#1
Ik neem als eerste film Peter Pan (1953), om zoveel redenen msschn wel de film die het meest reflecteert op mijn ik en leven.
Is gewoon zo'n film, waarbij ik reeds als kind (met minimum aan inzicht en denkvermogen) 1 was met Peter Pan en deze van kindsaf aan ontelbare keren heb gekeken.
Maar met het ouder worden, van 8j tem nu, kon ik meerdere zaken uit de film zo hard letterlijk reflecteren op mezelf.
Peter Pan stond uiteraard vr de eeuwige jeugd, de volwassen wereld niet willen betreden, dat ik zag als iets hoofdzakelijk nadelig/slecht. Aangewakkerd, door als jonge knaap reeds degout te hebben opgelopen van volwassenen (voornamelijk autoritaire mannen).
Als kind, jonge tiener was Peter Pan mn held of nee eerder puur een fictief karakter, waarin ik mezelf terug kon vinden en waarmee ik op 1 lijn zat en synoniem was, met ontsnappen vd realiteit.
Later, de puberteit passé en de jaartjes die er alleen mr sneller dan gewenst bijkwamen, had/heb ik zeer jong uiterlijk (slank/tenger, met 176cm ook ni groot, babyface), wat zegen was en daarbij mn gedrag, dat voornamelijk bestond uit het feestvarken uithangen, über sociaal zijn, impulsiviteit, speelsheid, flierterigheid, die ondeugende en zelfzekere (nr de buitenwereld) charme, grapjas uithangen, laksheid overall en door dit alles een vreemde aanpak qua relaties, ik moest vreemd genoeg zelden tot nooit zelf veel moeite doen, wel werd ik ouder, maar door mn jong, extravert uiterlijk en flierterige, speelse en charmante vertoon, leek ik wel magneet voor 15-17jarigen, dat was ideaal, want die beginnen nog niet over huisje, tuintje, kindjes, beestjes en bweik trouwen. Verder snel op elkaar volgende relaties, in een meerjarige relatie, ook andere relaties aangaan, ook deed ik binnen relatie vaak flierterig en wask close met andere, maar zelf wel ziekelijk jaloers zijn als mn lief nog maar lollige babbel heeft met andere of elke aanraking, reden is tot jaloezie, gewoon quasi onmogelijk vr mn partner.
Dus hier zit ook ferme dosis Tinkerbell in mijzelf. Want in mijn nauwste vriendenkring zat nooit een Tinkerbell. En ik snapte na verloop van tijd Tinkerbell eigenlijk nog wel, mn zwak voor elfjes speelt zeker mee.
Volgend belangrijk personage is toch Kapitein Haak, zie ik algemeen als dé vereenzelviging vd verdorvenheid en slechtheid die mensen, int bijzonder volwassenen bezitten door misbruik van hun perverse macht tov kinderen.
Hier kan ik, zeker ook kijkend naar al mijn relaties telkens minstens 1 vd 2 ouders bestempelen als totaal fuckedup naar eigen kind(eren) toe en ook naar huisdieren, zowel fysisch leed, maar abnormaal veel verbalen en mentale kwelling, dus wederom machtsmisbruik en ferme psychopatische trekken en andere buitensporige gedragingen volwassen/ouder richting het kind.
En ook veelbepalend, de verziekte en hatelijke relatie die ik had met mn vader en de blokkade die hij vormde tussen mij en mn moeder, die wel empathisch en zachtaardig was, mr door hem kon ik hier niet ten volle van genieten. Nee die manipuleerde haar n moest hem steunen. En ik wist vaak al door de vele avondlijke ruzies, jup mn ma is me weer aan het verdedigen, totaal ongepast volgens de heer des huize. En vooral van mn 16j-20j daalde de mentale hel neder bij ons thuis. Met daarvoor ook al wel zijn kuren die hun weerslag hadden op ons.
En Wendy, staande voor haar zorgzame en bemoederend gedrag.
In relaties was ik daar ik totaal ni nr opzoek. Ik denk zelfs, moest een lief da ooit bb gedaan of doen, da ik da juist irritant zou vinden, als ik er over nadenk.
Ik had als kind, 6-11j wel extreme vorm van heimwee, als ik vb op kamp met jeugdbeweging ging of op bosklassen met school (5de leerjaar 10-11j).
En da heb je enkel als je het thuis goed hebt en tem 14-15j was het eigenlijk top.
Maar mij mochten ze als kind/tiener gerust alleen laten met, tekenen, poëzie en mn muziek. Dus ik denk dat bemoederen helemaal geen must was, integendeel.
Dan de plek Never Never Land, best toepasselijk bij mij, bij 21j mocht de teller stoppen en eindeloos op die leeftijd verder leven, 25j was misschien nog vetter dan 21j, dus ook top jaar om naar believe zolang je wil, als 25jarige verder tevgaan, dan 27, mja punt gezet achter te springen vd ene in de andere relatie, de 30 meer in zicht, wat zolang mogelijk weg moest blijven, mr 31, 32 da ging nog, maar van dan af aan enkel meer en meer jaartal dat totaal ni past bij mij, zowel door mn attitude als uiterlijk. Want overal, op elke job schatten ze me vaak 7-9j jonger, dus tja Never Never Land zou ideaal wezen voor mij😁
Is gewoon zo'n film, waarbij ik reeds als kind (met minimum aan inzicht en denkvermogen) 1 was met Peter Pan en deze van kindsaf aan ontelbare keren heb gekeken.
