Losgeslagen / Normaal gedrag

Rayyar zei:

Nu we het over mij hebben gehad, waarvoor heel hartelijk dank (!) een vraag aan overige forumleden, bijv. jullie of je ooit bij jezelf bepaalt gedrag hebt bemerkt welke misschien als losgeslagen kan worden gezien? Of dat jouw opvattingen / acties welke jij normaal vindt blijkbaar helemaal niet normaal is voor de meerderheid van de mensen?

Klik om te vergroten...

Oh zeker. Niet zozeer losgeslagen denk ik maar wel abnormaal/vreemd/anders dan "gemiddeld". Ik zocht/zoek vaak uitersten en komt regelmatig voor dat mensen bij mijn acties/voorkeuren/levenswijze of uitingen denken WTF

Maar het komt andersom ook meer dan vaak voor dat ik me afvraag hoe "hun" acties/voorkeuren/levenswijze of uitingen als normaal/geaccepteerd/goed gezien worden en waarvan ik denk OMG.

Mensen hebben snel een mening en vroeger deed ik mezelf in alle bochten wringen om aardig gevonden te worden, totaal niet meer mezelf kunnen/willen zijn. Gevolg jezelf sociaal totaal afsluiten om dat alle contacten vermoeiend af worden, omdat act aan spelen ben.

Tegenwoordig niet meer. Godzijdank. Ik ben vreemd maar ik heb nog zat andere kanten hoor, ze doen het er maar mee. (Nee, dat is niet zo makkelijk maar toch. )

Hooggeachte heer Rayyar,

Ik moest er even over nadenken en ik ben tot de conclusie gekomen dat ik eigenlijk bijna geen recalcitrant gedrag meer vertoon. Bij gelegenheid ben ik wellicht wat tegendraads, maar puur uit reactie. Ik zoek geen confrontaties op en ik lok ze ook niet uit.

Los van het feit dat ik te kaal op een publiek strand lig (in de zomer), lijkt het alsof ik de maatschappij tolereer, althans erken dat deze bestaat.

In het verleden ben ik vaak wel enigszins onhandelbaar geweest op het gebied van alternatieve woonvormen en niet geaccepteerde kunstvormen. Helaas kan ik om privacyredenen niet in detail treden.

Erop vertrouwend dat u volledig bent geïnformeerd,

Met vriendelijk groet,

L.M.A. Pole

Lytje pole zei:

Hooggeachte heer Rayyar,

Ik moest er even over nadenken en ik ben tot de conclusie gekomen dat ik eigenlijk bijna geen recalcitrant gedrag meer vertoon. Bij gelegenheid ben ik wellicht wat tegendraads, maar puur uit reactie. Ik zoek geen confrontaties op en ik lok ze ook niet uit.

Los van het feit dat ik te kaal op een publiek strand lig (in de zomer), lijkt het alsof ik de maatschappij tolereer, althans erken dat deze bestaat.

In het verleden ben ik vaak wel enigszins onhandelbaar geweest op het gebied van alternatieve woonvormen en niet geaccepteerde kunstvormen. Helaas kan ik om privacyredenen niet in detail treden.

Erop vertrouwend dat u volledig bent geïnformeerd,

Met vriendelijk groet,

L.M.A. Pole

Klik om te vergroten...

Klinkt gestoord genoeg monsigneur.
(Ik zal maar niet vertellen hoe vaak ik me met een vriendin heb misdragen op een naaktstrand.)

Ik heb bij mezelf al meerdere malen onaangepast of losgeslagen gedrag bemerkt, iets wat ik blijkbaar moeilijk onder controle heb. Op zich misschien geen probleem, maar ik merk aan veel mensen dat ze daardoor vaak afstand van mij houden. Het scenario van een totale outcast worden is inmiddels dichtbij...

Andere mensen die dit herkennen?

Kan je dat specificeren? Wellicht dat mensen er zich dan in herkennen...

Wat versta jij onder losgeslagen gedrag?

