#1
Beste medeleden van DF
Af en toe terloops hebben we het erover in allerlei andere topics, maar nu directement...de liefde.
In mijn beleving Eén van de allerbelangrijkste zaken in ons leven.
Ik heb door, en vanwege de liefde en het verlies ervan een zeer, zeer bewogen leven gehad.
Enorm, wat een impact dit onderwerp in ( ik denk elk mensenleven wel!) een leven heeft.
Ik ben benieuwd naar de ervaringen van jullie.
Ik kan wel zeggen dat de liefde mij tot een megagroot druggebruik gebracht heeft.
Al helemaal toen de breuk daar was.
Ontzettend, wat heeft dit onderwerp teweeg gebracht, voor mij, en heel veel anderen...
Elders hier heb ik er al het een en ander over neergezet.
In mijn leven is er maar één vrouw geweest, voor wie ik ruim 5 en een half jaar lang, door het vuur zou willen gaan. En in zekere zin dat later ook deed.
Hier volgt in grote lijnen mijn verhaal.
Op mijn 18 e levensjaar begon dit, als kalverliefde, en het duurde tot eind van mijn 23 e .
Ja. Erg lang, dus. Iedereen zag ons al als getrouwd stel verder gaan, en zeker in het derde jaar zag ik dat ook wel zo.
Hoe anders zou dit uit elkaar gaan spatten.!
De eerste drie jaren waren de beste, de gelukkigste van mijn leven.
Want, ze was knap.
Om door een ringetje te halen.
Eén juweel!
Ik, als onzeker manneke, zo een fotomodel aan de haak geslagen! Niet te geloven...
Maten 90 -60 - 90, lang blond haar, en nog langere benen..welgevormd, óók nog!
Het vierde jaar was" anders" en het vijfde helemaal.
Ze kon mij om haar vingers winden, en dit deed ze. Op het gemeen zijn, af.
Ze wist, dat ik haar nooit kwijt wilde raken , en buitte dat uit.
Op mijn 23 e vervulde ik mijn dienstplicht, en een broer van haar ging er uit na een daverende S5. Geestelijk instabiel, dus.
Ze vobd het maar niks, dat ik dat groene pak droeg, ze was tegen dat uniform.
Aangezien ik onderofficier was, moest ik langer dienen. zeer tegen haar zin.
Via diezelfde slapzwans van een broer, ging ik aan (opnieuw) de blowerij. Dom. Heel dom. Dat had ik niet moeten doen, maar achteraf gezien is rijk worden Geen kunst!
Met, of juist zonder bitcoins...
Want je verandert wel degelijk door dat spul. Echt waar.
En de eerste scheurtjes ontstonden in mijn relatie met de blondine...
En toen gebeurde het onvermijdelijke.
Eind 1980 en de datum, tijdstip en plaats weet ik nu nog exact, barstte de bom.
Het ging uit.
Eén afschuwelijke periode van verdriet, verbittering en woede brak aan, en ik hoop en blowde me te pletter.
Dat hielp niets, en op een gegeven moment vond ik dat het welletjes was.
Meer dan mijn halve inkomen naar de dealer, dit werd te gek.
Dus?
Eruit, die scène, en naar Frankrijk toe.
Aangemeld bij het legioen van vreemdelingen , en ik kwam door de selectie procedure. 10 % slaagt daar maar in..
Na 6 jaren dienen, en zeer veel te hebben meegemaakt, raakte ik zwaar geblesseerd en kon niet meer verder.
Er dus weer uit, een ik koos voor terug naar Nederland te gaan.
Ik had de Franse nationaliteit kunnen aannemen, en een nieuwe naam.
Dat heb ik niet gedaan.
Wat ik wel deed, was zoveel mogelijk de gangen van mijn ex na te gaan, zonder haar daarv a n iets te laten merken overigens.
Geen stalking. Nee.
Wat deed ik verder??
12 ambachten , 13 ongelukken.
Allerlei baantjes gehad, teveel om op te noemen...
En nu, ?
Nu heb ik rust, op de nachtmerries na.
In de kerstdagen ben ik een ander mens.
Niet te genieten, depressief, want alles uit die tijd van liefde, het komt allemaal weer traumatisch naar boven.
Ik wil in die "feestmaand" geen enkel contact. Met niemand.
En de liefde?
Geen vrouwen meer in mijn leven.
Ik laat deze niet meer toe.
De pijn van het uit elkaar gaan, ikvwilvdat niet meer. nooit meer. Definitief!
De liefde is over, en voorbij.
Ik dien mijn laatste jaren uit, en dan naar Charon.
De hond voorbij, aan de overkant van de Styx, en dan zie ik wel weer.
Reïncarnatie stel ik zelf niet op prijs.
Ik heb mijn portie wel gehad...
Dat, beste mensen op DF, dat was mijn aandeel.
