#1
Beste DFers
er moet toch iets van mijn hart.
Ik ben een vrouw, 25 jaar, woon 3 jaar samen met mijn vriend.
Ik heb een job in het onderwijs, als opvoeder, druk maar ik doe het graag.
vanaf ik opsta tot ik ga slapen staat mijn brein niet stil. Ik denk heeeel veel zaken, iets wat ik zelf niet kan tegenhouden.
ik ben een angstig type dus vaak beeld ik me akelige scenario’s in.
soms denk ik rare dingen, wat mij soms bang maakt en dan denk ik ok focus ergens anders op,
ok tot daar aan toe, maar deze zomer overkwam me iets HEEL vreemd.
mn vriend sprak tegen mij, over iets, plots hoor ik hem niet meer. Heel mijn lichaam keert om ik ben misselijk en mijn prikkelbare darmen slaan op hol en ik voel dat ik instant diarree heb.
heel mijn omgeving voelde niet meer vertrouwd aan, opeens ging er vanalles door mijn hoofd, “voel ik mij wel goed waar ik ben?” “Het leven is eigenlijk wel super raar” “ik voel me bang” “ik ben niet normaal, ik ben gek aan het worden”
ik begon te huilen en vertelde aan mijn vriend wat ik voelde want hij werd ook overvallen met wat ik meemaakte.
hij moest me vastnemen en zeggen dat alles goedkomt en moest moed in me inpraten dat het leven niet raar is en blabla.
mn vriend dacht dat ik niet meer gelukkig was met hem, maar dat is niet zo!
na 15min was het weer ok.
maar sindsdien. Wordt ik heel vaak overvallen met dat gevoel.
eergisteren was ik met een collega aan het praten, zij was aan de praat, en ik voelde het weer.
ik hoorde haar niet meer en alles voelde raar aan, ons gesprek, de omgeving, het leven, zij, ik, gewoon mens zijn.
ik weet dat ik heel ver nadenk soms en dat ik angstig ben van veel dingen, maar ik kan het beheersen en ken mezelf. Ik vind het leven gewoon heel vreemd en ben jaloers op de mensen die gewoon leven en daar niet bij nadenken.
maar dit gevoel overvalt me op de meest onverwachte momenten en voelt heeeeel vies aan, het maakt me echt gek.
Ik ben bang dat ik plots in een psychiatrie ga belanden ofzo.
ik ben totaal geen dagelijkse drugsgebruiker, ik heb soms wel eens wekelijks coke gesnoven of wel mdma genomen vroeger als ik feestte en soms wat te veel zonder de pauzes te respecteren maar dat is al lang geleden en nu doe ik het al eventjes niet meer omdat drugs me niet meer bevalt.(want ik denk er teveel bij na en denk altijd maar dat ik ga doodgaan vanaf ik 1 lijntje coke binnen heb door hoge hartslag)
als ik het opzoek kom ik bij derealisatie.
Zijn er mensen die dit ook al gehad hebben, derealisatie?, kan je daar ooit in blijven?
het is zo verschrikkelijk..
Bedankt om te lezen❤️
er moet toch iets van mijn hart.
Ik ben een vrouw, 25 jaar, woon 3 jaar samen met mijn vriend.
Ik heb een job in het onderwijs, als opvoeder, druk maar ik doe het graag.
vanaf ik opsta tot ik ga slapen staat mijn brein niet stil. Ik denk heeeel veel zaken, iets wat ik zelf niet kan tegenhouden.
ik ben een angstig type dus vaak beeld ik me akelige scenario’s in.
soms denk ik rare dingen, wat mij soms bang maakt en dan denk ik ok focus ergens anders op,
ok tot daar aan toe, maar deze zomer overkwam me iets HEEL vreemd.
mn vriend sprak tegen mij, over iets, plots hoor ik hem niet meer. Heel mijn lichaam keert om ik ben misselijk en mijn prikkelbare darmen slaan op hol en ik voel dat ik instant diarree heb.
heel mijn omgeving voelde niet meer vertrouwd aan, opeens ging er vanalles door mijn hoofd, “voel ik mij wel goed waar ik ben?” “Het leven is eigenlijk wel super raar” “ik voel me bang” “ik ben niet normaal, ik ben gek aan het worden”
ik begon te huilen en vertelde aan mijn vriend wat ik voelde want hij werd ook overvallen met wat ik meemaakte.
hij moest me vastnemen en zeggen dat alles goedkomt en moest moed in me inpraten dat het leven niet raar is en blabla.
mn vriend dacht dat ik niet meer gelukkig was met hem, maar dat is niet zo!
na 15min was het weer ok.
maar sindsdien. Wordt ik heel vaak overvallen met dat gevoel.
eergisteren was ik met een collega aan het praten, zij was aan de praat, en ik voelde het weer.
ik hoorde haar niet meer en alles voelde raar aan, ons gesprek, de omgeving, het leven, zij, ik, gewoon mens zijn.
ik weet dat ik heel ver nadenk soms en dat ik angstig ben van veel dingen, maar ik kan het beheersen en ken mezelf. Ik vind het leven gewoon heel vreemd en ben jaloers op de mensen die gewoon leven en daar niet bij nadenken.
maar dit gevoel overvalt me op de meest onverwachte momenten en voelt heeeeel vies aan, het maakt me echt gek.
Ik ben bang dat ik plots in een psychiatrie ga belanden ofzo.
ik ben totaal geen dagelijkse drugsgebruiker, ik heb soms wel eens wekelijks coke gesnoven of wel mdma genomen vroeger als ik feestte en soms wat te veel zonder de pauzes te respecteren maar dat is al lang geleden en nu doe ik het al eventjes niet meer omdat drugs me niet meer bevalt.(want ik denk er teveel bij na en denk altijd maar dat ik ga doodgaan vanaf ik 1 lijntje coke binnen heb door hoge hartslag)
als ik het opzoek kom ik bij derealisatie.
Zijn er mensen die dit ook al gehad hebben, derealisatie?, kan je daar ooit in blijven?
het is zo verschrikkelijk..
Bedankt om te lezen❤️