving.
Toen gebruikte ik zeker al problematisch maar ik gebruikte nog op een 'sociaal' niveau. Ik ging uit, ik sprak af, ... ik had nog een sociaal leven. Hoewel zowat elke activiteit samen ging met drugs.
Over de jaren heen, ik denk dat ik ongeveer tot mijn 27 heb gesnoven, ging het van snuiven naar basen (crack).
Er zijn veel dingen gebeurd vanaf toen tot nu.
Ik ga niet alles proberen te beschrijven, want ik vergeet waarschijnlijk toch de helft of meer. Maar ik ga gewoon enkele gebeurtenissen noteren die me het meest zijn bijgebleven.
- Familie, relaties en vriendschappen die allemaal compleet zijn verwaterd/verdwenen door continu te liegen, bedriegen, gebruiken, etc. Mijn familie is me nu nog aan het steunen, maar hun liefde en geduld loopt ook ten einde. Hoe ongelooflijk goed ze met me zijn geweest en me te hebben geprobeerd te helpen, het maakte niet uit in die tijd..Ik bleef hervallen en gebruiken. Ze zijn ook op.
(Zoals een kameraad, die ik ondertussen ook verloren ben, me duidelijk heeft verteld: "Je kan je bruggen niet blijven verbranden. Vroeg of laat worden ze niet meer hersteld.")
- Dakloos geworden in het buitenland, op 2 verschillende momenten in mijn leven. Ik heb enkele keren geprobeerd om 'opnieuw te beginnen' in het buitenland via nieuw werk, woonst en omgeving...Eerlijk gezegd was dat ook iets dat ik mezelf en mijn omgeving voorloog. Ik ben nooit daadwerkelijk clean vertrokken, dus om te verwachten om clean te worden op mijn alleen zonder sociale controle en met geld op zak...is te belachelijk voor woorden.
De 2e keer, in Spanje, heb ik op letterlijk op karton geslapen in steegjes, in een kraakpand en uiteindelijk ook in een centrum voor daklozen. Ik had letterlijk niets meer buiten de kleren die ik aan had.
- Een ervaring die me nadien een psychotische episode heeft bezorgd, ik kwam in een 'crackden' terecht met iemand die duidelijk acuut psychotisch was geworden en me uiteindelijk een (brood)mes op mijn keel heeft geplaatst en me proberen te exorciseren omdat ik hem had onderbroken bij een gebed van hem. Ik weet nog altijd niet hoe ik daar ben weg geraakt, ik herinner me bijzonder weinig van die ervaring. Maar nadien ben ik wel een maand of langer zelf acuut geworden.
- 1 van de laatste ervaringen die ik wil delen is na mijn laatste poging om hulp te zoeken in een afkick centrum, onderweg terug naar mijn thuis was. Ik was aan't station in Antwerpen-centraal, op perron 11 of whatever, en ging de trein nemen. Ik weet nog dat ik de trein hoorde aankomen en ik kraakte. Ik kon het niet meer, ik was op, ik hoorde de trein aankomen en ik had zo een angst gekregen van wat ik aan het denken was en wou doen, dat ik mezelf zo plaatste, dat ik me letterlijk vasthield aan waar ik zat met mijn benen om het niet allemaal op te geven en te springen.
Anyway, ik wou dit gewoon even kwijt...
--
Ik ben nu bezig met een herstel, een plan, doelen en vooral ZELF de motivatie hebben en het ZICHT hebben op een beter leven.
Want moeten stoppen, werkt zelden.
Stoppen omdat het te erg is geworden, werkt (voor mij) ook blijkbaar niet.
Wat me echt motiveerd deze keer is dat ik terug een blik heb gekregen op een leven dat de moeite waard is. Zonder drugs, zonder escapisme en zonder zelfdestructiviteit.
Ik heb al enkele stappen ondernomen, zoals praatgroepen volgen, werk zoeken, bezigheden/hobbies zoeken (nog niet echt gevonden), dealers en gebruikers verwijderen uit mijn dagelijks leven, dit forum joinen
Bv - De foto in bijlage is momenteel, en blijft, mijn PC achtergrond om mezelf te confronteren met waar ik ben aan begonnen, en waar ik mee wil stoppen. Om niet te vergeten.
Maar alle hulp, tips, succesverhalen, etc. (echt alles) dat kan helpen, is meer dan welkom!
Ook wil ik als laatste even zeggen aan andere mensen die nog met verslaving of andere problematiek aan het worstelen zijn, om me altijd te mogen contacteren als je wilt praten, hulp vragen, of eender wat.
Je bent niet alleen in deze strijd en samen zijn we des te sterker.
Bedankt voor te luisteren.