Brand maar los!
Af en toe terloops hebben we het erover in allerlei andere topics, maar nu directement...de liefde.
In mijn beleving Eén van de allerbelangrijkste zaken in ons leven.
Ik heb door, en vanwege de liefde en het verlies ervan een zeer, zeer bewogen leven gehad.
Enorm, wat een impact dit onderwerp in ( ik denk elk mensenleven wel!) een leven heeft.
Ik ben benieuwd naar de ervaringen van jullie.
Ik kan wel zeggen dat de liefde mij tot een megagroot druggebruik gebracht heeft.
Al helemaal toen de breuk daar was.
Ontzettend, wat heeft dit onderwerp teweeg gebracht, voor mij, en heel veel anderen...
Elders hier heb ik er al het een en ander over neergezet.
In mijn leven is er maar één vrouw geweest, voor wie ik ruim 5 en een half jaar lang, door het vuur zou willen gaan. En in zekere zin dat later ook deed.
Hier volgt in grote lijnen mijn verhaal.
Op mijn 18 e levensjaar begon dit, als kalverliefde, en het duurde tot eind van mijn 23 e .
Ja. Erg lang, dus. Iedereen zag ons al als getrouwd stel verder gaan, en zeker in het derde jaar zag ik dat ook wel zo.
Hoe anders zou dit uit elkaar gaan spatten.!
De eerste drie jaren waren de beste, de gelukkigste van mijn leven.
Want, ze was knap.
Om door een ringetje te halen.
Eén juweel!
Ik, als onzeker manneke, zo een fotomodel aan de haak geslagen! Niet te geloven...
Maten 90 -60 - 90, lang blond haar, en nog langere benen..welgevormd, óók nog!
Het vierde jaar was" anders" en het vijfde helemaal.
Ze kon mij om haar vingers winden, en dit deed ze. Op het gemeen zijn, af.
Ze wist, dat ik haar nooit kwijt wilde raken , en buitte dat uit.
Op mijn 23 e vervulde ik mijn dienstplicht, en een broer van haar ging er uit na een daverende S5. Geestelijk instabiel, dus.
Ze vobd het maar niks, dat ik dat groene pak droeg, ze was tegen dat uniform.
Aangezien ik onderofficier was, moest ik langer dienen. zeer tegen haar zin.
Via diezelfde slapzwans van een broer, ging ik aan (opnieuw) de blowerij. Dom. Heel dom. Dat had ik niet moeten doen, maar achteraf gezien is rijk worden Geen kunst!
Met, of juist zonder bitcoins...
Want je verandert wel degelijk door dat spul. Echt waar.
En de eerste scheurtjes ontstonden in mijn relatie met de blondine...
En toen gebeurde het onvermijdelijke.
Eind 1980 en de datum, tijdstip en plaats weet ik nu nog exact, barstte de bom.
Het ging uit.
Eén afschuwelijke periode van verdriet, verbittering en woede brak aan, en ik hoop en blowde me te pletter.
Dat hielp niets, en op een gegeven moment vond ik dat het welletjes was.
Meer dan mijn halve inkomen naar de dealer, dit werd te gek.
Dus?
Eruit, die scène, en naar Frankrijk toe.
Aangemeld bij het legioen van vreemdelingen , en ik kwam door de selectie procedure. 10 % slaagt daar maar in..
Na 6 jaren dienen, en zeer veel te hebben meegemaakt, raakte ik zwaar geblesseerd en kon niet meer verder.
Er dus weer uit, een ik koos voor terug naar Nederland te gaan.
Ik had de Franse nationaliteit kunnen aannemen, en een nieuwe naam.
Dat heb ik niet gedaan.
Wat ik wel deed, was zoveel mogelijk de gangen van mijn ex na te gaan, zonder haar daarv a n iets te laten merken overigens.
Geen stalking. Nee.
Wat deed ik verder??
12 ambachten , 13 ongelukken.
Allerlei baantjes gehad, teveel om op te noemen...
En nu, ?
Nu heb ik rust, op de nachtmerries na.
In de kerstdagen ben ik een ander mens.
Niet te genieten, depressief, want alles uit die tijd van liefde, het komt allemaal weer traumatisch naar boven.
Ik wil in die "feestmaand" geen enkel contact. Met niemand.
En de liefde?
Geen vrouwen meer in mijn leven.
Ik laat deze niet meer toe.
De pijn van het uit elkaar gaan, ikvwilvdat niet meer. nooit meer. Definitief!
De liefde is over, en voorbij.
Ik dien mijn laatste jaren uit, en dan naar Charon.
De hond voorbij, aan de overkant van de Styx, en dan zie ik wel weer.
Reïncarnatie stel ik zelf niet op prijs.
Ik heb mijn portie wel gehad...
Dat, beste mensen op DF, dat was mijn aandeel.
Brand maar los!