Gedachte experiment – Isolatie van impulsen
Michael Stevens, bekend als YouTube host van het kanaal “Vsauce” heeft een serie gemaakt genaamd “Mindfield” waarin hij wetenschappelijke experimenten en gedachtenexperimenten doet. De meesten van deze afleveringen vond ik niet bijster interessant, niet verkeerd en zeker een aanrader maar er is niet écht iets blijven hangen. Behalve de eerste aflevering. Deze eerste aflevering heet “Isolation”. Ik zal de link aan het eind van deze post uploaden maar eerst wil ik het gedachtenexperiment zelf uitwerken naar een hoger level.
De aflevering stelt de vraag wat isolatie doet met een persoon. Dit doet hij in het begin met een simpel experiment met een proefpersoon. Hij krijgt de keuze tussen pijn en verveling, wat volgens een voorgaand experiment heeft aangetoond dat mensen vaker kiezen voor fysieke pijn dan verveling. Op de tafel staat een knop, en een blokje. De knop geeft een pijnlijke schok. Het experiment laat de proefpersoon wachten in een stoel en geeft hem de keuze de knop in te drukken, wat hij ook doet. Uit verveling. Dit toont aan dat het missen van impulsen een soort pijn op zichzelf is.
Daarna gaat hij naar een zogenaamde “sensory deprevation tank”, ofwel “impuls isolatie kamer”. Hij gaat liggen in een tank met water op lichaamstemperatuur, in het donker, zonder geluid of andere impulsen. Hij vond het plezierig. En hij vertelde dat het was als een soort dromen. Zelf lijkt me dit niet fijn om mee te maken. Ik heb het nog nooit gedaan.
Daarna gaat Michael op bezoek bij William Brown, een ex gevangene die 16 jaar in de gevangenis heeft gezeten voor een bankoverval, waarvan 5 in een isolatiecel. Hij verteld dat hij in een kleine cel in de hoek zit te wiegen in pure paniek en angst. Het licht is altijd aan. Je weet nooit wanneer de deur open gaat. Totale marteling.
En dan gaat Michael zelf drie dagen in isolatie. Hij sluit zichzelf op in een witte kamer, met fel licht, waar hij met beeldschermen wordt gecontroleerd. Er is eten in flesjes. Drinken in flesjes. Toezicht. Maar geen enkele klok of stimulatie. In het begin zie je dat hij geen moeite heeft. Maar hij raakt steeds geïrriteerder. Hij raakt steeds meer de grip op de tijd kwijt, en heeft steeds meer moeite met het missen van impulsen. Wanneer Michael na drie dagen schrikt van de klop op de deur, komt hij naar buiten en vertelt hij dat hij blij is dat hij vrij is.
Het punt wat ik interessant vindt is wat hij aan het einde verteld. Hij zegt dat het missen van impulsen zo’n kwelling is, omdat je als persoon niet in je eigen hoofd kunt gaan zitten. Je moet dingen van buitenaf krijgen, al is het maar de stem van de regisseur. En dat deed mij denken. Wat zal er bijvoorbeeld gebeuren als je de laatste mens op aarde bent? Je hebt impulsen nodig, maar niet alleen dat, ook heb je “onverwachte” impulsen nodig. Mensen die dingen doen die je niet verwacht, dieren, planten, levende “echte” impulsen. Want je kan wel naar een TV kijken, maar die geeft niks terug. Hoe weet je dan dat je niet aan het dromen bent? Hoe weet je überhaupt dat je niet aan het dromen bent? De conclusie is dus dat leven de impulsen van ander leven nodig heeft.
We zouden drugsforum niet zijn als het over drugs zou gaan. Dus toen dacht ik, wat als je op een of andere manier een hallucinogene dissociatieve drug kunt toedienen in een isoleercel? Bijvoorbeeld met aerosolen. Dan zou je iemand kunnen kwellen tot het einde der tijden, terwijl er maar een paar uur verstreken zijn. Ik denk oprecht dat dit de moderne marteling gaat worden. De duimschroeven waren bijzonder effectief vroeger. Het noemen van de naam deed al zweetdruppels op je voorhoofd lopen. Het is vrijwel onmogelijk om de kwelling van de duimschroef te doorstaan, je gaat praten, hoe dan ook, alles om er onderuit te komen. Maar wat zal je doen bij het horen van de naam “Aerosole-isolation-chamber”?
A mind so silent, if you close your eyes you can “hear” your thoughts fall.
EDIT: helemaal vergeten de link toe te voegen, hier is ie dus.