Hoihoi,
Jazeker, voor mij wel, zij het tijdelijk. Uiteindelijk wil ik het toch weer per se hélemaal zelf kunnen en ga ik weer afbouwen. Zoals nu dus.
Mijn implantaat Naltrexon gaf me slaapproblemen en spierpijn en (voor mij was dat het allerergste!): ik kwam kilo's aan.
Vervolgens over gaan stappen op Nal-pillen... had ik dus niet moeten doen: een aantal dagen zitten kloten met opiaten en Nal (beetje opiaat, vervolgens beetje Nal om zo snel mogelijk weer afgekickt te zijn etc.) Tot ik te veel opiaat had genomen om nog Nal te kunnen nemen (= namelijk levensgevaarlijk door versnelde afkick).
Vorige week kwam ik weer bij zinnen, ("Waar ben je in GODSNAAM mee bezig, kutje noga!") ben abrupt gestopt met opiaten en ik ben nu weer snel aan het afbouwen in 5 dagen (met Temgesic= Buprenorfine). Morgen zit ik op nul, spannend weer...
Ja weer ja, ik ben nu 30 jaar en ben vaker aan het afkicken of afbouwen geweest dan dat ik stoned was van de opiaten (heroïne, methadon of Temgesic).
Nu jouw vraag beantwoorden:
Ik word erg blij ervan (ben ik al van nature meestal, maar nu dus echt een stralende R@r@, zeg maar...). Verder ben ik dus blij, zonder hyper te zijn. Rustiger, zonder stoned/suf/onverschillig te zijn etc. Ja, het bevalt meer dan goed!
Waarom ik ermee aan het afbouwen ben? Het oude liedje: ik wil per se zonder kunnen; de eeuwige strijd in mij dus...
Groetjes!
