#1
Er was eens een meisje van 5 die elke doordeweekse ochtend op haar rode fietsje stapte en in haar eentje kilometers door de polder trapte om naar school te gaan. Als ze weer thuis was aangekomen, zag ze in de verre verte haar moeder het land bewerken. "Èrappels!" riep ze naar haar. "Ma! Èrappels!" Het was nog lang geen etenstijd, maar ze was alleen en ze wou aandacht. Ze kreeg een boek, misschien een pop. Daar moest ze het mee doen voordat ze echt aardappelen zouden gaan eten. Zuchtend keek ze naar de boerderijtjes in de nabije omgeving, allemaal zo ver weg.
Er was eens een jongetje van 5. Hij liep met zijn oudere broers, zus en nog wat jongere broertjes en zusjes naar school. Uit school lag zijn moeder op bed of werkte ze in haar kruidenierszaakje. Ze lachte nooit en had altijd een ronde buik, de zoveelste op komst. Het jongetje vroeg niet om z'n moeder en liet zich opvoeden door de straat, totdat hij het internaat in moest.
Er was eens een meisje van 5. Ze liep met een vriendin achter haar moeder aan van school naar huis. Onderweg raapten de meisjes veertjes op en vroegen van welke vogel die was. Thuis speelden ze verder. Met oude lakens maakten ze een zeilboot. Als het niet lukte, vroegen ze de moeder te hulp. Moeder hielp de meisjes nadenken hoe ze het kunnen aanpakken en speelde even mee. Deed alsof ze piraat was en hun schip liet kapseizen. De meisjes lachten en gooide ballen naar haar, die dienden als canonskogels, en de moeder gaf zich over.
Meisje 1 is mijn moeder
Jongetje 2 is mijn vader
Meisje 3 is mijn dochter
Er was eens een jongetje van 5. Hij liep met zijn oudere broers, zus en nog wat jongere broertjes en zusjes naar school. Uit school lag zijn moeder op bed of werkte ze in haar kruidenierszaakje. Ze lachte nooit en had altijd een ronde buik, de zoveelste op komst. Het jongetje vroeg niet om z'n moeder en liet zich opvoeden door de straat, totdat hij het internaat in moest.
Er was eens een meisje van 5. Ze liep met een vriendin achter haar moeder aan van school naar huis. Onderweg raapten de meisjes veertjes op en vroegen van welke vogel die was. Thuis speelden ze verder. Met oude lakens maakten ze een zeilboot. Als het niet lukte, vroegen ze de moeder te hulp. Moeder hielp de meisjes nadenken hoe ze het kunnen aanpakken en speelde even mee. Deed alsof ze piraat was en hun schip liet kapseizen. De meisjes lachten en gooide ballen naar haar, die dienden als canonskogels, en de moeder gaf zich over.
Meisje 1 is mijn moeder
Jongetje 2 is mijn vader
Meisje 3 is mijn dochter