Mogelijke ego death met lage dosis

Hallo ik ben Bobert (20 jaar),

Gisteren heb ik voor het eerst LSD gedaan.
Ik heb nauwelijks ervaring met hallucinogene drugs, nooit truffels gedaan, nooit paddo's gedaan. Vier jaar geleden heb ik bij mijn eerste keer XTC heel veel gehallucineerd, dus ik denk dat die pillen versneden waren met iets hallucinogeens. Dat was ook mijn enige eerdere ervaring.
Hiernaast heb ik wel ervaring met veel uppers maar dat is hier niet van toepassing.

In ieder geval, gisteren had ik in een huiskamersetting met twee vrienden 3/4 zegel LSD (zelf niet getest, vriend van mij zei dat andere zegel uit zelfde batch 140mics was) genomen, één van me vrienden (J) had het overgebleven kwartje (hij had het vaker gedaan en rade mij aan om niet het hele zegeltje tot me te nemen, en nam daarom het andere kwartje). De andere vriend (S) was nuchter.

Na een half uurtje begon ik mij anders te voelen, ik begon te zweten en kleuren werden intenser.
Naarmate de tijd vorderde begon ik in mijn ooghoeken niet bestaande dingen waar te nemen. Ik zag mensen buiten staan en zag gezichten in mijn dekens (ik lag met een deken over mij heen op de bank). Bij een wc bezoek zag ik in mijn ooghoeken, lach niet, 'psycho negers met messen'
uit de muren opkomen en zag ik rode bultjes uit mijn huid komen, hier had ik gelukkig door dat het hallucinaties waren, maar dat ik dit soort dingen begon te zien verminderde mijn humeur enorm.

Ongeveer twee, twee en een half uur na inname begon ik moeite te krijgen met denken. Ik begreep niets meer tot ik op een gegeven moment voelde dat ik weg viel uit de realiteit. Meerdere keren wist ik niet meer wie ik was, en waar ik was. Dus schreef ik keer op keer informatie over mijzelf in een word document in de angst dat ik zou vergeten wie ik was.

Het werd steeds intenser, ik zag nog wel, maar mijn hersenen gaven het niet goed door.
Ik was weg van de wereld, hier een stukje dat ik had geschreven;

its like reality is at centre
and you are flying around
through space
with gforces
the force pulling you everywhere
to that one spot
a cause
all driven there as if a flow
and you can draw it by sound
im sitting on a couch

Ik had geen besef meer van tijd, en viel steeds verder weg van de realiteit, aangezien dit mijn eerste keer lsd was werd ik steeds paniekeriger en dacht ik dat ik gek werd. Het was een gevecht tegen het compleet wegvallen uit de realiteit. Die ik keer op keer verloor.
Heel soms kwam er een semi helder moment waar ik zo vaak en zo snel mogelijk mijn naam en informatie opschreef. In een helder moment zei ik tegen J dat ik niet meer goed ging. Hij probeerde mij gerust te stellen en maakte thee voor mij.

Na een lange tijd vechten tegen het wegvallen kreeg ik rond 20:00 het vaste besef wie ik was terug. Ik voelde mij niet fijn, en was paniekerig om terug te vallen.
Hierna heb ik New Kids gekeken, een paar biertjes achterover getikt en een paar sigaretjes gerookt, daardoor voelde ik mij veel beter.
Daarna heb ik met mijn vrienden over mijn trip gepraat. De ervaren vriend, J, vertelde dat wat ik meemaakte erg leek op een ego death, maar dat dat normaal pas gebeurt bij een extreem hoge dosis, wat ik niet had.

Ik ben zo lang mogelijk wakker gebleven omdat ik bang was dat het donker van mijn slaapkamer de hallucinaties zouden versterken, en ben dus om 05:00 na een jointje als een blok in slaap gevallen.

Mijn vraag is, was dit een ego death? Zou het kunnen zijn dat deze zegel veel meer mics bevatte dan 140 mics, want mijn lengte is 190 en gewicht is ~85 kg.
Raden jullie mij af om verder hallucinogenen te proberen, omdat ik hier nogal heftig op heb gereageerd?
Op uppers en downers reageer ik absoluut niet heftig, op wiet overigens wel.

Alvast bedankt,
Groet,
Bobert

Klinkt als bijna-ego dood. Bij ego-dood is er juist geen angst meer omdat er dan niemand meer is om angst te hebben. Die illusie (denken in de kern een persoon te zijn) wordt dan volledig doorzien.

Of je nog moet trippen is iets wat je alleen zelf kunt bepalen. Sommigen trippen juist met als doel de egodood, maar net voor en net na ego-dood is geestelijk gevaarlijk terrein omdat wie je denkt te zijn (de persoon/het ego) dan even geen kloppend conceptueel plaatje kan maken van wat realiteit is. En omdat je dan tussen tijd en eeuwigheid in zit, kan dit voelen alsof je in een soort niemandsland bent. Als je al snel neigt om richting ego-dood te gaan tijdens een trip, dan moet je dus goed voor jezelf weten of je bereid bent ook door die moeilijke fases te gaan want het kan gebeuren.

Klinkt inderdaad als dat je tegen een ego dood aan zat, als je er niet tegen gevecht had je waarschijnlijk een echte ego dood gehad. Een ego dood kan ook op lagere doseringen hoor, hangt van allerlei dingen af. Hoe gevoelig je voor LSD bent, je mindset op dat moment en de setting.

Dat je voor uppers en downers niet zo gevoelig bent zegt verder niet zoveel over hoe gevoelig je voor psychedelica bent, het zijn totaal andere drugs. Of je het moet blijven doen is aan jou zelf. Als je psychedelica puur voor de fun wilt doen en je weet dat je er gevoelig voor bent is het natuurlijk wel elke keer weer een risico dat je bad gaat. Maar als je psychedelica voor meer dan alleen maar lol wilt gebruiken is het juist een voordeel dat je er gevoelig voor bent.

En je moet weten dat jouw weerstand tegen ego-dood het enige is dat angst geeft. Die weerstand is letterlijk de angst die je ervaart. Ego-dood zelf zal het mooiste zijn wat je ooit hebt meegemaakt. Het is eigenlijk onbeschrijflijk, maar een kenmerk is dat er daar geen grenzen zijn en dat dat juist komt omdat er daar helemaal niets is waar je houvast aan hebt. Daarom kan de fase voor en na ego-dood zo eng lijken, omdat we gewend zijn om ons altijd aan een of ander iets vast te klampen: ideeën over wie we zijn en wat realiteit is. Op de weg er naartoe glippen deze ideeën één voor één uit je handen tot er helemaal niets meer over is om vast te grijpen. De manier waarop jij dat interpreteert bepaald wat voor ervaring dat is voor jou. Door ze proberen vast te houden ervaar je voor je gevoel een existentiële crisis met alle mogelijke horror die het verstand/voorstellingsvermogen kan bedenken (en het verstand is tot véél grotere horror in staat dan dat je je nu kunt voorstellen op een moment van niet dreigen je ego te verliezen). Aan de andere kant: door dit allemaal bewust los te laten ervaar je dieper en dieper wat het is om vrij te zijn van die houvast aan concepten. Het is dus allemaal een kwestie van waar je perspectief ligt.

Wil je dergelijke risico's niet nemen, dan kun je beter van psychedelica wegblijven. Zoek je gewoon vermaak, dan zijn daar andere middelen voor.