Maar met het ouder worden, van 8j tem nu, kon ik meerdere zaken uit de film zo hard letterlijk reflecteren op mezelf.
Peter Pan stond uiteraard vr de eeuwige jeugd, de volwassen wereld niet willen betreden, dat ik zag als iets hoofdzakelijk nadelig/slecht. Aangewakkerd, door als jonge knaap reeds degout te hebben opgelopen van volwassenen (voornamelijk autoritaire mannen).
Als kind, jonge tiener was Peter Pan mn held of nee eerder puur een fictief karakter, waarin ik mezelf terug kon vinden en waarmee ik op 1 lijn zat en synoniem was, met ontsnappen vd realiteit.
Later, de puberteit passé en de jaartjes die er alleen mr sneller dan gewenst bijkwamen, had/heb ik zeer jong uiterlijk (slank/tenger, met 176cm ook ni groot, babyface), wat zegen was en daarbij mn gedrag, dat voornamelijk bestond uit het feestvarken uithangen, über sociaal zijn, impulsiviteit, speelsheid, flierterigheid, die ondeugende en zelfzekere (nr de buitenwereld) charme, grapjas uithangen, laksheid overall en door dit alles een vreemde aanpak qua relaties, ik moest vreemd genoeg zelden tot nooit zelf veel moeite doen, wel werd ik ouder, maar door mn jong, extravert uiterlijk en flierterige, speelse en charmante vertoon, leek ik wel magneet voor 15-17jarigen, dat was ideaal, want die beginnen nog niet over huisje, tuintje, kindjes, beestjes en bweik trouwen. Verder snel op elkaar volgende relaties, in een meerjarige relatie, ook andere relaties aangaan, ook deed ik binnen relatie vaak flierterig en wask close met andere, maar zelf wel ziekelijk jaloers zijn als mn lief nog maar lollige babbel heeft met andere of elke aanraking, reden is tot jaloezie, gewoon quasi onmogelijk vr mn partner.
Dus hier zit ook ferme dosis Tinkerbell in mijzelf. Want in mijn nauwste vriendenkring zat nooit een Tinkerbell. En ik snapte na verloop van tijd Tinkerbell eigenlijk nog wel, mn zwak voor elfjes speelt zeker mee.
Volgend belangrijk personage is toch Kapitein Haak, zie ik algemeen als dé vereenzelviging vd verdorvenheid en slechtheid die mensen, int bijzonder volwassenen bezitten door misbruik van hun perverse macht tov kinderen.
Hier kan ik, zeker ook kijkend naar al mijn relaties telkens minstens 1 vd 2 ouders bestempelen als totaal fuckedup naar eigen kind(eren) toe en ook naar huisdieren, zowel fysisch leed, maar abnormaal veel verbalen en mentale kwelling, dus wederom machtsmisbruik en ferme psychopatische trekken en andere buitensporige gedragingen volwassen/ouder richting het kind.
En ook veelbepalend, de verziekte en hatelijke relatie die ik had met mn vader en de blokkade die hij vormde tussen mij en mn moeder, die wel empathisch en zachtaardig was, mr door hem kon ik hier niet ten volle van genieten. Nee die manipuleerde haar n moest hem steunen. En ik wist vaak al door de vele avondlijke ruzies, jup mn ma is me weer aan het verdedigen, totaal ongepast volgens de heer des huize. En vooral van mn 16j-20j daalde de mentale hel neder bij ons thuis. Met daarvoor ook al wel zijn kuren die hun weerslag hadden op ons.
En Wendy, staande voor haar zorgzame en bemoederend gedrag.
In relaties was ik daar ik totaal ni nr opzoek. Ik denk zelfs, moest een lief da ooit bb gedaan of doen, da ik da juist irritant zou vinden, als ik er over nadenk.
Ik had als kind, 6-11j wel extreme vorm van heimwee, als ik vb op kamp met jeugdbeweging ging of op bosklassen met school (5de leerjaar 10-11j).
En da heb je enkel als je het thuis goed hebt en tem 14-15j was het eigenlijk top.
Maar mij mochten ze als kind/tiener gerust alleen laten met, tekenen, poëzie en mn muziek. Dus ik denk dat bemoederen helemaal geen must was, integendeel.
Dan de plek Never Never Land, best toepasselijk bij mij, bij 21j mocht de teller stoppen en eindeloos op die leeftijd verder leven, 25j was misschien nog vetter dan 21j, dus ook top jaar om naar believe zolang je wil, als 25jarige verder tevgaan, dan 27, mja punt gezet achter te springen vd ene in de andere relatie, de 30 meer in zicht, wat zolang mogelijk weg moest blijven, mr 31, 32 da ging nog, maar van dan af aan enkel meer en meer jaartal dat totaal ni past bij mij, zowel door mn attitude als uiterlijk. Want overal, op elke job schatten ze me vaak 7-9j jonger, dus tja Never Never Land zou ideaal wezen voor mij😁