In mijn geval op sociaal gebied- Onaangepast gedrag.Wat versta jij onder losgeslagen gedrag?
Een beetje zwak, maar ik kan niet echt heel erg in detail gaan op dit moment. Ben er zelf nog mee bezig hoe dingen te plaatsen. Het is ook wel erg persoonlijk.
Één ding kan ik er wel uithalen, zonder al teveel in detail te gaan, dat is losgeslagen op seksueel vlak (publieke seks met onbekenden zonder enige remming) en daar niet van inzien dat het redelijk exceptioneel is. Over die dingen praten met mensen en dan pas aan hun reaktie merken hoe schokkend het voor hen is.
Zolang je het veilig doet en geen valse verwachtingen wekt is er toch niets mis mee? Het feit dat die onbekenden eraan meedoen geeft trouwens al aan dat je niet de enige bent.
Daarnaast vind ik het alleen maar bewonderenswaardig wanneer iemand lak heeft aan wat "mag" en "hoort" en zijn of haar vrijheid ten volle benut. Als je je druk maakt over het oordeel van anderen moet je die dingen gewoon niet delen met diegenen. Iedereen heeft een shady privéleven![:wink:]()
Je bedoelt dus of in het algemeen bepaald sociaal onaangepast gedrag kan voortvloeien uit het verlies van realiteitszin.Maar mijn vraag heeft niet zozeer specifiek betrekking op mijzelf- maar heeft meer te maken met een bepaalde mate van verlies van realiteitszin- en daaruit voortvloeiende bepaald gedrag.
JaJe bedoelt dus of in het algemeen bepaald sociaal onaangepast gedrag kan voortvloeien uit het verlies van realiteitszin.
Je snijdt hier wel een paar goede punten aan ja. Trauma's, depressie, Oui ...Zolang je het veilig doet en geen valse verwachtingen wekt is er toch niets mis mee? Het feit dat die onbekenden eraan meedoen geeft trouwens al aan dat je niet de enige bent.
Daarnaast vind ik het alleen maar bewonderenswaardig wanneer iemand lak heeft aan wat "mag" en "hoort" en zijn of haar vrijheid ten volle benut. Als je je druk maakt over het oordeel van anderen moet je die dingen gewoon niet delen met diegenen. Iedereen heeft een shady privéleven
Wat betreft verlies van realiteitszin snap ik wel dat je je zorgen maakt. Derealisatie en depersonalisatie zijn symptomen van dieper liggende mentale problemen. Heb je (onderdrukte) trauma's, een depressie, schizofrenie?
Als je geen bekende aandoening of problemen hebt, is het misschien zaak om je symptomen en klachten op een rijtje te zetten, heel breed en met enkele concrete voorbeelden en details, en aan je huisarts te vragen of je bij de POH-GGZ terecht kan voor een eenmalig gesprek en, indien nodig, een doorverwijzing.
Edit: oh ja, en denk even na over de rol die drugs misschien gespeeld kunnen hebben, en of het verstandig zou zijn even niets te gebruiken tot je weer met beide benen op de grond staat.
Trek me heel weinig aan van wat anderen vinden, maar als je daardoor een soort outcast wordt...
Ik geloof zelf niet zo in de noodzaak van therapie. Het vergroot in mijn optiek eerder dingen. Maar ik zal er over nadenken. Ik gebruik overigens nooit recreatief maar altijd met een doel, om er beter van te worden. Maar het kan natuurlijk altijd dat ik mijzelf onbewust tevens wil verdoven. In het algemeen gesproken probeer ik een soort van balans te vinden, een balans die constant verschuift omdat je als persoon constant veranderd. Over mijn sexverslaving (want dat is het feitelijk) ben ik al uit- ik ga even een zelf opgelegde periode in van abstinentie. Ik heb geen last van drugsverslavingen maar dit is wel vergelijkbaar. Die excessen zitten mij zelf dus wel dwars- niet vanwege wat anderen er van vinden maar voor mijn eigen geestelijke gezondheid.Die onverschilligheid kan voort komen uit bepaalde ervaringen en kan worden versterkt door drugsgebruik. In therapie gaan lijkt me dan ook verstandig. Hierdoor kom je stukje bij beetje dichter bij je gevoel..
Uiteraard is het dan ook verstandig te kappen met je drugsgebruik. Het komt op mij over alsof je jezelf moedwillig verdooft en dat is natuurlijk niet de bedoeling van recreatief gebruik. Mocht je je problemen niet willen aanpakken dan loop je de kans dat je volledig afstompt en jezelf verliest. Succes.
Ik geloof zelf niet zo in de noodzaak van therapie. Het vergroot in mijn optiek eerder dingen. Maar ik zal er over nadenken. Ik gebruik overigens nooit recreatief maar altijd met een doel, om er beter van te worden. Maar het kan natuurlijk altijd dat ik mijzelf onbewust tevens wil verdoven. In het algemeen gesproken probeer ik een soort van balans te vinden, een balans die constant verschuift omdat je als persoon constant veranderd. Over mijn sexverslaving (want dat is het feitelijk) ben ik al uit- ik ga even een zelf opgelegde periode in van abstinentie. Ik heb geen last van drugsverslavingen maar dit is wel vergelijkbaar. Die excessen zitten mij zelf dus wel dwars- niet vanwege wat anderen er van vinden maar voor mijn eigen geestelijke gezondheid.
Het lijkt mij dat er een sterk verband kan zijn tussen sociaal onaangepast gedrag en het verlies van realiteitszin.
Een belangrijke vraag die ik niet heb gesteld:
Herken jij jezelf terug als je onder invloed dit soort strapatsen uithaalt, of handel je op zulke momenten volledig op de automatische piloot, waardoor je achteraf spijt krijgt over je daden?
Nu we het over mij hebben gehad, waarvoor heel hartelijk dank (!) een vraag aan overige forumleden, bijv. jullieof je ooit bij jezelf bepaalt gedrag hebt bemerkt welke misschien als losgeslagen kan worden gezien? Of dat jouw opvattingen / acties welke jij normaal vindt blijkbaar helemaal niet normaal is voor de meerderheid van de mensen?
Je hebt 'gekken' nodig in de samenleving, dat maakt het leven een stuk aangenamer.
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."