Met hulp van 2-FDCK uit een depri sleur reraakt

GestoofdVlees zei:

Laat ik maar direct beginnen,

Sinds januari van dit jaar woon ik weer bij mijn moeder, na 3 jaar met huisgenoten gewoond te hebben. Dit heb ik zelf besloten omdat ik een opleiding wil doen naast mijn werk, en op mijzelf wonen met huisgenoten leek mij dan niet al te slim.
Jammer genoeg beviel dit mij niet echt. Ik had verwacht dat dit een stuk beter/gezonder zou zijn voor mij, alleen kwam ik in een depressieve sleur terecht, waar ik maar niet uit kwam. Ik ging tegelijkertijd hevig minderen met blowen, maar hierdoor ging ik alleen maar meer drinken.

Nu had ik via het internet wat RC's gekocht, waaronder 2-FDCK. Ik had een klein beetje geprobeerd, maar dit beviel niet echt. Te weinig effect, dacht ik.
Na een tijdje had ik weer wat geprobeerd, maar nu met hogere dosis. (ik weet niet meer hoeveel)
Ik belande een enorme head-trip. Ik kreeg een realisatie dat als ik uit deze sleur wil komen ik zelf moet beginnen met dingen te ondernemen. 1e stap zou dan mijn kamer opruimen zijn. Daarna, welke dingen interesseren mij naast middelen gebruik en youtube filmpjes kijken.
Sinds deze realisatie ben ik veel meer bezig met fotografie/film, wat ik altijd enorm leuk vond. Niet alleen zelf maken maar ook naar exposities/theaters gaan.
Ik voel me beter in mijn vel, ben op werk ook een stuk productiever.
Ik drink/blow/snuif ook minder. De behoefte om mij te verstoppen in deze slechte gewoontes zijn aanzienlijk minder geworden.

Sporten is een volgende! Ik heb afgesproken met wat vrienden om te gaan boxen. Hopelijk bevalt dat een beetje, ik ben namelijk al sinds ik jong ben niet een grote fan van sporten.


Good times are ahead


Heeft iemand anders ook zo een soort gelijke ervaring? Ook buiten 2-FDCK?

Klik om te vergroten...

LucidLucy zei:

En dus ging ik vooral gebruiken als vlucht.

Klik om te vergroten...

Dirkjan zei:

Het verslavende van ketamine voor mij is dat de wereld plotseling simpel en logisch en definiëerbaar is, alsof je een kleuter bent die nog jong en onwetend is, zonder alle ellende van volwassen worden en de de ellende en existentiële vragen van het bestaan ontdekt, maar tegelijkertijd gaat je motoriek en mentaal vermogen achteruit, dus je kunt het nooit vasthouden. Je grijpt er altijd net naast. Het dromerige gevoel waarin je denkt dat alles plotseling kraakhelder is verdwijnt hoe meer je ernaar probeert te jagen.

Klik om te vergroten...

LucidLucy zei:

Dat is heel erg mooi en accuraat omschreven zeg, petje af!

Klik om te vergroten...

Dirkjan zei:

Het verslavende van ketamine voor mij is dat de wereld plotseling simpel en logisch en definiëerbaar is, alsof je een kleuter bent die nog jong en onwetend is, zonder alle ellende van volwassen worden en de de ellende en existentiële vragen van het bestaan ontdekt, maar tegelijkertijd gaat je motoriek en mentaal vermogen achteruit, dus je kunt het nooit vasthouden. Je grijpt er altijd net naast. Het dromerige gevoel waarin je denkt dat alles plotseling kraakhelder is verdwijnt hoe meer je ernaar probeert te jagen.

Klik om te vergroten...

Roze Olifant zei:

het wordt juist minder simpel omdat alle betekenis / logica wegvloeit.

Klik om te vergroten...

