#1
Rond 18 uur gegeten, daarna nog het eten even laten zakken en om 19h twee van die zegels onder onze tong gelegd. Het begin begon rustig, maar na een uur of twee waren we al flink aan het trippen. Dit is wel echt de elfjes hoeveelheid. Op een gegeven moment keken we samen met zn tweeën in de glazen tuindeuren van mn broer. Toen begon alles te draaien, ik had het gevoel dat we in een soort carousel zaten, maar het voelde ook deels alsof we op de wallen stonden door het rode licht dat ik overal zag (was er niet echt uiteraard). Ik zag cartoonfiguren voor me dansen en ook wijzelf veranderen constant van persoon, soms waren we twee meisjes, soms tekenfiguurtjes. Op een gegeven moment zagen de grond onder ons open gaan en hadden we allebei het gevoel dat we in een lift 80 verdiepingen naar beneden vielen. Na deze leipe trip ging ik even liggen en mn broer bleef nog een beetje rond lopen, hij bleef steeds verbaasd dat hij zichzelf van boven kon zien. Na een uurtje werd alles alweer een stuk minder en gingen we even een rondje lopen en een jointje smoken op een mooi uitkijkpunt vlakbij zijn huis. Dat was vrij relaxed, wel moeilijk nafigeren in het bos aan de LSD, maar toen we bij het uitkijk punt kwamen leek het alsof we in een grote stad als Tokio liepen door alle lichtjes, dat was erg mooi.
Na een uurtje gingen we weer naar huis en daar wilde we weer even door spacen, maar de space was al een stuk minder geworden. Toen bedacht ik om een ballonnetje te doen. Dat was dus geen goed idee. We gingen er rustig voor liggen en namen de balon aan onze hand. Ik merkte nog dat we allebei stopte met in ademen en ik legde mijn hand op het hoofd van mn broer. Toen stierf ik. Maar ik werd gelijk weer herboren, elke keer kon ik een dag langer leven maar ging ik aan het eind weer dood. Het voelde alsof ik 30000 jaar leefde in die paar minuten, maar ook elke keer weer dood ging voordat dit moment aangebroken was, ik kon hier dus nimmer uit ontstnappen. Uiteindelijk zag ik ons van boven, we waren ons klaar aan het maken om te gaan trippen. Ik heb de hele trip die wij al gehad hadden van boven gezien en ik zag ons daarna de balonnen pakken om te gebruiken. Ik wilde schreeuwen: Doe dat niet, je komt er niet meer uit. Daarna trok de wereld weer samen, ik zat gevangen in mn eigen ogen en ik zag de wereld alleen als smileys en pixels. Toen stierf ik weer en toen ik wakker werd zij ik tegen mn broer: In de hoeveelste keer zitten we nu? Hij begreep me niet. Ik was voor het eerst die trip een beetje in paniek. Was ik nu eindelijk terug in de echte wereld, of zou deze zo ook weer opgeslokt worden. Ik vertelde dit aan Ashwin en stond op van de bank. Ik bleef maar zeggen: Ik denk dat alles nep is. Ik dacht dat wij geprogrammeerd waren door iemand en dat de wereld een simulatie was. Ik had ook codes gezien die deze simulatie in stand houden (beetje matrix achtig) en er was 1 code die was getitled: LOL. Die unlockte je alleen als je LSD met lachgas zou doen. Zo stom dat wij dat nou moesten proberen. Mn broer liep op me af en sloeg me in mn gezicht. Toen kwam ik er uit. Ik moest wel eerst even een glas water drinken om deze spiraal te doorbreken. Daarna was de trip eigenlijk vrij melow, alhoewel slapen toch moeilijk was doordat de trip nog half doorging tot een uur of 6, dus het was een onrustig nachtje. Was niet zozeer onprettig hoor, alleen dat moment even, maar uiteindelijk duurde dat in totaal waarschijnlijk 10 minuten. De rest van de trip voor die ballon was zalig.
Na een uurtje gingen we weer naar huis en daar wilde we weer even door spacen, maar de space was al een stuk minder geworden. Toen bedacht ik om een ballonnetje te doen. Dat was dus geen goed idee. We gingen er rustig voor liggen en namen de balon aan onze hand. Ik merkte nog dat we allebei stopte met in ademen en ik legde mijn hand op het hoofd van mn broer. Toen stierf ik. Maar ik werd gelijk weer herboren, elke keer kon ik een dag langer leven maar ging ik aan het eind weer dood. Het voelde alsof ik 30000 jaar leefde in die paar minuten, maar ook elke keer weer dood ging voordat dit moment aangebroken was, ik kon hier dus nimmer uit ontstnappen. Uiteindelijk zag ik ons van boven, we waren ons klaar aan het maken om te gaan trippen. Ik heb de hele trip die wij al gehad hadden van boven gezien en ik zag ons daarna de balonnen pakken om te gebruiken. Ik wilde schreeuwen: Doe dat niet, je komt er niet meer uit. Daarna trok de wereld weer samen, ik zat gevangen in mn eigen ogen en ik zag de wereld alleen als smileys en pixels. Toen stierf ik weer en toen ik wakker werd zij ik tegen mn broer: In de hoeveelste keer zitten we nu? Hij begreep me niet. Ik was voor het eerst die trip een beetje in paniek. Was ik nu eindelijk terug in de echte wereld, of zou deze zo ook weer opgeslokt worden. Ik vertelde dit aan Ashwin en stond op van de bank. Ik bleef maar zeggen: Ik denk dat alles nep is. Ik dacht dat wij geprogrammeerd waren door iemand en dat de wereld een simulatie was. Ik had ook codes gezien die deze simulatie in stand houden (beetje matrix achtig) en er was 1 code die was getitled: LOL. Die unlockte je alleen als je LSD met lachgas zou doen. Zo stom dat wij dat nou moesten proberen. Mn broer liep op me af en sloeg me in mn gezicht. Toen kwam ik er uit. Ik moest wel eerst even een glas water drinken om deze spiraal te doorbreken. Daarna was de trip eigenlijk vrij melow, alhoewel slapen toch moeilijk was doordat de trip nog half doorging tot een uur of 6, dus het was een onrustig nachtje. Was niet zozeer onprettig hoor, alleen dat moment even, maar uiteindelijk duurde dat in totaal waarschijnlijk 10 minuten. De rest van de trip voor die ballon was zalig.