Maar mijn vraag heeft niet zozeer specifiek betrekking op mijzelf- maar heeft meer te maken met een bepaalde mate van verlies van realiteitszin- en daaruit voortvloeiende bepaald gedrag.

Avīci zei:

Wat versta jij onder losgeslagen gedrag?

Klik om te vergroten...

In mijn geval op sociaal gebied- Onaangepast gedrag.

Een beetje zwak, maar ik kan niet echt heel erg in detail gaan op dit moment. Ben er zelf nog mee bezig hoe dingen te plaatsen. Het is ook wel erg persoonlijk.

Één ding kan ik er wel uithalen, zonder al teveel in detail te gaan, dat is losgeslagen op seksueel vlak (publieke seks met onbekenden zonder enige remming) en daar niet van inzien dat het redelijk exceptioneel is. Over die dingen praten met mensen en dan pas aan hun reaktie merken hoe schokkend het voor hen is.

Rayyar zei:

Een beetje zwak, maar ik kan niet echt heel erg in detail gaan op dit moment. Ben er zelf nog mee bezig hoe dingen te plaatsen. Het is ook wel erg persoonlijk.

Één ding kan ik er wel uithalen, zonder al teveel in detail te gaan, dat is losgeslagen op seksueel vlak (publieke seks met onbekenden zonder enige remming) en daar niet van inzien dat het redelijk exceptioneel is. Over die dingen praten met mensen en dan pas aan hun reaktie merken hoe schokkend het voor hen is.

Klik om te vergroten...

Zolang je het veilig doet en geen valse verwachtingen wekt is er toch niets mis mee? Het feit dat die onbekenden eraan meedoen geeft trouwens al aan dat je niet de enige bent.
Daarnaast vind ik het alleen maar bewonderenswaardig wanneer iemand lak heeft aan wat "mag" en "hoort" en zijn of haar vrijheid ten volle benut. Als je je druk maakt over het oordeel van anderen moet je die dingen gewoon niet delen met diegenen. Iedereen heeft een shady privéleven

Wat betreft verlies van realiteitszin snap ik wel dat je je zorgen maakt. Derealisatie en depersonalisatie zijn symptomen van dieper liggende mentale problemen. Heb je (onderdrukte) trauma's, een depressie, schizofrenie?
Als je geen bekende aandoening of problemen hebt, is het misschien zaak om je symptomen en klachten op een rijtje te zetten, heel breed en met enkele concrete voorbeelden en details, en aan je huisarts te vragen of je bij de POH-GGZ terecht kan voor een eenmalig gesprek en, indien nodig, een doorverwijzing.

Edit: oh ja, en denk even na over de rol die drugs misschien gespeeld kunnen hebben, en of het verstandig zou zijn even niets te gebruiken tot je weer met beide benen op de grond staat.

Fenrir zei:

Zolang je het veilig doet en geen valse verwachtingen wekt is er toch niets mis mee? Het feit dat die onbekenden eraan meedoen geeft trouwens al aan dat je niet de enige bent.
Daarnaast vind ik het alleen maar bewonderenswaardig wanneer iemand lak heeft aan wat "mag" en "hoort" en zijn of haar vrijheid ten volle benut. Als je je druk maakt over het oordeel van anderen moet je die dingen gewoon niet delen met diegenen. Iedereen heeft een shady privéleven

Klik om te vergroten...

Zo. Niets aan toe te voegen. 100% mee eens. De rest ook, maar hier hoor ik mezelf typen.

Inderdaad als jij er zelf last van hebt, dan actie ondernemen. Maar niet alleen omdat "anderen" (mensen/maatschappij) vinden dat iets niet hoort, of abnormaal is.

Rayyar zei:

Maar mijn vraag heeft niet zozeer specifiek betrekking op mijzelf- maar heeft meer te maken met een bepaalde mate van verlies van realiteitszin- en daaruit voortvloeiende bepaald gedrag.

Klik om te vergroten...

Je bedoelt dus of in het algemeen bepaald sociaal onaangepast gedrag kan voortvloeien uit het verlies van realiteitszin.

