Gedachtenexperiment – Isolatie van impulsen

Het laatste wezen op aarde zijn vind ik een mooie vergelijking maar zolang een mens nog kan reizen door verschillende omgevingen zal het minder intens zijn dan helemaal geen impuls. Ik vraag me nu af wat erger is: een uitgestrekte woestijn, geen reliëf, geen eind, geen variatie, alleen maar dat zelfde zand en altijd exact hetzelfde weer (zelfde stand van de zon) of een kamer helemaal afgesloten van alles zonder impulsen, zoals jij beschrijft. In de kamer vreet je jezelf helemaal op maar in de woestijn zal je hoop op verandering misschien wat langer stand houden.

Ik denk wel dat zo een kamer voor ons als moderne wereld baby'tjes een heel stuk moeilijker te verdragen is dan degene die vrede met zichzelf al hebben bereikt. Bijvoorbeeld sommige monniken die al tientallen jaren een teruggetrokken bestaan leven met uren meditatie per dag. Oefening baart kunst.

Dirkjan zei:

Zelf lijkt me dit niet fijn om mee te maken.

Klik om te vergroten...

Ik zou ook niet zo hard geconfronteerd willen worden met mijzelf denk ik.

Je salvia-mist is trouwens wel heel gruwelijk ja. Totale marteling zelfs. De gemartelde zal nog verder geïsoleerd raken van de werkelijkheid tot waarschijnlijk psychoses aan toe. Die onzekerheid richting jezelf is het ergste. Je eigen zintuigen niet meer kunnen vertrouwen.

Ik heb er maar even salvia van gemaakt hoor, en dat heeft ook nog eens omgekeerde tolerantie, ideaal. Het enige positieve is dat de gemartelde eindelijk iets anders te zien krijgt dan de kamer...

Is zoiets niet al eens in Black Mirror voorbij gekomen? Volgens mij werd er dan een digitale kopie van een persoon gemaakt, die tot in de eeuwigheid moest lijden en de echte persoon maakte dit in gedachten dan mee maar in werkelijkheid verstreek er minder tijd.

Gedachte experiment – Isolatie van impulsen

Michael Stevens, bekend als YouTube host van het kanaal “Vsauce” heeft een serie gemaakt genaamd “Mindfield” waarin hij wetenschappelijke experimenten en gedachtenexperimenten doet. De meesten van deze afleveringen vond ik niet bijster interessant, niet verkeerd en zeker een aanrader maar er is niet écht iets blijven hangen. Behalve de eerste aflevering. Deze eerste aflevering heet “Isolation”. Ik zal de link aan het eind van deze post uploaden maar eerst wil ik het gedachtenexperiment zelf uitwerken naar een hoger level.

De aflevering stelt de vraag wat isolatie doet met een persoon. Dit doet hij in het begin met een simpel experiment met een proefpersoon. Hij krijgt de keuze tussen pijn en verveling, wat volgens een voorgaand experiment heeft aangetoond dat mensen vaker kiezen voor fysieke pijn dan verveling. Op de tafel staat een knop, en een blokje. De knop geeft een pijnlijke schok. Het experiment laat de proefpersoon wachten in een stoel en geeft hem de keuze de knop in te drukken, wat hij ook doet. Uit verveling. Dit toont aan dat het missen van impulsen een soort pijn op zichzelf is.

Daarna gaat hij naar een zogenaamde “sensory deprevation tank”, ofwel “impuls isolatie kamer”. Hij gaat liggen in een tank met water op lichaamstemperatuur, in het donker, zonder geluid of andere impulsen. Hij vond het plezierig. En hij vertelde dat het was als een soort dromen. Zelf lijkt me dit niet fijn om mee te maken. Ik heb het nog nooit gedaan.

Daarna gaat Michael op bezoek bij William Brown, een ex gevangene die 16 jaar in de gevangenis heeft gezeten voor een bankoverval, waarvan 5 in een isolatiecel. Hij verteld dat hij in een kleine cel in de hoek zit te wiegen in pure paniek en angst. Het licht is altijd aan. Je weet nooit wanneer de deur open gaat. Totale marteling.

En dan gaat Michael zelf drie dagen in isolatie. Hij sluit zichzelf op in een witte kamer, met fel licht, waar hij met beeldschermen wordt gecontroleerd. Er is eten in flesjes. Drinken in flesjes. Toezicht. Maar geen enkele klok of stimulatie. In het begin zie je dat hij geen moeite heeft. Maar hij raakt steeds geïrriteerder. Hij raakt steeds meer de grip op de tijd kwijt, en heeft steeds meer moeite met het missen van impulsen. Wanneer Michael na drie dagen schrikt van de klop op de deur, komt hij naar buiten en vertelt hij dat hij blij is dat hij vrij is.