Roze Olifant zei:

Ik heb niet zo ontzettend veel ervaring met disso’s en ben ook geen mega fan ervan, maar ik heb (los van het dromerige) op hogere doseringen juist vaak een beetje een tegenovergestelde gehad van wat jij beschrijft. De wereld lijkt dan voor mij juist plots erg onlogisch en scheef. Ik snap er dan helemaal niks meer van, het wordt juist minder simpel omdat alle betekenis / logica wegvloeit. Alsof je er van een afstand naar kijkt en ineens beseft: WTF is deze shit?! En dan ook echt een complete error krijgen over hoe vreemd alles ineens is.

Klik om te vergroten...

LucidLucy zei:

Oké de vraag was niet aan mij gericht, maar ik moest meteen denken aan een DMXE ervaring.

Ik had een op het oog afgemeten hoeveelheid geplugd. Was vergeten dat ik dat gedaan had en ging toen de hond uitlaten.
Tijdens die (hele korte) wandeling werd alles steeds zwaarder. Tot ik bijna door m'n benen zakte. Ik begon ook wat visuals te krijgen, alles trilde en zoemde een beetje. Ik heb de voordeur net gered, en daar zakte ik tegen de verwarming in elkaar. Ben even out geweest. De hond wist me weer bij kennis te likken. Toen ik bijkwam stond de voordeur nog wagenwijd open (2 uur snachts ofzo).
Ik kreeg het niet voor elkaar omhoog te komen en ik snapte niet waarom alles zo zwaar was.
En toen kreeg ik een soort ingevingen. De zwaartekracht was toegenomen met een factor 5 tot 10. En dat kon maar één ding betekenen. De aarde was uit zijn baan geraakt. Het hele universum stond op klappen. Dit was het dan, het einde der tijden.
Na een tijdje kreeg ik het voor elkaar omhoog te komen. En ik wilde eigenlijk mensen bellen om te vragen hoe het daar ging. Dit heb ik (gelukkig) niet gedaan.
Een tijdje later stond ik in de kamer en wilde de deur naar de gang openen. Daar nam alles weer in hevigheid toe en ik werd weer naar de grond getrokken. Met m'n hand op de deurklink heb ik daar zeker een kwartier bevroren gestaan.
Nu zou de aarde door een wormhole gaan. "Zouden we dit wel overleven?". In eerste instantie een angstaanjagende gedachte. Maar ik werd overspoeld met geluk en liefde. En toen bedacht ik me dat iedereen dit tegelijk mee moest maken. Toen voelde ik zo'n intens gevoel van eenheid/saamhorigheid. Het was heel geruststellend dat heel de wereldbevolking nu hetzelfde doormaakte. Op dat moment leek het ook echt of ik (en de tijd) bevroren was. Ik kon me met geen mogelijkheid bewegen, maar bleef deze keer wel overeind staan.

Dit ebte langzaam weg en na een tijdje kwam het besef terug hoe bizar onwerkelijk en onrealistisch deze 'ingevingen' waren.
Ik was er in het moment oprecht van overtuigd dat dit allemaal echt gebeurde. Het kwam geen moment in me op dat ik drugs gebruikt had 😂

Misschien moet ik hier nog eens een wat gedetailleerder tripreport van schrijven 🤔

Ja dissos's zijn bijzondere stofjes...

Klik om te vergroten...

Dirkjan zei:

Het verslavende van ketamine voor mij is dat de wereld plotseling simpel en logisch en definiëerbaar is, alsof je een kleuter bent die nog jong en onwetend is, zonder alle ellende van volwassen worden en de de ellende en existentiële vragen van het bestaan ontdekt, maar tegelijkertijd gaat je motoriek en mentaal vermogen achteruit, dus je kunt het nooit vasthouden. Je grijpt er altijd net naast. Het dromerige gevoel waarin je denkt dat alles plotseling kraakhelder is verdwijnt hoe meer je ernaar probeert te jagen.

Roze Olifant zei:

Ik heb niet zo ontzettend veel ervaring met disso’s en ben ook geen mega fan ervan, maar ik heb (los van het dromerige) op hogere doseringen juist vaak een beetje een tegenovergestelde gehad van wat jij beschrijft. De wereld lijkt dan voor mij juist plots erg onlogisch en scheef. Ik snap er dan helemaal niks meer van, het wordt juist minder simpel omdat alle betekenis / logica wegvloeit. Alsof je er van een afstand naar kijkt en ineens beseft: WTF is deze shit?! En dan ook echt een complete error krijgen over hoe vreemd alles ineens is.

