#1
Hallo allemaal,
ik wil hier graag mijn verhaal kwijt over mn verslaafde vriend. En hoop daarmee dat andere mensen inzien hoeveel een verslaving kapot kan maken.
ik ben een meisje van 18, en heb nu bijna 2 en half jaar een relatie met mijn vriend. Ik leerde hem kennen via een vriendin van me. En meteen vanaf dag 1 was er die klik. Het elkaar perfect aanvoelen. die vriendin heeft me toen gewaarschuwd "kijk uit hij heeft over een week weer een ander" maar die week verstreek, een maand een jaar.. Eigenlijk hadden we het altijd leuk samen. Dollen, stappen, gewoon lekker niks doen.
Al met al kwam ik wel steeds meer te weten over zijn leven voor mij. (waarvan ik sommige dingen liever niet had willen weten). maargoed dat was toen en nu was nu vond ik. door onze relatie is de band tussen hem en zn moeder ook heel erg verbeterd dus ik zag het probleem niet zo.
tot we ongeveer een jaar iets hadden. Er was een vriend waar hij heel veel mee omging, en ik wist dat ze wel eens blowde, naja daar kan ik best mee leven. Maar dat werd steeds vaker, en koos dan ook de vriendschap boven zn relatie, oplaatst heb ik hem voor het blok gezet waaro hij beterschap beloofde (net als de keren die volgde). Na ongeveer 2 jaar kreeg hij weer ruzie met zn moeder, om van alles en nog wat en heeft ze hem het huis uitgekickt, toen kon hij bij zn vader terecht die hem hebben geholpen een huis te vinden. het zag er allemaa heel rooskleurig uit. ik zou zn pas bewaren want financieel was het geen wonder. en ik zou voorlopi ook thuis blijvenn wonen om zo eerst me school af te maken en in de weekenden bij hem zijn.
tot op een avond, het ws de verjaardag van me jongste zusje, hij staat ineens vor de deur dat hij nog wat dingen nodig had , dus of ik even mee wou gaan naar de winkel, dat vond k opzich prima. dus wij daarheen en ik bleef in de auto zitten omdat hij vond dat hij het wel alleen kwam. waarop ik et al niet vertrouwde ik had al tijdenn het gevoel dat er meer was dan dat hij me vertelde. maar kwam er niet helemaal uit wat dat nou was. waarop ik eensom voorgevoel had en thuis op internet bankieren ben gaan kijken, en ja hoor BINGO hij had 4 euro extra opgenomen. en toen was ik het zat, continu die leugens, ik heb mn fiets gepakt en ben bij hem thuis op de bank gaan zitten wachten tot hij terug kwam. en daar was hij, en alleen maar schreeuwen waar ik het lef vandaan haalde hem niet te vertrouwe. ik was er op da moment zo klaar mee dat ik me sullen heb epakt en naar huis ben gegaan met de mededeling dat hij voorlopig even dood kon vallen. ewarop de volgende ochtend me telefoon gaat, "schat ik wil met je praten"prima dus ik daarheen/ daar is een gedeelte van het verhaal eruit gekomen. maar hij wou er uit komen en het liefst samen, op dat moment geloofde ik hem volkomen. hij had het me eindeljk eerlijk verteld. en het zou wel meevallen want hij wist zeker dat hijniet verslaads was. achteraf gezien heel naief van mezelf dat ik dat heb geloofd. maargoed na veel ruzie thuis trok k bij hem in, dit ging even goed. tot een maandag avvond k die blik weer in zn ogen zag. ij wou geld want hij ging een fiets kopen van (de vriend van al eerder in hetverhaal) ik heb nooit echt een fijn gevoel bij die vriendschap gehad maargoed ik kan hem niet verbieden met hem om te gaan lijkt me z. ik was op dat moment ziek dus kon niet mee gaan om geld te pinnnen waarop ik hem zijn pas heb gegeven. toen hij om half 1 snachts een keer thuis kwam toch even via internet gekeken wat eraf wasa en ja hoor bijna 200 euro. (die fiets zou een tientje kosten) >
toen was ik het echt zat.ik kond dit niet meeer ik kon hem niet meer vertrouwen. maar toch tegen beter weten in verder gaan. wat de afgelopen maanen heel wat slapenloze nahten en ruzie heeft opgelevert. tot dit weekend.
ik had ee fikse keelontsteking en hij wou graag weg. wat ik ergens niet zo leuk vond omdat ik het wel fijn zou vinden als hij gwoon een keer thuis was, maar hij moest en zou weg om te blowen. op dat moment brak er iets. ik die er altijd voor hem was. smorgens savodns smiddags snacht het maakt nit uit. wou hij laten zitten voor een joint. op dat moment heb ik met me zieke hoofd me psullen gepat hem zijn pas gegeven en ben naar een vriendin gegaan. heb daar die nacht geslapen tot hij me de volgende dag kwam ophalen. met de bevestiging dat hij echt verslaafd is. ik was niet verbaasd, niet boos niiks alleen enorm verdrietig. ik kon het niet meer ik kon niet meer helpen. maar na veel gepaat weer besloten ervoor te gaan. de dokter gebeld zn ouders gebeld die nu spontaan alles willen overnemen terwijl ze normaal amper naar hem om keken. ik wordt echt gek zo. wat ik graag zou willen is weten of er mensen zijn die het zelfde mee maken of hebben meegemaakt. want ik weet echt niet meer wat ik moet doen, ik hou ontzettend veel van hem, maar ik ben in nog een 3 jaar van een vrolijke open gezellige energieke spontane meid vrandert in een hopeloos hoopje mens, dat voor ongeveer alles te moe is.
ik wil hier graag mijn verhaal kwijt over mn verslaafde vriend. En hoop daarmee dat andere mensen inzien hoeveel een verslaving kapot kan maken.
ik ben een meisje van 18, en heb nu bijna 2 en half jaar een relatie met mijn vriend. Ik leerde hem kennen via een vriendin van me. En meteen vanaf dag 1 was er die klik. Het elkaar perfect aanvoelen. die vriendin heeft me toen gewaarschuwd "kijk uit hij heeft over een week weer een ander" maar die week verstreek, een maand een jaar.. Eigenlijk hadden we het altijd leuk samen. Dollen, stappen, gewoon lekker niks doen.