Het punt wat ik interessant vindt is wat hij aan het einde verteld. Hij zegt dat het missen van impulsen zo’n kwelling is, omdat je als persoon niet in je eigen hoofd kunt gaan zitten. Je moet dingen van buitenaf krijgen, al is het maar de stem van de regisseur. En dat deed mij denken. Wat zal er bijvoorbeeld gebeuren als je de laatste mens op aarde bent? Je hebt impulsen nodig, maar niet alleen dat, ook heb je “onverwachte” impulsen nodig. Mensen die dingen doen die je niet verwacht, dieren, planten, levende “echte” impulsen. Want je kan wel naar een TV kijken, maar die geeft niks terug. Hoe weet je dan dat je niet aan het dromen bent? Hoe weet je überhaupt dat je niet aan het dromen bent? De conclusie is dus dat leven de impulsen van ander leven nodig heeft.

We zouden drugsforum niet zijn als het over drugs zou gaan. Dus toen dacht ik, wat als je op een of andere manier een hallucinogene dissociatieve drug kunt toedienen in een isoleercel? Bijvoorbeeld met aerosolen. Dan zou je iemand kunnen kwellen tot het einde der tijden, terwijl er maar een paar uur verstreken zijn. Ik denk oprecht dat dit de moderne marteling gaat worden. De duimschroeven waren bijzonder effectief vroeger. Het noemen van de naam deed al zweetdruppels op je voorhoofd lopen. Het is vrijwel onmogelijk om de kwelling van de duimschroef te doorstaan, je gaat praten, hoe dan ook, alles om er onderuit te komen. Maar wat zal je doen bij het horen van de naam “Aerosole-isolation-chamber”?

A mind so silent, if you close your eyes you can “hear” your thoughts fall.



EDIT: helemaal vergeten de link toe te voegen, hier is ie dus.

Miraculeus zei:

Is zoiets niet al eens in Black Mirror voorbij gekomen? Volgens mij werd er dan een digitale kopie van een persoon gemaakt, die tot in de eeuwigheid moest lijden en de echte persoon maakte dit in gedachten dan mee maar in werkelijkheid verstreek er minder tijd.

Klik om te vergroten...

Dat klopt, in de episode White Christmas. Goed dat je het aankaart, het gaat inderdaad exact over hetzelfde. Manmanman... wat een ellende was die episode. Mensen, wees gewaarschuwd. Rillingen.

Ohja inderdaad, ik vond dat ook een heel akelige aflevering, het idee dat dat zou kunnen, brrrr 😱

Miraculeus zei:

Ohja inderdaad, ik vond dat ook een heel akelige aflevering, het idee dat dat zou kunnen, brrrr 😱

Klik om te vergroten...

Maar eigenlijk ook weer niet, want een cookie, zoals in die serie een digitale kloon van jezelf, ben je niet zelf. Dus dat kun je onmogelijk zelf zijn. Het kaart een hele andere filosofische kwestie aan, namelijk kan je een cookie worden na je dood? In dat geval zijn we screwed. Tot op het bot.

Je bent het niet, maar als je het wel kan beleven als zodanig, en ook een heel digitaal leven meemaken in bijvoorbeeld 1 uur werkelijke tijd, omdat het gekoppeld wordt aan de juiste receptoren in je hersenen, kan dat een vreselijke martelmethode zijn.
Na je dood lijkt me niet dat dat kan omdat er dan geen connectie meer is met je echte hersenen dus maak je er zelf niets van mee.

Miraculeus zei:

Je bent het niet, maar als je het wel kan beleven als zodanig, en ook een heel digitaal leven meemaken in bijvoorbeeld 1 uur werkelijke tijd, omdat het gekoppeld wordt aan de juiste receptoren in je hersenen, kan dat een vreselijke martelmethode zijn.
Na je dood lijkt me niet dat dat kan omdat er dan geen connectie meer is met je echte hersenen dus maak je er zelf niets van mee.

Klik om te vergroten...

De dood moet onomkeerbaar zijn. Als dat niet het geval is is er geen leven mogelijk. Het is hetzelfde als lichtsnelheid, het universum moet een maximum cosmische lichtsnelheid hebben, anders breekt het de fundamentele natuurwetten en kan het universum niet bestaan. Een cookie is dus niet uitgesloten maar je zal het nooit zelf zijn. Daarentegen ben ik dus wel bang voor normale mensen die worden gemarteld dmv impuls beperking.

Het is vreselijk. Als je als levend wezen geen ander levend organisme kan ervaren, al is het maar een plantje of een beetje water, dan keert het lichaam zich tegen en in zichzelf. Het wordt een gevangenis. We zijn zover geëvolueerd in onze intelligentie dat er een heftig prijskaartje aan hangt. Al die mogelijkheden en nieuwe zintuigelijk waarnemingen die we in de loop van de jaren hebben uitgestippeld kunnen niet zomaar worden blootgelegd. Daar is het nu te laat voor.

Je bent lekker op de filosofische tour dirkjan. Interessant stukje wel