Klik om te vergroten...

Klik om te vergroten...

LucidLucy zei:

Vooral de gedachtestromen die je dan hebt zijn heel simpel en super logisch op dat moment. Al is de wereld nog zo vreemd.

Ik heb op DMXE een ervaring gehad waar ik op het forum al weleens stukken van heb gedeeld.

Even zoeken hoor...

Ja hier is ie dan, bedankt voor het wachten:

Ik had een op het oog afgemeten hoeveelheid geplugd. Was vergeten dat ik dat gedaan had en ging toen de hond uitlaten.
Tijdens die (hele korte) wandeling werd alles steeds zwaarder. Tot ik bijna door m'n benen zakte. Ik begon ook wat visuals te krijgen, alles trilde en zoemde een beetje. Ik heb de voordeur net gered, en daar zakte ik tegen de verwarming in elkaar. Ben even out geweest. De hond wist me weer bij kennis te likken. Toen ik bijkwam stond de voordeur nog wagenwijd open (2 uur snachts ofzo).
Ik kreeg het niet voor elkaar omhoog te komen en ik snapte niet waarom alles zo zwaar was.
En toen kreeg ik een soort ingevingen. De zwaartekracht was toegenomen met een factor 5 tot 10. En dat kon maar één ding betekenen. De aarde was uit zijn baan geraakt. Het hele universum stond op klappen. Dit was het dan, het einde der tijden.
Na een tijdje kreeg ik het voor elkaar omhoog te komen. En ik wilde eigenlijk mensen bellen om te vragen hoe het daar ging. Dit heb ik (gelukkig) niet gedaan.
Een tijdje later stond ik in de kamer en wilde de deur naar de gang openen. Daar nam alles weer in hevigheid toe en ik werd weer naar de grond getrokken. Met m'n hand op de deurklink heb ik daar zeker een kwartier bevroren gestaan.
Nu zou de aarde door een wormhole gaan. "Zouden we dit wel overleven?". In eerste instantie een angstaanjagende gedachte. Maar ik werd overspoeld met geluk en liefde. En toen bedacht ik me dat iedereen dit tegelijk mee moest maken. Toen voelde ik zo'n intens gevoel van eenheid/saamhorigheid. Het was heel geruststellend dat heel de wereldbevolking nu hetzelfde doormaakte. Op dat moment leek het ook echt of ik (en de tijd) bevroren was. Ik kon me met geen mogelijkheid bewegen, maar bleef deze keer wel overeind staan.

Dit ebte langzaam weg en na een tijdje kwam het besef terug hoe bizar onwerkelijk en onrealistisch deze 'ingevingen' waren.
Ik was er in het moment oprecht van overtuigd dat dit allemaal echt gebeurde. Het kwam geen moment in me op dat ik drugs gebruikt had 😂

In dit typische (wel wat extreme) voorbeeld werd mijn belevingswereld ontzettend raar. Maar ik kreeg ingevingen over wat er dan aan de hand was, en dat was dan ook gewoon 100% waar in mijn belevingswereld.

Dat was het gewoon, ja hoor, de aarde uit zijn baan en daardoor was de zwaartekracht zo zwaar. Logisch toch? Dat is gewoon het antwoord 🤷‍♂️

Tot het middel uitwerkte, toen kwamen de fijne nuances van het normale bestaan weer binnen en begint ineens het besef te komen: wat de fuck dacht ik nu weer voor onzin 😂

Maar op het moment zelf was die gedachtegang super logisch. Misschien dat dit voorbeeld het wat verduidelijkt

Klik om te vergroten...

LucidLucy zei:

Maar op het moment zelf was die gedachtegang super logisch. Misschien dat dit voorbeeld het wat verduidelijkt
Of had jij er toch andere ideeën over @Dirkjan ?

Klik om te vergroten...