In eerste instantie was ik boos, puur omdat ik 5 weken werd voorgelogen. Ik wilde ermee stoppen omdat het me alleen nog maar verdriet gaf hoe ik werd behandeld, hij wilde me niet zien omdat de Mephedrone belangrijker was, praten met hem kon ik op geen enkele manier en op dat moment kreeg ik de link van dit forum toegestuurd, ik begon met lezen en na een paar zinnen brak ik uit in tranen, daarna wilde ik even niets meer van hem weten, hoe kon hij de kinderen en mij dit aan doen, wat bezielt hem? Er werd constant tegen me gelogen, ik werd aan de kant gezet, ik werd genegeerd, drugs was op die momenten belangrijker dan diegene waar hij van houd. Het was een shock voor mij, vooral omdat ik hem vertrouwde, en een diep litteken zal ook blijven. Hij smeekte mij het forum helemaal af te lezen, na een tijdje dit ook gedaan. De vele tranen zullen voorlopig ook blijven. Al die weken deed ik alles omdat hij "ziek zou zijn en slecht zou slapen" ik legde de link niet na vele bloedneuzen, flitsen voor de ogen, constante moeheid en alleen maar willen slapen, opgezwollen vingers en onderarmen, de appjes snachts met ik kan niet slapen, geschreeuw tegen me met laat me met rust ik heb al 40 uur niet geslapen, geschreeuw met ik ben mezelf niet meer, ik wil slapen, een vaas die tegen de deur werd gegooid, een slapende vriend hebben als we samen waren, alle schuld die in mijn schoenen werd geschoven.... dit alles omdat ik hem vertrouwde. Ik deed boodschappen, kookte, paste op de kinderen, maakte het huis schoon, deed de was, deed de afwas, ruimde op. En vaak lag hij slapend op de bank of in bed. En niets kreeg ik ervoor terug behalve veel verdriet en een andere vriend, dan die ik had leren kennen.
Dit valt allemaal niet goed te praten, maar ik ben over de ergste schrik heen ik zal hem helpen er weer bovenop te komen omdat ik ziels veel van hem houd. Hij staat er niet alleen voor. Maar het moet nu van 2 kanten komen waarbij hij mij dus een heleboel vertrouwen terug zal moeten geven, en hij ook mij moet helpen hier boven op te komen. We moeten dit samen doen, niet alleen.
Zaterdag nacht nadat wij hebben gepraat hebben we samen alles opgeruimd. De slaapkamer die helemaal over hoop was getrokken. Beneden lagen lege pakken drinken, borden en stond nog een fles bier. Daarna nog lang verder gepraat en nu gaan we er samen voor. Wel krijg ik te horen dat hij al constant wordt geconfronteerd met de situatie en dat ik hem dan ook nog confronteer. Dat spijt me, maar ik moet het ook even verwerken. Gisteren hebben we samen boodschappen gedaan, zelf pizza gemaakt en samen met de kinderen een kampvuurtje met marshmallows gemaakt. Er is niet veel erger dan dat de man waar je van houd verslaafd raakt aan iets en compleet word overgenomen door de drugs.
Het doet me goed weer de jongen terug te zien waarvan ik ben gaan houden. Ik doe mijn best om hem hier overheen te laten komen, echt heel erg mijn best.