Lytje pole zei:

Je bedoelt dus of in het algemeen bepaald sociaal onaangepast gedrag kan voortvloeien uit het verlies van realiteitszin.

Klik om te vergroten...

Ja

Fenrir zei:

Zolang je het veilig doet en geen valse verwachtingen wekt is er toch niets mis mee? Het feit dat die onbekenden eraan meedoen geeft trouwens al aan dat je niet de enige bent.
Daarnaast vind ik het alleen maar bewonderenswaardig wanneer iemand lak heeft aan wat "mag" en "hoort" en zijn of haar vrijheid ten volle benut. Als je je druk maakt over het oordeel van anderen moet je die dingen gewoon niet delen met diegenen. Iedereen heeft een shady privéleven

Wat betreft verlies van realiteitszin snap ik wel dat je je zorgen maakt. Derealisatie en depersonalisatie zijn symptomen van dieper liggende mentale problemen. Heb je (onderdrukte) trauma's, een depressie, schizofrenie?
Als je geen bekende aandoening of problemen hebt, is het misschien zaak om je symptomen en klachten op een rijtje te zetten, heel breed en met enkele concrete voorbeelden en details, en aan je huisarts te vragen of je bij de POH-GGZ terecht kan voor een eenmalig gesprek en, indien nodig, een doorverwijzing.

Edit: oh ja, en denk even na over de rol die drugs misschien gespeeld kunnen hebben, en of het verstandig zou zijn even niets te gebruiken tot je weer met beide benen op de grond staat.

Klik om te vergroten...

Je snijdt hier wel een paar goede punten aan ja. Trauma's, depressie, Oui ...
Mogelijk ook maar even dimmen met de drugs.
Trek me heel weinig aan van wat anderen vinden, maar als je daardoor een soort outcast wordt...

Rayyar zei:

Trek me heel weinig aan van wat anderen vinden, maar als je daardoor een soort outcast wordt...

Klik om te vergroten...

Die onverschilligheid kan voortkomen uit bepaalde (negatieve) ervaringen en kan worden versterkt door drugsgebruik. In therapie gaan lijkt me dan ook verstandig. Hierdoor kom je stukje bij beetje dichter bij je gevoel..

Uiteraard is het dan ook verstandig te kappen met je drugsgebruik. Het komt op mij over alsof je jezelf moedwillig verdooft en dat is natuurlijk niet de bedoeling van recreatief gebruik. Mocht je je problemen niet willen aanpakken dan loop je de kans dat je volledig afstompt en jezelf verliest. Succes.

Avīci zei:

Die onverschilligheid kan voort komen uit bepaalde ervaringen en kan worden versterkt door drugsgebruik. In therapie gaan lijkt me dan ook verstandig. Hierdoor kom je stukje bij beetje dichter bij je gevoel..

Uiteraard is het dan ook verstandig te kappen met je drugsgebruik. Het komt op mij over alsof je jezelf moedwillig verdooft en dat is natuurlijk niet de bedoeling van recreatief gebruik. Mocht je je problemen niet willen aanpakken dan loop je de kans dat je volledig afstompt en jezelf verliest. Succes.

Klik om te vergroten...

Ik geloof zelf niet zo in de noodzaak van therapie. Het vergroot in mijn optiek eerder dingen. Maar ik zal er over nadenken. Ik gebruik overigens nooit recreatief maar altijd met een doel, om er beter van te worden. Maar het kan natuurlijk altijd dat ik mijzelf onbewust tevens wil verdoven. In het algemeen gesproken probeer ik een soort van balans te vinden, een balans die constant verschuift omdat je als persoon constant veranderd. Over mijn sexverslaving (want dat is het feitelijk) ben ik al uit- ik ga even een zelf opgelegde periode in van abstinentie. Ik heb geen last van drugsverslavingen maar dit is wel vergelijkbaar. Die excessen zitten mij zelf dus wel dwars- niet vanwege wat anderen er van vinden maar voor mijn eigen geestelijke gezondheid.