Al met al kwam ik wel steeds meer te weten over zijn leven voor mij. (waarvan ik sommige dingen liever niet had willen weten). maargoed dat was toen en nu was nu vond ik. door onze relatie is de band tussen hem en zn moeder ook heel erg verbeterd dus ik zag het probleem niet zo.
tot we ongeveer een jaar iets hadden. Er was een vriend waar hij heel veel mee omging, en ik wist dat ze wel eens blowde, naja daar kan ik best mee leven. Maar dat werd steeds vaker, en koos dan ook de vriendschap boven zn relatie, oplaatst heb ik hem voor het blok gezet waaro hij beterschap beloofde (net als de keren die volgde). Na ongeveer 2 jaar kreeg hij weer ruzie met zn moeder, om van alles en nog wat en heeft ze hem het huis uitgekickt, toen kon hij bij zn vader terecht die hem hebben geholpen een huis te vinden. het zag er allemaa heel rooskleurig uit. ik zou zn pas bewaren want financieel was het geen wonder. en ik zou voorlopi ook thuis blijvenn wonen om zo eerst me school af te maken en in de weekenden bij hem zijn.
tot op een avond, het ws de verjaardag van me jongste zusje, hij staat ineens vor de deur dat hij nog wat dingen nodig had , dus of ik even mee wou gaan naar de winkel, dat vond k opzich prima. dus wij daarheen en ik bleef in de auto zitten omdat hij vond dat hij het wel alleen kwam. waarop ik et al niet vertrouwde ik had al tijdenn het gevoel dat er meer was dan dat hij me vertelde. maar kwam er niet helemaal uit wat dat nou was. waarop ik eensom voorgevoel had en thuis op internet bankieren ben gaan kijken, en ja hoor BINGO hij had 4 euro extra opgenomen. en toen was ik het zat, continu die leugens, ik heb mn fiets gepakt en ben bij hem thuis op de bank gaan zitten wachten tot hij terug kwam. en daar was hij, en alleen maar schreeuwen waar ik het lef vandaan haalde hem niet te vertrouwe. ik was er op da moment zo klaar mee dat ik me sullen heb epakt en naar huis ben gegaan met de mededeling dat hij voorlopig even dood kon vallen. ewarop de volgende ochtend me telefoon gaat, "schat ik wil met je praten"prima dus ik daarheen/ daar is een gedeelte van het verhaal eruit gekomen. maar hij wou er uit komen en het liefst samen, op dat moment geloofde ik hem volkomen. hij had het me eindeljk eerlijk verteld. en het zou wel meevallen want hij wist zeker dat hijniet verslaads was. achteraf gezien heel naief van mezelf dat ik dat heb geloofd. maargoed na veel ruzie thuis trok k bij hem in, dit ging even goed. tot een maandag avvond k die blik weer in zn ogen zag. ij wou geld want hij ging een fiets kopen van (de vriend van al eerder in hetverhaal) ik heb nooit echt een fijn gevoel bij die vriendschap gehad maargoed ik kan hem niet verbieden met hem om te gaan lijkt me z. ik was op dat moment ziek dus kon niet mee gaan om geld te pinnnen waarop ik hem zijn pas heb gegeven. toen hij om half 1 snachts een keer thuis kwam toch even via internet gekeken wat eraf wasa en ja hoor bijna 200 euro. (die fiets zou een tientje kosten) >
toen was ik het echt zat.ik kond dit niet meeer ik kon hem niet meer vertrouwen. maar toch tegen beter weten in verder gaan. wat de afgelopen maanen heel wat slapenloze nahten en ruzie heeft opgelevert. tot dit weekend.
ik had ee fikse keelontsteking en hij wou graag weg. wat ik ergens niet zo leuk vond omdat ik het wel fijn zou vinden als hij gwoon een keer thuis was, maar hij moest en zou weg om te blowen. op dat moment brak er iets. ik die er altijd voor hem was. smorgens savodns smiddags snacht het maakt nit uit. wou hij laten zitten voor een joint. op dat moment heb ik met me zieke hoofd me psullen gepat hem zijn pas gegeven en ben naar een vriendin gegaan. heb daar die nacht geslapen tot hij me de volgende dag kwam ophalen. met de bevestiging dat hij echt verslaafd is. ik was niet verbaasd, niet boos niiks alleen enorm verdrietig. ik kon het niet meer ik kon niet meer helpen. maar na veel gepaat weer besloten ervoor te gaan. de dokter gebeld zn ouders gebeld die nu spontaan alles willen overnemen terwijl ze normaal amper naar hem om keken. ik wordt echt gek zo. wat ik graag zou willen is weten of er mensen zijn die het zelfde mee maken of hebben meegemaakt. want ik weet echt niet meer wat ik moet doen, ik hou ontzettend veel van hem, maar ik ben in nog een 3 jaar van een vrolijke open gezellige energieke spontane meid vrandert in een hopeloos hoopje mens, dat voor ongeveer alles te moe is.