Rayyar zei:

Ik geloof zelf niet zo in de noodzaak van therapie. Het vergroot in mijn optiek eerder dingen. Maar ik zal er over nadenken. Ik gebruik overigens nooit recreatief maar altijd met een doel, om er beter van te worden. Maar het kan natuurlijk altijd dat ik mijzelf onbewust tevens wil verdoven. In het algemeen gesproken probeer ik een soort van balans te vinden, een balans die constant verschuift omdat je als persoon constant veranderd. Over mijn sexverslaving (want dat is het feitelijk) ben ik al uit- ik ga even een zelf opgelegde periode in van abstinentie. Ik heb geen last van drugsverslavingen maar dit is wel vergelijkbaar. Die excessen zitten mij zelf dus wel dwars- niet vanwege wat anderen er van vinden maar voor mijn eigen geestelijke gezondheid.

Klik om te vergroten...

Je bent je bewust van je knelpunten zo te horen, dat is een goed begin voor herstel. Veel succes!

Het zou hypocriet van me zijn om therapie aan te raden (aangezien ik al heel wat psychologen, psychiaters en psychotherapeuten versleten heb), maar geef het tenminste een kans als je dat nog niet gedaan hebt. Hetzelfde voor medicatie. Wie weet heb jij er wél wat aan

Rayyar zei:

Ja

Klik om te vergroten...

Het lijkt mij dat er een sterk verband kan zijn tussen sociaal onaangepast gedrag en het verlies van realiteitszin.

Je geeft zelf al aan dat je niet zo’n last hebt van de mening van anderen, tenzij je een outcast wordt en onder andere daardoor last krijgt van het gedrag. Als je dit inziet kan je er wat aan doen, wat je ook zegt te doen.

Avīci zei:

Een belangrijke vraag die ik niet heb gesteld:

Herken jij jezelf terug als je onder invloed dit soort strapatsen uithaalt, of handel je op zulke momenten volledig op de automatische piloot, waardoor je achteraf spijt krijgt over je daden?

Klik om te vergroten...

Haha strapatsen
Ik doe alles vanuit bewuste keuze en heb nooit ergens spijt van achteraf. Ik ben blij met hoe vrij ik me kan gedragen en de vrijheid die ik mezelf blijkbaar verworven heb en dat ik die vrijheid verworven heb zonder dat ik daar heel veel moeite voor gedaan heb. Ik heb er altijd naar gestreefd in algemene zin om mij te bevrijden van alle sociale en persoonlijke beperkingen en mij te ontplooien als vrij mens. Nu ik op dat punt ben aangekomen merk ik dat die vrijheid schuurt met mijn omgeving maar ook dat sommige vrijheden, zelfs al zijn die op een bepaalde manier goed voor mij, disruptief werken op andere persoonlijke vlakken. De uiteindelijke afweging die ik dan uiteindelijk maak is, dat ik weer een paar stapjes terug doe naar terrein waar ik mij beter bij voel. Op dat punt heb ik de zaken denk ik redelijk onder controle. Kijk, als je het pad opgaat van persoonlijke ontplooiing kom je soms op terreinen waar je je alleen bevindt. Omdat het pad op persoonlijke bevrijding nu eenmaal een eenzaam pad is. Met je eigen specifieke hoeken en straten. Maar alhoewel de specifieke details van ieders pad anders zijn, denk ik dat de regels daaromheen in principe voor iedereen hetzelfde zijn.

Als jij vindt dat je morele principes en waarden hebt en hier ook naar handelt dan is er m.i. niet zoveel mis met jouw losgeslagen gedrag. Zo als hier eerder gemeld is: zolang jij niemand schaadt, hoef jij je er niets van aan te trekken wanneer anderen jouw manier van leven afkeuren. Dus de kritiek of rare blikken van mensen moet je dan maar op de koop toenemen.

En over dat in therapie gaan: misschien is dat niet eens nodig inderdaad. Wel is het goed eens in de zoveel tijd met anderen te reflecteren over jouw gedrag en een beetje te sparren. Iets waar dit forum uitermate geschikt voor is.